इत्युक्त्वा, विरहदुःखपीडिता सा चित्ररथतनया स्वप्रियं गाढमालिङ्ग्य शून्या चेतसा तत्रैव स्थितवती। प्रभाते चेतनां पुनरुपलभ्य सा पुनः पुनः शोकार्त्या बाष्पपूरितलोचना रुरोद। तदा मालावती व्यथितहृदया स्वामिनं प्रार्थयन्ती वाक्यमिदमुवाच— “त्वमेव सर्वलोकानां रक्षकः, भगवन्, कथं मामनुपालयसि? तव मायया ‘अयं मे पतिः, अहं पत्नी, अयं मम’ इत्येवं भ्रान्तिः जायते। कर्मणा स गन्धर्वो मम प्रियः, अहं च तस्य प्रिया। हे भगवन्, कस्य कः पतिः, कस्य कः पुत्रः, कः कस्य प्रियः? कर्त्ता सृष्टानां पुण्यपापानुसारतः संयोगवियोगौ करोति। संयोगे परमं सुखं, विरहे तु जीवितदुःखमेव। सर्वे भोग्यवस्तूनि, बन्धवाश्च लोके नश्वराः एव। अतः प्राज्ञाः स्वयमेव परमाभिलषितमपि ऐश्वर्यं त्यजन्ति। सर्वत्र हि प्राज्ञः दुर्लभः, का वा स्त्री लोके यथार्थबुद्ध्या युक्ता अस्ति? न मम अमृतत्वे, न इन्द्रपदे, न मोक्षमार्गे च स्पृहा। हे लोकनाथ, यावन्त्यः स्त्रियः लोके सन्ति, ताभ्यः सर्वगुणाः नानारूपाश्च दत्ताः। रूपेण, गुणेन, तेजसा, वीर्येण च; हरिभक्ता हरिसमा, गम्भीर्या सागरसमाना; शशिनः प्रभया सदृशी, दृष्ट्या रम्या, कामदेवसमरूपा; वाक्पटुता, शास्त्रज्ञानं, बुद्ध्या भृगुसमा; धर्मे धर्मसमता, सत्ये सत्यनिष्ठातिगा; ऐश्वर्येन्द्रसमता, क्षमायां पृथिवीसमा। हे देवाः, यज्ञे हविर्भागभाजः भवन्तः पृथिव्यां घृतस्य भोगाय योग्याः। हे नारायण, लोकप्रिय, अहं न लोकेन भिन्ना। प्रजापते, तव पुत्रशापात् त्वं पृथिव्यां पूज्यत्वं न प्राप्स्यसि। हे शम्भो, मम शापेन तव ज्ञानं नष्टं भविष्यति। यमस्य अधिकारं च दूरे स्थापयिष्यामि, न संशयः। इहैव सर्वान् जरया रोगेण च शापयामि, विलम्बं विना। एवं कथयित्वा सा कौशिकीतीरे गत्वा तान् शप्तुं प्रवृत्ता। तस्याः शापाय यत्नशीलायाः ब्रह्मा देवैः सहितः तत्र आगतः। तत्र स्नात्वा तं परं पुरुषं परमात्मानं स्तुत्वा ब्रह्मा उवाच— “हे माधव, प्रियकारणात् देवताः शापं न प्राप्नुयुः, तान् रक्ष। सत्पुरुषाः त्वां स्मरन्ति, साधवः पठन्ति, मुनयः हर्षेण गायन्ति। दुःखितानां, अनाथानां, शरणागतानां त्राणे त्वं प्रवृत्तः। भगवन्, मम पूजनं तव पुत्रशापेन विघ्नितं जातम्। प्रभो, सर्वं विश्वस्य अधिकारं पूर्वं त्वया दत्तम्।” तदा महादेवः उवाच— “पूर्वं पुष्करे शतमन्वन्तरं तपसा यत् फलम् लब्धम्— ऐश्वर्यं वा, धनं वा, ज्ञानं वा, वीर्यं वा, यदपि अज्ञातं, गुह्यं, परमं, दुरापं; सर्वेषां तेजसां पारम्यं पतिव्रतायाः शक्तिः अतिक्रामति।" धर्मः उवाच— “एवं धर्मः त्वया पूर्वं स्थापितः, भगवन्। सप्तमन्वन्तरपर्यन्तं तपसा यत् पुण्यं लब्धं, हे परेश!" इति, शोकविह्वला मालावती विरहदुःखात् मूर्च्छिता, पुनश्च चेतनां प्राप्य विलपन्ती, भगवन्तं प्रार्थयती च, स्वस्य दुःखस्य कारणं कर्मफलमिति विवेचयन्ती, जगदात्मनः मायाशक्तिं चिन्तयन्ती, भर्तुः गुणान् कीर्तयन्ती, शापं दातुं प्रवृत्ता। तस्याः शापाय ब्रह्मा देवैः सह आगत्य, भगवन्तं स्तुत्वा, तान् रक्षितुं प्रार्थयति। तदा महादेवः पतिव्रतायाः महिमानं प्रकटयति, धर्मश्च तं धर्मं स्मारयति।