पुण्ये पर्वते दिव्ये वनान्तरे श्रीनिवासेन सेविता मलावती तत्र स्थित्वा, यदा वसन्तकाले गूढं मया सह क्रीडासमये यानि यानि लीलान्वितानि त्वया कृतानि, तानि स्मरन्ती सा स्मरातीतानि मधुराणि वचनानि यदा त्वया मम प्रति अमृतसमानानि प्रोक्तानि, तदा सा हर्षिता अभवत्। सत्सङ्गः दुर्लभः वैकुण्ठात् अपि दुर्लभतरः इति त्वया उक्तम्; तस्मात् सत्सङ्गवियोगः साधूनां महत्तमं दुःखं जनयति। पुत्रवियोगः मृत्युतः अपि अधिकतरं दुःखं जनयति इति त्वया उक्तम्। सा मलावती चिन्तयन्ती, शयने, भोजने, स्नाने, स्वप्ने, जागरे च, पतिसंयोगेन सर्वं दुःखं विस्मरति। पतिविना मम कोऽपि बान्धवः प्रियः न दृश्यते। दिशां पालकाः, धर्मः, प्रजापतिः इत्यादीन् सम्बोध्य, सा मलावती, पत्युवियोगेन संतप्ता, तत्र प्रियं गृहीत्वा मूर्च्छिता स्थित्वा। प्रभाते चेतना प्राप्त्वा, पुनः पुनः तीव्रं विलपन्ती अश्रूणि मुमोच। मलावती पुनः उवाच—त्वं एव सर्वलोकानां रक्षकः; कथं भगवन् मां न रक्षसि? तव मायया, अयं पतिः, अहं पत्नी, अयं मम इति निश्चयः। कर्मणा अयं गन्धर्वः प्रियः, अहं तस्य प्रिया। भगवन्, कः कस्य पतिः, कः कस्य पुत्रः, कः कस्य प्रियः? कर्ता कर्मानुसारं प्राणिनः संयोजयति, वियोजयति च। संयोगे परमानन्दः, वियोगे जीवनदुःखम्। सर्वे भोग्यवस्तूनि, बान्धवाः अपि, क्षणभङ्गुराः। अतः बुद्धिमन्तः स्वयमेव परमाभिलषितं ऐश्वर्यं परित्यजन्ति। सर्वत्र बुद्धिमन्तः दुर्लभाः; पृथिव्यां का स्त्री वा यथार्थबुद्ध्या युक्ता? मम अमरत्वे, इन्द्रपदे, मोक्षमार्गे च कोऽपि अभिलाषः नास्ति। लोकनाथ, पृथिव्यां यावन्त्यः स्त्रियः सन्ति, तासां सर्वेषां गुणाः, विविधरूपाणि दत्तानि। रूपेण, गुणेन, तेजसा, वीर्येण च, हरिभक्तः हरिसमः, समुद्रगम्भीरः। चन्द्रवत् तेजस्वी, रम्यदर्शनः, कामसमः सुन्दरः। वाक्ये, शास्त्रज्ञानं, बुद्धौ भृगुसमः। धर्मे धर्मसमः; सत्ये सत्यनिष्ठात् अपि श्रेष्ठः। ऐश्वर्ये इन्द्रसमः; क्षमायां पृथिवीसदृशः। देवाः, यज्ञभागिनः, पृथिव्यां घृतस्य भोगाय अर्हन्ति। नारायण, लोकप्रिय, अहं जगत् अन्यद् नास्मि। प्रजापते, तव पुत्रशापेन पृथिव्यां पूज्यत्वं न भविष्यति। शम्भो, मम शापेन तव ज्ञानं नष्टं भविष्यति। यमस्य अधिकारं दूरं स्थापयिष्यामि। अद्यैव सर्वान् वृद्ध्याः रोगस्य च शापं दास्यामि। एवं उक्त्वा, कुसिकीतीरे शापाय गता। तस्याः शापोच्चारणे सज्जायाः ब्रह्मा देवैः सह आगत्। तत्र स्नानं कृत्वा, परमात्मानं भगवन्तं स्तुत्वा। ब्रह्मा उवाच—माधव, प्रियार्थं, सा देवांश् शप्तुं मा अनुमन्यस्व; रक्षस्व देवान्।