ततः तीक्ष्णशस्त्रेण स राजा शिरोमुकुटं च छत्रं च कवचं च छिन्नवान्। ततः महर्षिः सर्वैः स्वैः सहचारैः सर्पास्त्रस्य प्रयोगेन तान् सर्वान् सहजं विजितवान्। स महर्षिः सुमन्तु-मन्त्रेण तं सहजं जागरितवान्। राज्ञे तस्य सह सैनिकैः दर्शयित्वा तं क्षण एव मुक्तवान्। तदा राजा क्रोधात् उत्थाय शूलं समादाय सम्यक् उत्तोलितवान्। तस्मिन्नेव समये ब्रह्मा रणभूमौ आगतः। महर्षिः तं ब्रह्माणं रणभूमौ प्रसन्नं दृष्ट्वा प्रणम्य नमस्कृतवान्। ततः महर्षिः स्वाश्रमं प्रतिगच्छन् कमलोत्भवः स्वं लोकं प्रतिगच्छन्। नारायणः उवाच — सः पुनः महद्वने जमदग्नेः आश्रमं आगतः। तत्र चत्वारिंशत् लक्षाणि रथानां, लक्षं रथारोहिणां च आसन्। सहस्रं राज्ञः वीर्यशौर्यसम्पन्नाः तत्र आसन्। ते सर्वे हर्षपूर्णाः जमदग्नेः आश्रमं सर्वतः परिवृतवन्तः। सेनानां, वाद्यनां, महानिनादस्य शब्देन, हे मुने, तत्र महान् कोलाहलः अभवत्। तदा बलवान् राजा आश्रमगृहं प्रविश्य शुभां कपिलां गौः अपाहरत्। अग्रणी ऋषिः उत्तिष्ठन् धनुः बाणैः समादाय स्थितवान्। सः सर्वान् आश्रमवासिनः सम्यक् सान्त्वयन्। ततः ऋषिः मन्त्रपूर्वकं बाणजालं सृजितवान्। अन्यं बाणजालं पुनः सृजितवान्। तेन ऋषिणा समग्रं सैन्यं बाणवर्षेण आवृतम्। तं ऋषिं दृष्ट्वा राजा रथात् उतर्य तस्य पुरतः स्थितवान्। प्रणम्य सः शुभं ऋषेः आशीर्वादं प्राप्य पुनः रथं आरोहन्। तदा अन्यैः राजभिः सह अग्रणी राजा दिव्यास्त्रं प्रक्षिप्य तं ऋषिं आक्रम्य, ऋषिः तु दिव्यास्त्रेण तान् सर्वान् तथा राजान् सहजं विनष्टवान्। राजा शूलं प्रक्षिप्य, ऋषिः तं प्रहारं प्रत्युत्तरितवान्। अपरिहार्यास्त्रवर्षेण तानि सर्वाणि शस्त्राणि खण्डितवान्। यawning-astram प्रयोगेन तान् सर्वान् ऋषिः जृम्भितवान्। राजा सुप्तं दृष्ट्वा, ऋषिः तं न हन्तुम् इच्छन्, तं जागरित्वा पुरतः कृत्वा स्वाश्रमं प्रतिगन्तुं उद्यतवान्। तस्मिन्नेव समये, हे नारद, राजा चेतनां प्राप्तवान्। कपिला भीता रणभूमिं त्यक्त्वा स्वं स्थानं गतवती। ततः अग्रणी राजा ब्रह्मास्त्रं ऋषिं प्रति प्रक्षिप्तवान्। ऋषिः दिव्यास्त्रेण राज्ञः धनुः बाणसहितं विनष्टवान्। तदा राजा महान् क्रोधेन समीपस्थं दृष्ट्वा—प्रणम्य तं घोरं शूलं समादाय। तत्र देवतानां सर्वेषां तेजः, नारायणस्य तेजः च तत्र समाहितम्। योगी तत्रैव मन्त्रैः तत् आवाहितवान्। तस्य प्रक्षेपणं दृष्ट्वा देवाः भयाकुलाः अभवन्। कर्तवीर्य अर्जुनः स्वयं तत् प्रक्षिप्य तं शूलं खण्डितवान्। विदरिय्य ऋषेः तेजः तत्र हरिं प्रति गतम्। तदा ऋषिः मूर्छितः सन् तस्मिन्नेव क्षणे जीवितं त्यक्तवान्। ऋषिं रणभूमौ मृतं दृष्ट्वा कपिला पुनः पुनः विलपन्ती। सा गोलोकं गत्वा सर्वं कृष्णाय भगवते निवेदितवती।