एकदा भगवती महालक्ष्मी दिव्ये सभा मध्ये उपस्थिता, धर्मनियमान् विवृण्वती इदं कथयति स्म—यः कन्याः वा वेदविद्यां विक्रीणाति, यः नरान् हन्ति, यः हिंस्रः भवति, तस्य दोषः महान्। यः मातरं, पितरं, पत्नीं, गुरुपत्नीं, गुरुम्, पुत्रं च, कृत्न्यं न पालयति, कृत्न्यतया धनं सञ्चिनोति, तस्यापि दोषः। यस्य दन्ताः, वस्त्राणि, शिरः च मलिनानि, स्थूलानि च सन्ति, यः मूत्रपुरीषयोः अनन्तरं तानि पश्यति, यः अपक्लिन्नपादेन शय्यायां शयानः, नग्नः शय्यायां शयानः, अति निद्रां करोति, यः शिरसि तैलं स्थाप्य अन्याङ्गं स्पृशति स्नानात् पूर्वम्, यः तैलं शिरसि वा शरीरे स्थाप्य मूत्रपुरीषं करोति, यः नखैः तृणम् छिनत्ति, भूमिं च नखैः खनति, यः स्वयम् दत्तम् अथवा अन्यैः दत्तम् ब्राह्मणभोजनं वा देवभोजनं स्वयमेव गृह्णाति, यः prescribed दानं न दत्त्वा कर्म करोति, मूढः, कपटी च, यः मन्त्रज्ञानं वा विद्यया जीवति, ग्रामपुरोहितः वा वैद्यः, यः कोपात् विवाहं वा धर्मकर्म विघ्नयति—एते सर्वे दोषयुक्ताः इति भगवती महालक्ष्मी उक्तवती। ततः सा दृष्ट्या अदृश्यत्वं प्राप्तवती। तस्याः अदृश्यत्वे, सर्वे देवाः, ऋषयः च, हर्षपूर्णाः, तां प्रणम्य, आशीर्वादं ददुः। दिवि दुन्दुभयः निनादयन्ति, पुष्पवृष्टिः अपि अभवत्। एवं हे बालक, लक्ष्म्याः उत्तमं चरितं कथितम्। ततः नारदः उवाच—भगवन्, तव प्रसादेन गणेशस्य शुभं चरितं श्रुतम्। हे गजाननपुत्र, द्विदन्तमुखः, तस्य अन्यः दन्तः कुत्र गतः? त्वमेव तत् वक्तुं योग्यः। ततः सूतः उवाच—स एवाद्य एकदन्तस्य कथा आरम्भयामास। नारायणः उवाच—एकदन्तस्य कथा सर्वासां शुभतमाऽस्ति। एकदा, हे मुने, कार्तवीर्यः वनं गत्वा शिकारं अकरोत्। रात्रिः गता, राजा तत्रैव वने वासं अकरोत्। प्रभाते, राजा सरसि स्नात्वा, शुद्धः, सुशोभितः अभवत्। तं ऋषिः अपश्यत्—तस्य कण्ठः, ओष्ठः, तालु च शुष्कं अभवत्। राजा आदरपूर्वकं तं ऋषिं सूर्यप्रभं नमस्कृत्य, तस्मै तस्य कथा, क्षुधा, उपवासः च निवेदितवान्। ततः ऋषिः हर्षेण स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। तत्र एका देवी भयभीते ऋषये उवाच—'मम सन्निधौ किं भयम्?' यत् राजकीयभोज्यं योग्यं, तत् यत् वस्त्रपात्रं सुवर्णरजतपात्रं, विविधानि पात्राणि, तैः सहितं, सा ऋषये मधुरान्नपूर्णानि पात्राणि दत्तवती। फलं—पनसः, आम्रः, बिल्वः, नारिकेलः, अन्यानि च—दत्तवती। यवगोधूमपिष्टान्नानि विविधानि दत्तवती। हर्षेण सा क्षीरस्य, घृतस्य, दध्यः नद्यः दत्तवती। हर्षेण उत्तमं, सुपाकं, चूड़ान्नं पर्वतान् दत्तवती। राजा योग्यं वस्त्रं भूषणं च दत्तवती। राजा सहितं सैन्यं तृप्तं कृतवती, क्रीडया। राजा तानि पात्राणि दृष्ट्वा विस्मितः उवाच—'एतानि अप्राप्तानि मम किम् इदानीं प्राप्तानि? कुत्रतः आगतानि?