देवेश! सुखप्रदं महालक्ष्म्याः स्तोत्रं शृणु। नारायणः उवाच—महालक्ष्म्याः स्वरूपं बुद्धिग्राह्यं नास्ति, सूक्ष्मा, प्रकाशरूपा, नित्याः। स्वेच्छया विहिता, निराकाराः, भक्तेषु अनुग्रहस्वरूपा। चतुर्वेदेषु परा, सृष्टिसागरस्य बीजरूपा। योगिनां योगानां च, ज्ञानानां ज्ञातॄणां च परा। या विना सर्वलोकाः बीजहीनाः फलहीनाः च स्युः। जगन्मातः, कृपया अस्मान् रक्ष, दुःखितान्। शक्तिस्वरूपायै नमः, जगन्मातरं पुनः पुनः नमः। या हरिभक्तिप्रदायिनी, मोक्षदायिनी च, तस्यै पुनः पुनः नमः। पुत्राः कदाचित् दुष्टाः स्युः, माता तु कदापि दुष्टा न भवति। मातः, स्तनपायिनः शिशवः यथा तव दर्शनं लभन्ते, तथा मां दर्शनं दत्तुम् इच्छ। एवमेतत् शुभं पद्मायाः स्तोत्रं उक्तम्। यः पूजाकाले एतत् पुण्यं स्तोत्रं पठति—एवं श्रीहरिः उक्त्वा तत्रैव अन्तर्धानं गतः। नारायणः पुनः उवाच—सः शीघ्रं क्षीरसागरतीरे पद्मां गच्छति, दिव्यं स्तोत्रं मनसि स्मरन्। सर्वे भक्तिपूर्णाः पद्मस्थानं स्तुत्वा पूजयन्ति। तेषां स्तोत्रश्रवणे सा पद्मा साक्षात् प्रकटिता। या विश्वं तेजसा पूरयति, जगन्माता, सर्वं व्याप्य स्थिताः। श्रीमहालक्ष्मीः उवाच—ब्राह्मणानां ब्रह्मशापेन पतितान् दृष्ट्वा, ब्रह्मशापात् भीता अस्मि। सर्वे ब्राह्मणाः मम प्राणाः, पुत्रेभ्यः अपि प्रियाः। ब्राह्मणाः तुष्टाः यदा मां वदन्ति, तदा तव आज्ञया गमिष्यामि। आचार्यैः, ब्राह्मणैः, देवैः, भिक्षुभिः, वैष्णवैः च पूज्या। स्वयं नारायणः अपि ब्रह्मशापात् भीतः। इत meanwhile, ब्राह्मणाः हर्षपूर्णाः अभवन्। अङ्गिराः, प्रचेताः, क्रतु, भृगुः, सनकः, सनन्दः, सनातनः, कपिलः, आसुरी, वोढुः, पञ्चशिखः, और्वः, कात्यायनः, कणादः, पाणिनिः च—एते ब्राह्मणाः विविधैः उपहारैः भगवतीं पूजयामासुः। तां भक्त्या स्तुत्वा, ऋष्यः हर्षेण पूजां कृतवन्तः। तेषां वचनं श्रुत्वा जगन्माता तान् उवाच। श्री महालक्ष्मीः उवाच—शृणु, भारतवर्षे यस्य गृहे अहं न प्रविशामि। धर्मज्ञस्य, सदाचारपथवतः गृहे अहं नित्यं तिष्ठामि। यस्य आचार्यः, देवः, माता, पिता, बान्धवाः च क्रुद्धाः स्युः। यः सदा मिथ्यावादी, अध्ययनं सदा उपेक्षते। सत्यहीनः, अनाप्य वस्तुं गृह्णाति, मिथ्यासाक्षी च। दुःखग्रस्तः, भयपीडितः, शत्रुपीडितः, महापापी च। दीक्षा हीनः, शोकपीडितः, मूढबुद्धिः, नारीभिः सदा जितः। यः कटुवचनयुक्तः, कलहप्रियः—तस्य गृहे कली सदा वसति। यत्र हरिपूजा नास्ति, न च गुणस्तुतिः।