सः वाग्मी तस्य प्रजापतेः स्थितिं निवेदयामास। तदा ब्रह्मा उवाच—“शचीपतिः लक्ष्म्या तुल्यः सन् अपि, सदा परस्त्रीषु लुब्धः। गौतमस्य शापेन भगः देवसभायां नेत्रं हृतवान्। यः परदाराभिलाषी, स कथं श्रीं कीर्तिं वा प्राप्नुयात्? श्रीहरये यदर्पणं त्वया प्राप्तं तत् दुर्वाससः कृतम्। कुत्र सा रम्भा या सर्वैः उपभुक्ता? त्वं च अधुना श्रीविहीनः कुत्र स्थितः? वेश्या धनकामिनी चपला, सदा दरिद्रे न तिष्ठति। यद् यत् घटितं तद् एव सम्पन्नं, पुनः न शक्यते निवर्तयितुम्।" इति उक्त्वा, स ब्रह्मा तस्मै जगत्कर्तुः स्तोत्रं कवचं च दत्तवान्। ततः सः, स्वगुरुणा सह अन्यैश्च, यथेष्टं मन्त्रं जपन्, एकवर्षपर्यन्तं अनशनं कृत्वा, पुण्ये भारतवर्षे स्थितवान्। ततः श्रीहरिः स्वयम् आगत्य तस्य कामितं वरं दत्तवान्। वरप्रदानानन्तरं हरिः वैकुण्ठं प्रतस्थे, इन्द्रः च क्षीरसागरं प्रतिनिवृत्तः। देवराजः शत्रुं विजित्य, अमरावतीं प्राप्तवान्। एवं श्रीब्रह्मवैवर्तमहापुराणस्य गणपतिखण्डे तृतीयभागे, नारदनारायणसंवादे, “शक्रस्य श्रीलाभः” इति एकविंशोऽध्यायः समाप्तः। अनन्तरं नारदः उवाच—“हे तपस्विन्, श्रीलक्ष्म्याः महालक्ष्म्याश्च चरितं मम कथय।” नारायणः उवाच—“तत्र दुःखितं दृष्ट्वा हरिः स्वयमेव प्रादुरासीद्। हृषीकेशः तम् उवाच—‘यत् वाञ्छसि तं वरं वृणीष्व।’ ततः वरे दत्ते, हृषीकेशः पुनः वाक्यम् उपचक्राम। श्रीमधुसूदनः उवाच—‘एतत् परमं सौभाग्यं ददाति, सर्वान् शत्रून् विनाशयति। पूर्वं प्रलये ब्रह्मणे एषः दत्तः। सर्वे मनवः तेनैव सर्वसमृद्धयः अभवन्। सा देवी वरदा, पङ्क्तिमिता, या कमले निवसति—यः एतत् कवचं धारयति, सः सर्वत्र विजयी भवति। पद्मा मम शिरः पातु, हरिप्रियाः कण्ठं पातु। केशवप्रियाः केशान् पातु, कमलालयाः शिरः पातु। ॐ श्रीं स्वाहा कमलवासिन्यै—सा सदा पृष्ठं पातु; श्रीः अस्थिसंस्थानं पातु; नमस्ते, त्वं उभौ भुजौ पातु। ॐ ह्रीं श्रीं नमः लक्ष्म्यै—सा सदा पादौ चिरकालं पातु। ॐ श्रीं स्वाहा महालक्ष्म्यै—सा सदा सर्वाङ्गानि पातु।’ इति हे प्रिय, एषा सर्वसमृद्धिदात्री परमा उक्ता। यः गुरुम् सम्यक् पूज्य, एतत् कवचं धारयति, तस्य गृहे महालक्ष्मीः कदापि न त्यजति। यः एतत् कवचं अजानन् लक्ष्मीं पूजयति, सः मन्दधीः। नारायणः पुनरुवाच—‘सर्वेश्वरः प्रीतः सन्, लोकानां हितं करोति। ॐ ह्रीं श्रीं क्लीं नमो महालक्ष्म्यै स्वाहा।’ सामवेदे यत् ध्यानं निर्दिष्टं, तत् गूढं, दुर्लभं च। तस्याः प्रभा श्वेतचम्पकसदृशी, शतचन्द्रसमप्रभा। तस्याः मुखं मन्दहसितं, सौम्यं, भक्तानुग्रहकारिणी च सा। सा शान्ता, श्रीहरिप्रिया, लोकमाता—ताम् अहं नमामि। एतेन ध्यानविधिना, हे इन्द्र, सः लक्ष्मीं मनसा ध्यातवान्।