रम्भा स्वेन्द्रियैः सर्वत्र कामानन्दं वर्धयन्ती पदे पदे रमणीयं सुखं उपजनयति। तदा कामेन पूर्णः स तस्याः पुरतः स्थितः, नारदः अपि तत्र उपस्थितः। तस्य वचनं श्रुत्वा, रम्भा महतीं कामोत्सुकता प्राप्तवती, चञ्चलता उपजाता। सा स्मितवदना, कटाक्षयुक्तया, स्तनोरुस्थलस्य प्रकाशनं कृत्वा, मधुरं प्रियं सौम्यं स्नेहपूर्णं मृदुलं अर्थयुक्तं च वचनं उवाच। रम्भा उवाच – अहं पापिनां तुष्ट्याः कारणं नास्मि, न च दुष्टसखीनां मित्रं। यथा मधुकरः लोभात् सर्वेषां पुष्पाणां मधु लभते, तथा लोभिनी स्त्री अपि लोके सर्वदा मधुकरीव विचरति। सौम्यः पुरुषः स्त्रीणां पक्षिणां शाखेव। यावत् उपयोगः तावत् स तासु स्वार्थं साधयति। यावत् सरसि जलं तावत् तत्र जीवाः वसन्ति। त्वं देवाधिपः, स्त्रीणां काम्यः। युवा, कौशलयुक्तः, शान्तः, सुशोभितवस्त्रः, रम्यः, प्रियः, न दुर्गुणयुक्तः, न रोगी, न वृद्धः, न च कामशक्तिहीनः। एतादृशगुणसागरं त्वां कः मूढः स्त्री न कामयेत्? इत्युक्त्वा सा स्मितं कृत्वा कटाक्षेण तम् अपश्यत्। तदा स कामातुरस्त्रीभावं ज्ञात्वा, कामशास्त्रविशारदः, ताम् गुप्तमालिङ्गनं कृतवान्। परिपक्वः, निर्वस्त्रः, अतिरमणीयः। विविधैः कामक्रीडाभिः, विपरीतादिभिः, तयोः मनः कामेन आकृष्टं, दिवसं वा रात्रिं वा न ज्ञातम्। देवानां नाथः भूमौ तया सह क्रीडाम् अकरोत्। जलमध्ये अपि तया सह किञ्चित्कालं हृष्टः क्रीडितवान्। एतस्मिन्नेव काले तेन मार्गे महर्षिः आगतः। तं तस्य च ऋषिसारथिं दृष्ट्वा, इन्द्रः स्थिरमना अभवत्। तदा नारायणेन दत्तं पारिजातपुष्पं तत्र आसीत्। तं पुष्पं दत्त्वा, भाग्यशाली तं दयालुना भगवता संबोधितः। दुर्वासा उवाच – यस्य शिरसि एतत् स्थाप्यते, हे देवेश, स सर्वथा विजयी भवति। स सर्वेषु देवेषु पूज्यतमः भविष्यति; महालक्ष्मीः तं कदापि न त्यजति। यः श्रद्धया शिरसि न स्थापयति, किंतु गर्वेण, स दीनः भवति; इति उक्त्वा, शंकरांशः शंकरधामं गतः। इन्द्रः रम्भासमीपे स्थित्वा, गजे शिरसि पुष्पं स्थापितवान्। तदा वेश्या, योग्यं पुरुषं कामयन्ती, चञ्चला अधमस्वभावा अभवत्, अन्यं न अन्वेषयन्ती। स स्वतेजसा तं गजं महान् वनं प्रविष्टः। ततः सा वश्या अभवत्; स्त्रीजातिः कामसुखं सन्दर्शयन्ती, वश्यता प्राप्तवती। हरिः तं शिरः छित्वा बालस्य शिरसि स्थापितवान्; गजशिरः संयोजनस्य कारणं पापनाशः आसीत्। नारदः उवाच – एतत् रहस्यं गुह्यं अभवत्, अत्यन्तदुर्लभम्। कथं तैः कमला, लोकपुष्पं, प्राप्तम्? नारायणः उवाच – भाग्यहीनः, दुःखग्रस्तः, स अमरावतीं गतः। तत्र तां निर्नन्दनां अपश्यत्, नगरी अपि शून्यहर्षा अभवत्। दूतवचनं श्रुत्वा, स गुरुगृहं गतः। गत्वा, शक्रः देवैः सह तं नमस्कृतवान्, गुरुश्च तद्वद्।