सौतेः कथे— अत्यन्तमनङ्गकोटिसुन्दरतया, दिव्यक्रीडानिकेतनः स भगवान् मोहयन् विराजते। सत्यमणिविभूषाभिर्युक्तः, भक्तेषु स्नेहपूर्णः। तस्य वक्षसि श्रीवत्सचिह्नं कौस्तुभमणिना दीप्तम्। रत्नासन उपविष्टः, वनमालया भूषितः। स्वेच्छया निर्मितः, सर्वबीजः, सर्वाधारः, परमातीतः। कोटिचन्द्रसमप्रभः, भक्तेषु कृपां वितरन्। रासमण्डलमध्ये स्थितः, शान्तः, रासेश्वरः। परमसुखबीजः, सत्यम्, अव्ययः, अक्षरः; सर्वसिद्धेश्वरः, सर्वसिद्धिस्वरूपः, सिद्धिदः। प्रकृत्यतीतः, निर्गुणः, नित्यरूपः। सत्यम्, स्वतन्त्रः, एक एव, परमात्मस्वरूपः। एवं परममूर्तिमधारयन्, स एव भगवन् एकोऽस्ति। तदा सौतिः कथयति— सृष्ट्यादौ भूमिः जीवशून्या, निर्जला, भयङ्करा, वायुविहीना, तमसा आवृता आसीत्। वृक्षशैलसागरादिभिरपि रहिता, विकृतस्वरूपा। तद् सर्वं मनसा विचिन्त्य, स एव, सहचरवर्जितः, एकः। सृष्ट्यादौ, दक्षिणतो मनसो जीवाः प्रादुरभवन्। ततः महाहङ्कारः पञ्च तन्मात्राश्च उत्पन्नाः। अनन्तरं नारायणः स्वयम् प्रभुः प्रकटितः। शङ्खचक्रगदापद्मधारी, पद्ममुखः, सस्मितः। श्रीवत्सचिह्नयुक्तवक्षाः, श्रीनिवासः, श्रीसम्भवः, श्रीस्रोतः। रूपचारेण रम्यः, कामदेवदीप्त्या शोभितः। नारायणः उवाच— सर्वकारणम्, तस्य कारणस्य क्रिया। तपः, तस्य नित्यफलम्, योगेश्वरः, योगी च। निराकाङ्क्षः, कामरूपः, कामनाशकः, कामकारणम्। वेदारूपः, वेदसम्भवः, वेदवर्णितफलः, फलस्वरूपः। एवं उक्त्वा, भक्तिपूर्णः, तत्रैव आज्ञया स्थितः। यः नारायणकृतं स्तोत्रं ध्यानपूर्वकं पठति— सुतकामः सुतं लभते, पत्नीकामः प्रियाम्। बन्धनपीडितः, स्तोत्रेण मुक्तिम्। सौतिः पुनः कथयति— सः क्रिस्टलशुद्धः, पञ्चमुखः, दिशामेव वसनः प्रकटितः। तस्य रूपं तप्तकाञ्चनवर्णेन दीप्तम्, जटाभिरलङ्कृतम्, उत्तमम्। त्रिशूलं शूलं च धारयन्, हस्ते रुद्राक्षमाला, परमः। मृत्योरपि मृत्युः, प्रभुः, मृत्युजयः, शिवः। तस्य मुखदृष्टिः पूर्णचन्द्रप्रभया दीप्तम्, मोहकदर्शनम्। श्रीकृष्णस्य पुरतः स्थित्वा, अञ्जलिपुटेन स्तुतिं अकरोत्। महादेवः उवाच— अजय्यं, विजयवरदं, तं नमामि। स जगत्, जगदधीश्वरः, जगदीश्वरः, जगत्कारणम्। जगत्पालनकारणम्, जगद्धारकः, जगद्विनाशकः, जगत्सम्भवः, परमः। तस्य रूपं तेजः, प्रकाशदातः, तेजस्विनां श्रेष्ठः; नारायणं संबोध्य, तत्रैव आज्ञया स्थितः। यः शम्भुकृतं स्तोत्रं संयमेन पठति— तस्य मित्राणि, धनं, संपत्तिः च सदा वर्धते।