सर्वैः पृथक् पृथग् संवादं कृत्वा, नायारणः तान् सुवर्णमयासु आसनेषु उपवेशयामास। ततः, रत्नैः भूषिते दिव्ये सिंहासने षण्मुखं उपवेशयत्। तत्र विविधाः वाद्याः—तालादयः च—नादयन्ति स्म। सर्वतीर्थोदकपूर्णैः पात्रैः, वेदमन्त्रैः अभिषिक्तैः, अभिषेकः सम्पन्नः। उत्तमरत्नसम्पन्नं शुभैः भूषणैः युक्तं मुकुटं, अग्निना शुद्धं क्षीरसागरात् उत्पन्नं दिव्यं वस्त्रं च, षण्मुखाय समर्पितम्। ब्रह्मा तस्मै यज्ञोपवीतं तथा वेदान्—विद्यायाः जननीम्—दत्तवान्। जलकुम्भं, ब्रह्मास्त्रं, शत्रुनाशकं ज्ञानं च तस्मै दत्तम्। मृत्युविजयस्य परं ज्ञानं, सर्वशास्त्रज्ञानं च, ब्रह्मा तस्मै उपदत्तवान्। योगसारं, सिद्धिसारं, दुर्लभं ब्रह्मज्ञानं, अस्त्रनिधिं च—शिवः तस्मै विनाशकर्मणि दत्तवान्। जलाधिपः तस्मै श्वेतच्छत्रं रत्नमालां च दत्तवान्। सूर्यः मनोगतं रथं दिव्यं कवचं च दत्तवान्; सर्वदेवाः हर्षेण विविधानि आयुधानि साधनानि च दत्तवन्तः। कामदेवः हर्षपूर्णः तस्मै कामशास्त्रं दत्तवान्। पार्वती, हर्षितस्मिता, परमसुखपूर्णचित्ता, शुद्धबुद्धिं, शान्तिं, तुष्टिं, पुष्टिं, क्षमां, धृतिं च दत्तवती। प्रजापतिः रत्नाभरणयुक्तां देवसेनाम् षण्मुखाय दत्तवान्। स्वहस्तेन, वेदमन्त्रैः विवाहकर्मणा तां तस्मै समर्पितवान्। ततः कुमारम् अभिषिच्य, सर्वदेवाः स्वगृहाणि प्रत्यगच्छन्। शंकरः नायारणं, ब्रह्माणं, धर्मं च स्तुतवान्। पर्वतानाथः, शंकरस्य सहचरेण सह, सम्मानितः, हर्षेण स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। परमसुखपूर्णः महेश्वरः देवीसहितः, महात्मनं गणेशं विवाहेन समृद्धिं दत्तवान्। पार्वती, हर्षपूर्णहृदा, पुत्रद्वयेन सह, तेषां गणैः च एकत्र स्थितवती। एवं कुमारस्य अभिषेकसम्बन्धि सर्वं कथितम्। पार्वत्याः पुत्रलाभः, देवसमवायः च अपि वर्णितः। ततः नारदः उवाच—"मह्यं किमपि पृच्छितुम् इच्छामि, अत्र मे महती शंका अस्ति। एषः शंकरस्य पुत्रः, महात्मा देवाधिपतिः। सः सर्वतः सिद्धः, महिमान्वितः, परमात्मा, सर्वोत्कृष्टात् अपि अतीतः। हे प्रभो, कथं तस्य शिरः छिन्नम् अभवत्?" नायारणः उवाच—"हे नारद, विघ्नेशस्य अयं विघ्नः अभवत्, कथं इति ते वक्ष्यामि। कदाचित् शंकरः सूर्यं प्रहारं कृतवान्, तं अनेकेषु खण्डेषु विघटितवान्। तेजस्वी सूर्यः, अपराजेयशूलधारी, विद्युत्समप्रभः। कश्यपः तम् पुत्रं मृतं, उन्नतनेत्रं, अपश्यत्। देवाः भयाकुलाः, दुःखेन आक्रन्दन्ति स्म। पुत्रं तेजहीनम् दृष्ट्वा, कश्यपः शिवं शप्तवान्। 'यथा मे पुत्रस्य उरः शूलाभिघातेन विदारितम् अद्य—' इत्युक्त्वा। शिवः, कोपः शमितः, क्षणमात्रेण तुष्टः, सः सहजसन्तुष्टः। सः ब्रह्मा-विष्णु-महेशस्य अंशः, त्रिगुणात्मा। तं पितृभक्तं, भक्तवत्सलः शंकरः, सस्नेहं नमस्कृतवान्। सः किञ्चिदपि सुखं न अङ्गीकृतवान्, क्रुद्धः इदं वचनम् उक्तवान्—'सर्वं तु तुच्छम्, अनित्यं, नश्वरं, भगवत्-विना।