सर्वे निवासः, ऐश्वर्यं, श्रीहरेः समीपता वा ऐक्यं च, तत्रापि शाश्वती दृढा च भक्तिरेव, हरिसेवकत्वं च, अतीव दुर्लभं भवति। ततो गन्धर्वः कामद्रुमं प्रार्थयामास – "हरिपुत्रस्य सेवकः भवितुम् इच्छामि; एतत् वरं दत्त्वा मां अनुगृहाण। यदि एषः वरः न दत्तः, हे शम्भो, तदा दुष्कृत्यं मे भवतु।" गन्धर्वस्य वचनं श्रुत्वा, करुणासागरः श्रीशंकरः तं सम्बोधितवान् – "स दीर्घायुर्भवतु, धर्मिष्ठः, नित्यतरुणः, स्थिरः च। स बुद्धिमान्, सुन्दरः, गुरुभक्तः, इन्द्रियवशः च भवतु।" एवं उक्त्वा शंकरः स्वगृहं प्रत्यगच्छत्। ततः सर्वे जनाः, हृदयेषु प्रसन्नता प्राप्य, स्वकार्यं सिद्धं कृत्वा, आनन्दमूर्तिम् अनुभूतवन्तः। तत्र वृद्धा स्त्री गन्धमादनगिरौ पुत्रं प्रसूतवती। शुभदिने तस्य बालस्य संस्कारः कृतः; स वृद्धान् अतिशयेन अतिक्रान्तः, उपबर्हणः इति नाम प्राप्तवान्। सौतिः उवाच – गन्धर्वराजः हर्षपूर्णः ब्राह्मणेभ्यः दानानि दत्तवान्। कालक्रमेण उपबर्हणः हरिमन्त्रं, अतीव दुर्लभं, प्राप्तवान्। एकदा गण्डकीतीरे स पूर्णतरुण्यं प्राप्तवान्। तत्र ते गन्धर्वाः घोरं तपः कृतवन्तः, योगेन जीवनं त्यक्तवन्तः। ताः महिलाः उपबर्हणं गन्धर्वं पतिं रूपेण वरणं कृतवन्त्यः। स गन्धर्वः, नित्यतरुणः, ताः पत्नीरूपेण स्वीकृतवान्। ततः स ताभिः सह दीर्घकालं राज्यं कृतवान्, दिनरात्रम्। कदाचित् रम्भायाः नृत्ये स्थिरं स्तनं विलोक्य, स स्वगीतं त्यक्त्वा, सभाभूमौ मूर्च्छितः पतितः। तदा ब्रह्मा उवाच – "त्वं शूद्रेषु जन्म प्राप्त्वा, गन्धर्वीस्वरूपं त्यज।" "विपत्तिं विना, हे पुत्र, मानुषेषु महान् भावः नास्ति।" इत्युक्त्वा स स्रष्टा पुष्करात् स्वस्थानं गतः। ततः मूलाधारः, स्वाधिष्ठानः, मणिपूरः, अनाहतः, इडा, सुषुम्ना, मेधा, पिङ्गला प्राणवाहिनी, विशुद्धा, निरुद्धा, वातवाहिनी, ज्ञानवर्धिनी बुद्धिनाडी च – एतानि षोडश नाड्यः, हंसं च विदार्य, स आत्मानं आत्मनि संयोज्य क्षणमवस्थितः। तदनन्तरं त्रिसूत्रयुक्तां दुर्लभां वीणां वामस्कन्धे स्थाप्य, वेदानां सारं परमं ब्रह्म उच्चारयामास। पूर्वदिशं शिरः, पश्चिमदिशं पादौ स्थापयामास। गन्धर्वराजः तं तेन सह तस्य भार्यया सहितं दृष्ट्वा, सर्वाः पत्न्यः, बान्धवाः च, तीव्रं विलप्य अश्रूणि मुमुचुः। पञ्चाशत्सु महिलासु, या मुख्यपत्नी आसीत्, सा प्रियं कण्ठे आलिङ्ग्य, दुःखेन उग्रं रुदितवती। मालावती उवाच – "हे प्रिय, दुःखसागरस्य मध्ये निमग्ना अहं, दर्शनं मे दत्तुम् अर्हसि।" चन्दनवनस्य रम्ये स्थले, शोभनवस्त्रैः भूषिते, स्नेहस्थले – चन्दनगिरिसमीपे, रम्ये चन्दनवने – गन्धमादनगिरौ रम्ये स्थले, नदीतीरे – तत्र सा दुःखिताऽभवत्। एवं कथा प्रवहति।