मणिमयसारात् निर्मितम्, रुचिरैः पद्मरागैश्च शोभितं तद् वाहनं बभूव। तस्य दीप्तिः श्वेतचामरैः मणिराजप्रतिबिम्बसमुज्ज्वलितया च भूषिता। शतचक्रयुक्तं तद् वाहनं, विस्तीर्णं रमणीयं च, स्वेच्छया सञ्चलद् दृष्टिसंहारि चासीत्। तदुपरि समारुह्य तेषां हृदयानि विदीर्णानि बभूवुः। तत्र स्कन्दं पुरतः पश्यन्त्यः, ताः स्त्रियः तीव्रेण शोकविषादेन स्तब्धाः बभूवुः। कृत्तिकाः तदा जगादुः— "त्वं स्मा अस्मान् परित्यज्य कुत्र गच्छसि? इदानीं तव धर्मोऽयम् नास्ति। स्नेहेन पोषितः त्वं स्वभावतः अस्माकं पुत्रः।" एवं उक्त्वा सर्वाः कृत्तिकाः तं पुत्रं स्तनयोः स्थापयामासुः। स तु कुमारः ताः अध्यात्मोपदेशवाक्यैः प्रबोध्य, शुभलक्षणानि अपश्यत्। पूर्णकलशः, विप्रः, वेश्या, शुक्लधान्यानि, दर्पणश्च, वृषः, गजानाथः, अश्वः, दीप्ताग्निः, सुवर्णं च, पतिसुतयुक्ता स्त्री, दीपः, उत्तमरत्नं च—एतानि शुभानि वस्तूनि तेन दृष्टानि। राजहंसः, मयूरः, खञ्जनः, शुकः, कोकिलः, कृष्णमृगः, सुरभिगवः, यक्षः, श्वेतचामरं च—एतान्यपि तेन दृष्टानि। नानावाद्यशब्दं शुभं स श्रुत्वा, तानि दृष्ट्वा च, स पितुः निकेतनं प्रति जगाम। स कुमारः कैलासं प्राप्य, अक्षयवटमूलदेशे स्थितः। तत्र पार्वती शुभोपस्करैः राजमार्गं शोभयन्ती सम्यक् अलङ्कृतवती। कदलीस्तम्भगुच्छैः, रेशमीसूतैः, सुक्षौमवस्त्रैश्च, जलकुम्भैः पूरितैः, चन्दनजलसिक्तैश्च, नटनर्तकवेश्यासमूहैः सततम् आकीर्णं तद् मार्गं चकार। पतिसुतनिष्ठाभिः साध्वीभिः सहिता, अरुन्धती, अहल्या, दितिः, तारा, मनोरमा, अनसूया, स्वाहा, संज्ञा, वरुणप्रियाया, एकवाससा, एकपर्णा, मैनाकसुता, रम्भा, तिलोत्तमा, मेना, घृताची, मोहिनी, कदम्बमाला, सुरसा, वनमाला, च रमणीया—एता गाननृत्यरताः, स्मितवदना, विविधवस्त्रभूषिता, तत्रासन्। देवाः, ऋषयः, पर्वतानि, गन्धर्वाः, किंनराश्च, नानावाद्यैः, रुद्रगणैः सहिताः, तत्र सन्निहिताः। तदा बलवान् कुमारः, पार्वतीं तां च देवीनां सभां पद्माद्याभिः ऋषिप्रियाभिः सह दृष्ट्वा, हृष्टः बभूव। शिवा तु कार्त्तिकेयम् आलिङ्ग्य गोदोहरे स्थापयित्वा चुम्बितवती। पार्वतीमुख्या देव्यः, शङ्करश्च देवः, कुमारं स्वगृहं नीतवन्तः। तत्र स कुमारः रत्नमयसिंहासने उपविष्टः, रत्नाभरणैः भूषितः, मृदुस्मितमुखः, भक्तेषु अनुग्रहं ददन् स्थितः। तं जगन्नाथं भक्त्या नतमस्तकं दृष्ट्वा, ब्रह्मा, धर्मः, देवाः, ऋषिश्रेष्ठाश्च, हर्षपूर्णा बभूवुः।