कुबेरः प्रोवाच—यो जनः सत्यवधकः, कृतघ्नः च, येन सा शक्तिः हृता, स एव दोषभाक् भवति। ईशानः तु अवदत्—यो नरघातकः, आचार्यद्रोही च, येन सा शक्तिः हृता, तस्मात् एव सा शक्तिः अपहृता। रुद्राः ऊचुः—ये सदा आचार्यनिन्दायाम् प्रवृत्ताः, तैः एव सा शक्तिः हृता। कामदेवः अपि अवदत्—यः शक्तिम् अपहृत्य, स एव तस्य पापस्य पात्रं भवति। दिव्यवैद्याः ऊचुः—येन सा शक्तिः हृता, तौ एव शक्तिहीनौ भवतः। सर्वे देवाः ऊचुः—येन सा शक्तिः अपहृता, ते एव अपुत्राः दरिद्राश्च भवन्ति। देवानां पत्न्यः च ऊचुः—याभिः स्त्रीभिः सा शक्तिः अपहृता, ताः एव बुद्धिहीनाः भवन्तु। एवं देवदेवीवचनानि श्रुत्वा, स्वयं हरिः तत्र उपस्थितः। मुनिवर, वायुः, पृथिवी, आपः, संध्या, रात्रिः, दिनं च तत्र आसन्। श्रीविष्णुः अवदत्—एषा शक्तिः अच्युताऽस्ति, या भगवतः महेशस्य, जगद्गुरोः, स्वामिनः। यूयं च सर्वे, हे विश्वाः, सर्वकर्मणां नित्यं साक्षिणः इति। भगवतः वचः श्रुत्वा, तत्र सभायां सर्वे कम्पिताः अभवन्। तदा धर्मः अवदत्—अहं एतत् अव्यभिचारिणं तत्त्वं अवगतम्, यत् शंकरकोपात् उत्पन्नम्। क्षितिः अवदत्—हे ब्रह्मन्, एतत् अतीव दुःसहम्; निर्बलान् क्षन्तुम् अर्हसि। अग्निः अवदत्—हे विश्वनाथ, निर्बलस्य का कीर्तिः वा पुंस्त्वं वा? वायुः अवदत्—हे विष्णो, सः अतीव सुन्दरः, सुवर्णरेखायुक्तनद्याः तटे स्थितः। श्रीसूर्यः अवदत्—कालचक्रेण प्रेरितः, सः रात्रौ तिष्ठितुं न अशक्नोत्। चन्द्रः अवदत्—बदरिकाश्रमात् निर्गत्य, हे विष्णो, स्वगृहं गतः। जलं अवदत्—सूर्यतेजोऽपि अधिकतेजाः सः, ताः देव्यो जगृहुः। संध्या अवदत्—स्नेहानुरागात् एव, ताः तम् कार्त्तिकेय इति नाम चक्रुः। रात्रिः अवदत्—या आत्मनः जीवनात् अपि अधिकं प्रियः, पोषकः, ताः एव तस्य मातरः। दिनं अवदत्—ताः तम् स्तुत्यैः स्वादुभिः भोज्यैः पाययन्ति स्म। एवं तेषां वचांसि श्रुत्वा, मधुसूदनः सन्तुष्टः अभवत्। ततः पार्वती स्वपुत्रस्य वार्तां श्रुत्वा, हृष्टचित्ता भूत्वा, विप्रेभ्यः सर्वविधानि वस्त्राणि दत्तवती। लक्ष्मी, सरस्वती, मेना, सावित्री, सर्वाः स्त्रियः च तत्र आसन्। नारायणः अवदत्—हे मुनिवर, विष्णुनाऽनुमोदिताः देवाः, ऋषयः, पर्वतानि च, महाबलपराक्रमयुक्तान् दूतान् प्रेषयामास। तत्र नन्दीश्वरः, महाकालः, वज्रदन्तः, भगन्दरः च, शतसहस्राणि क्षेत्रपालानाम्, त्रिसहस्राणि भूतगणानाम्, चत्वारि लक्षाणि कूष्माण्डानाम्, त्रिसहस्राणि ब्रह्मराक्षसानाम् च, रुद्राः, भैरवाः च, ये शिवतुल्यपराक्रमिणः, सर्वे शिवगणाः, विविधानि शस्त्रास्त्राणि धारयन्तः, तत्र आगच्छन्। तान् दृष्ट्वा, सर्वाः कृतिकाः हृदयेन भयाकुलाः अभवन्। कृतिकाः ऊचुः—'कस्य एते भीषणाः बालकाः, न वयं जानिमहि।' कार्त्तिकेयः अवदत्—'मातरः, कर्मणः फलं दुरत्ययम्; केन तद् निवार्यते?' इत्यम्बुवचनं श्रुत्वा, सेनापतिः नन्दिकेश्वरः तत्र आगतः। सः अवदत्—'सर्वदेवेशेन च शिवेन च प्रेषितः अत्र आगतः।' ततः कैलासे, ब्रह्मा, विष्णु, शिवादयः सर्वे देवाः संमिलिताः आसन्। पर्वतानन्दिनी विष्णवे, जगत्पालकाय, समर्पिता। विष्णुः तान् देवतान्, प्राप्तिकारणं विषये, पृच्छन् आसीत्।