सः तं त्रिशूलं शूलं च धारयन्तं, वृषभे आरूढं, दिशाः वस्त्ररूपेण परिधानं कृत्वा, ददर्श। सः तप्तकाञ्चनदीप्तिमद्बद्धजटाजूटं तं श्रेष्ठं ददर्श। मृत्युविजयं, सर्वनाशकं, कालस्वरूपं परमं तं अपश्यत्। तत्त्वज्ञानप्रदं, शान्तं, मोक्षदं, हरिभक्तिप्रदं तं ददर्श। वसिष्ठेन दत्तं स्तोत्रं कृत्वा, सः परमेश्वरं स्तुत्वा, हरिभक्तिं च, विष्णोः परमभक्तं पुत्रं च प्रार्थितवान्। गन्धर्वस्य वचनं श्रुत्वा, चन्द्रशेखरः प्रभुः तं सम्बोधितवान्। श्रीमहादेवः उवाच—हे गन्धर्वराज, किं इच्छसि? कः सदा तृप्तः, हे महापापिन्? हे बाल, अचलः हरिभक्तिः सर्वमङ्गलस्य मूलम्। स्ववंशः, लक्षलक्षसंख्या मातामहवंशः च, त्रिविधं जन्मजं पापं च, पत्नी, पुत्रः, सर्वकामितसमृद्धिः च, तावत् एव तिष्ठन्ति, यावत् कृष्णे मनसि दुराराध्या भक्ति-खड्गः नोत्पद्यते। धन्याः ते, येषां पुत्राः परमवैष्णवः। मनुष्यः यः किञ्चित् वरं इच्छति, एकेनैव पुत्रेण पूर्णः भवति—किम् अद्भुतम्! वैष्णवानां, संचितं धनं दुर्लभतम्। अन्यं वरं वृणु, हे बाल, यद् इच्छसि। सर्वसिद्धिः, महायोगः, ज्ञानं, मृत्युविजयः च। शङ्करस्य वचनं श्रुत्वा, तस्य गला, ओष्ठौ, तालु च शुष्कं अभवत्। गन्धर्वः उवाच—ब्रह्मपदं स्वप्नवत् भवति, यदि कृष्णभक्तिं न इच्छति। हे शिव, इन्द्रत्वं, अमरत्वं, योगसिद्धयः च, श्रीहरिसन्निधिः, ऐश्वर्यं, सायुज्यं वा, तत्र नित्यनिश्चला भक्तिः, हरिदास्यं च, अत्यन्तदुर्लभम्। हे कल्पवृक्ष, एतत् वरं देहि—विष्णुपुत्रस्य दासः भवानीति। यदि एतं वरं न दासि, हे शम्भो, तर्हि पापी भवामि। गन्धर्वस्य वचनं श्रुत्वा, दयासिन्धुः तं सम्बोधितवान्। श्रीशङ्करः उवाच—सः दीर्घायुः, धर्मात्मा, नित्ययुवान्, दृढः च भवतु। सः बुद्धिमान्, सुन्दरः, गुरुभक्तः, जितेन्द्रियः च भवतु। इत्युक्त्वा, शङ्करः स्वधामं गतः, हे मुने। सर्वे जनाः, हृदयमुदिताः, स्वकार्यसिद्धिं प्राप्तवन्तः। सा वृद्धा स्त्री गन्धमादनपर्वते पुत्रं प्रसूतवती। शुभदिने तस्य कुमारस्य जातकर्मादि कृतम्; सः श्रेष्ठान् अतिक्रान्तः, उपबर्हणः नाम्ना अभवत्। सौतिः उवाच—गन्धर्वराजः हर्षपूर्णः ब्राह्मणेभ्यः दानानि दत्तवान्। कालक्रमेण उपबर्हणः हरिमन्त्रं दुर्लभं प्राप्तवान्। एकदा गण्डकीतीरे, सः यौवनपूर्णताम् प्राप्तवान्। तैः तीव्रं तपः कृतम्, योगेन प्राणत्यागः कृतः। ताः नार्यः उपबर्हणं गन्धर्वं पतिम् अचिन्तयन्। गन्धर्वः, नित्ययुवान्, ताः पत्नीरूपेण स्वीकृतवान्। ततः सः ताभिः सह दीर्घकालं राज्यं कृतवान्, दिनं रात्रिं च। रम्भायाः स्तनयुगलं नृत्ये स्थिरं कम्पितं दृष्ट्वा, सः तत्क्षणं गीतं त्यक्त्वा, सभाभूमौ मूर्च्छितः पतितः।