यत्र कुत्रापि गृहान्तः स्थितोऽयं पुण्यश्लोकः, तत्र तस्य गृहस्य सर्वदा कल्याणं भवति। यः कश्चित् यात्रायां वा पुण्यकाले वा श्रद्धया शृणोति, स पुण्यफलमवाप्नोति। नारायणः उवाच— देवानां मुनीनां च सहितः स भगवान् दिव्यसभायां स्थितवान्। तस्य दक्षिणे पार्श्वे शंकरः, वामे ब्रह्मा प्रजापतिः उपविष्टः। समीपे धर्मः, सूर्यः, शक्रः, चन्द्रश्च आसन्। तत्र नर्तकगणः नृत्यं कुर्वन्ति स्म, गान्धर्वाः किन्नराश्च मधुरं गायन्ति स्म। एवमेव तत्र, शंकरस्य पुत्रं द्रष्टुं, शनैश्चरः आगतः। सः अतीव विनीतमुखः, मन्दस्मितलोचनः, तपःफललालसः, तेजस्वी अग्निसमप्रभः आसीत्। सः विष्णुं, ब्रह्माणं, शिवं, धर्मं, रविं, देवांश्च प्रणम्य, मुख्यद्वारमुपेत्य, शिवसमानवीर्यः तत्र स्थितः। ततः शनैश्चरः उवाच— हे बुद्धिन! विष्णुप्रमुखैः देवैः मुनिभिश्च प्रार्थितः अहं, पार्वत्याः समीपं गन्तुं त्वया अनुमतिः देया। विशालाक्षः प्रत्युवाच— मातुः आज्ञां विना अहं गन्तुं न समर्थः। इत्युक्त्वा, सः शिवाज्ञया प्रविश्य, शनिः नम्रग्रीवः प्रविष्टः। तत्र, सदा पञ्चश्वेतचामरधारिभिः सेव्यमाना, अग्निशुद्धवस्त्रधारिणी, रत्नाभरणभूषिता देवी पार्वती विराजमाना आसीत्। शनैश्चरस्य नम्रं रूपं दृष्ट्वा, दुर्गा शीघ्रं तम् अभाषत। पार्वती उवाच— हे भुवनगुरो! त्वं मां वा बालकं वा किं न पश्यसि? शनिः प्रत्युवाच— शुभाशुभकर्मणां फलम् अनन्तकोटिजन्मेष्वपि न नश्यति। कर्मणैव जीवः ब्रह्मलोके, इन्द्रलोके, अर्यम्णो यमस्य वा वसति। कर्मणा नरकं गच्छति, कर्मणा वैकुण्ठं प्राप्नोति। कर्मणा सदा सुन्दरः, स्वकर्मणा रोगपीडितः भवति। कर्मणा धनवान्, स्वकर्मणा दरिद्रः। स्वकर्मणा उत्तमा भार्या, उत्तमः पुत्रः, नित्यं सुखी च भवति। शृणु मातः, अतिगुह्यं चरितं। बाल्यादेव अहं कृष्णैकभक्तः, कृष्णचिन्तनपरायणः। मम पितरः मम भार्यां चित्ररथाय दत्तवान्। सा अपि ऋतुकाले स्नात्वा, स्ववस्त्रैः विभूषिता, मां हरिपादार्चनसमाधिस्थं दृष्ट्वा, काममदेन आक्रान्ता अभवत्। मया तस्याः नावलोकनेन, सा कोपात् ऋतुनाशनं शापं दत्तवती। सा उवाच— यतः त्वया न दृष्टा, तेन त्वं ऋतुकालं न पश्यसि; यच्च त्वया दृष्टं, तत्सर्वं नश्यति। ततः समाधिं विहाय, तां धर्मपत्नीं तोषितवान्। अतः कारणात्, मातः, अहं स्वदृशा किञ्चिदपि न पश्यामि। एवं शनैः उक्त्वा, पार्वती हसितवती, हे मुने। नारायणः उवाच— भगवानिच्छावशगं जगद् एवं प्राह। सा देवी, दैवेन प्रेरिता, कौतूहलात् शनिं पप्रच्छ। पार्वत्याः वचः श्रुत्वा, शनिः मनसि चिन्तयामास— यदि अहं बालकं पश्येयम्, तस्य किञ्चित् विघ्नं भविष्यति। अन्यथा, पूर्वमेव आत्मरक्षणं श्रेष्ठम्। शनिः निश्चिन्त्य, मातरं न पश्यन्, केवलं बालकं द्रष्टुं मनसि निश्चितवान्।