एतेषां पुत्राणां समुपरि ब्रह्मणः सततं बहवः पुत्राः सञ्जज्ञिरे। तेषु कालेषु ब्रह्मा स्वस्य पुत्रस्य शापेन, सृष्टिकर्ता सन्, पूज्यत्वात् वञ्चितोऽभूत्। नारदः अपि स्वगुरोः शापेन गन्धर्वत्वं प्राप्तवान्। स गन्धर्वाणां मध्ये राजत्वं प्राप्य, सर्वेषां गन्धर्वाणां श्रेष्ठतमो बभूव। गुरोः आज्ञया स पुष्करे परमं ध्यानं अचरत्। तत्र स शिवकवचस्तोत्रं द्वादशाक्षरं च मन्त्रं जपन् स्थितः। स शतसंवत्सरं परमं दिव्यं मन्त्रं निरन्तरं जपत्, हे मुनि। शतसंवत्सरस्य अन्ते, स शिवं पुरतः पश्यन् तिष्ठति स्म। स तं भगवानं, नित्यं, महातेजसं, विशालरूपिणं च दृष्टवान्। स तपस्वरूपिणं, तपःबीजं, तपःफलप्रदं च ईश्वरं अपश्यत्। स त्रिशूलिनं शूलपाणिं, वृषवाहनं, दिगम्बरं च अपि दृष्टवान्। स तं श्रेष्ठं, यस्य जटाजूटं तप्तकाञ्चनदीप्त्या शोभमानं, अपश्यत्। स मृत्युञ्जयं, सर्वविनाशकं, कालस्वरूपं परमं अपि दृष्टवान्। स तं सत्यानन्दप्रदं, शान्तं, मुक्तिदं, हरिभक्तिप्रदं च अपश्यत्। ततः वसिष्ठदत्तेन स्तोत्रेण स तं परं प्रभुं स्तुत्वा, हरौ भक्तिं च विष्णोः परमभक्तं पुत्रं च याचितवान्। गन्धर्वस्य वचनं श्रुत्वा, चन्द्रशेखरः प्रभुः प्रोवाच। श्रीमहादेवः उवाच— हे गन्धर्वराज, किं इच्छसि? कः सन्तुष्टः भवति, हे पापिष्ठ? हे वत्स, हरौ अचला भक्तिरेव सर्वमङ्गलस्य मूलम्। स्ववंशः कोटिशः, मातामहस्य च, त्रिविधपापानि च कोटिजन्मार्जितानि; भार्या, पुत्रः, सर्वकामसमृद्धिः अपि तावत् एव तिष्ठन्ति। यावत् मनसि कृष्णे दुरतिक्रम्या भक्ति: नोत्पद्यते। धन्यास्ते येषां पुत्राः विष्णोः परमभक्ताः भवन्ति। एकः एव पुत्रः कामान् इच्छतः पुरुषस्य सर्वं संपूरयति— किमुत उत्तमम्! अस्माकं वैष्णवानां, संचितं धनं दुर्लभतरम्। तस्मात्, अन्यं वरं वृणुष्व, हे वत्स, यं मनसि कामयसे। सर्वसिद्धयः, महायोगः, ज्ञानं, मृत्युञ्जयत्वं च— सर्वं तव लभ्यते। शङ्करस्य वचनं श्रुत्वा, तस्य गन्धर्वस्य कण्ठः, ओष्ठः, तालु च शुष्कं जातम्। गन्धर्व उवाच— ब्रह्मपदं स्वप्नवत् यदि कृष्णभक्तिं न इच्छति। हे शिव, इन्द्रस्य ऐश्वर्यं, अमरत्वं, योगसिद्धयः वा; श्रीहरेः समीप्यं, ऐश्वर्यं, सायुज्यं वा— तत्र नित्यं दृढं च भक्तिं, हरिदास्यपदं च, अत्यन्तदुर्लभम्। हे कल्पतरु, एष मे वरः देयः— विष्णोः सुतस्य दासत्वं लभेयम्। यदि एषोऽपि वरः त्वया न दीयते, हे शम्भो, तर्हि पापी स्याम्। गन्धर्वस्य वचनं श्रुत्वा, दयासिन्धुः शिवः तम् प्रति उवाच। श्रीशङ्करः उवाच— स दीर्घायुः, धर्मात्मा, नित्ययुवः, स्थिरः च भवतु। स प्राज्ञः, सौम्यः, गुरुभक्तः, जितेन्द्रियः च भवतु। एवमुक्त्वा, शङ्करः स्वं स्थानं प्रतिपेदे, हे मुनि। सर्वे जनाः, हृष्टचित्ताः, स्वार्थसिद्धिं कृत्वा, तुष्टाः अभवन्। तदा सा वृद्धा स्त्री गन्धमादनपर्वते पुत्रं प्रसूतवती।