सः पुरुषः शुद्धकम्पकपुष्पवर्णः दशलक्षचन्द्रसम्प्रभः बभासे। तस्य रूपं अतीव सुन्दरं कामदेवमपि मोहितुम् अशक्तम्। तस्य नेत्रे रम्ये पद्मानां सौन्दर्यं अतीतं, ललाटं च कपोलौ च परममनोहरौ। त्रैलोक्ये तस्य रूपं अनुपमं, सर्वगुणैः पूर्णं, अन्यैः अवाप्यं नास्ति। ततः नारायणः उवाच— स ब्राह्मणान् अन्विष्य सर्वत्र विचरन् अभवत्। पार्वती पितरं प्रार्थयामास— “हे भगवन्, दर्शनं ददातु; जीवितं रक्षतु।” शिवं शीघ्रं उत्तिष्ठ, ब्राह्मणान् अन्वेषय। यदि गृहस्थः स्वगृहे पूजनं न करोत्, अतिथि भगवती स्वीकृतः न भवति। एवं तस्य पिण्डोदकं पितरः न गृह्णन्ति। अशुद्धस्य हविः, पुष्पं, जलं, दानं देवतानां मद्यवत् भवति। एतस्मिन्नेव काले तत्र स्थानं गगनात् निर्गतः वाग्देवीरहितः शब्दः उत्पन्नः। “शान्तिं कुरु, हे जगन्मातः; स्वं पुत्रं देवालये पश्य। स धर्मव्रक्षस्य नित्यफलः। विष्णु, ब्रह्मा, शिवाद्याः वैष्णवदेवताः तं ध्यायन्ति। केवलं स्मरणेन सर्वविघ्नाः नश्यन्ति। सर्वयुगे तं नित्यप्रकाशरूपं ध्यायसि। स तव तपस्याः कल्पवृक्षस्य फलस्वरूपः, इच्छापूरकबीजः। स ब्राह्मणः क्षुधया पीडितः नास्ति, अपि तु जनार्दनः ब्राह्मणरूपेण आगतः— इत्युक्त्वा सरस्वती मौनं धारयामास, हे नारद।” आकाशवाणीं श्रुत्वा सती भयात् स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। सा गृहशिखरं शतचन्द्रप्रभं ददर्श। शय्यायां विचरन्तं तं हर्षितं ददर्श। तस्य अद्भुतं रूपं दृष्ट्वा सा भयत्रस्ता शंकरस्य समीपं जगाम। पार्वती उवाच— “यं सर्वयुगे ध्यायसि, स देवालये आगतः, तं पश्य। शीघ्रं तव पुत्रस्य मुखं पश्य, शुभबीजं, महोत्सवस्वरूपं। स्नानं सर्वतीर्थेषु, सर्वयज्ञेषु दानं, सर्वसत्कर्मणां पुण्यं, भूमिपरिक्रमा, देवव्रतानां वर्षशः तपस्याः, द्विजभोजनं, देवसेवा— एतेषु पुण्यं यत्, तत् सर्वं तस्य दर्शनात् लभ्यते।” पार्वत्याः वचनं श्रुत्वा शिवः हर्षपूर्णचित्तः शय्यायां स्वं पुत्रं सुवर्णज्वलनप्रभं ददर्श। यत् रूपं हृदयमध्ये स्थितं, परममोहकम्, तं आलिंग्य आनन्दसिन्धौ निमग्नः तं सम्बोधितवान्— “त्वां प्राप्य अनमोलरत्नं, पूर्णं, नित्यं— यथा पत्नी दीर्घकालवियोगात् पतिं आगतम् आलिंगति; यथा माता एकपुत्रं दीर्घकालवियोगात् आगतम् आलिंगति; यथा मनुष्यः दीर्घकालहृतं रत्नं पुनः प्राप्त्वा हर्षितः भवति; यथा दीर्घकालान्धः, अनाथः, दुःखितः; यथा भीषणदुर्गमसागरपतितः, क्लेशग्रस्तः; यथा दीर्घकालतृषितः शीतलजलं प्राप्नोति; यथा वनाग्निपतितः, अनाथः; यथा दीर्घकालोपवासकृता क्षुधार्तः—” इत्येवं शिवः परमप्रेम्णा स्वं पुत्रं आलिंग्य आनन्दितः अभवत्।