ये भक्ताः येषां चेतः सदा हरौ स्थितम्, तेषां पापैः कदापि संसर्गो न जायते। द्वात्रिंशत्कोटिजन्मान्ते मानवत्वं लभ्यते; तत्र भक्तजनसङ्गात् एव भक्त्याः कोरकः, यः जीवनमेव, उत्पद्यते। पुनः, वैष्णवैः सह संवादमात्रेण स भक्तिलताङ्कुरः विकसितुं प्रारभते; तस्य मूलस्य वृद्ध्या हरिसेवाफलं सुलभं भवति। एवं महान्यपि प्रलयकाले तस्य नाशो न भवति—एषा निश्चिता। अतः, हे अम्बिके, सदा मे नारायणभक्तिं ददातु। जगत्प्रबोधनाय तव तपः पूजनं च कृतम्। सर्वेषु युगेषु तव पुत्रः श्रीकृष्णः गणेशरूपेण एव वर्तते। भगवान् तत्र अदृश्यत्वं गत्वा बालरूपं धारयामास। सः शिवतेजसा संयुक्तः वेदिकायां विराजमानः आसीत्। तस्य रूपं शुद्धचम्पकसदृशं, दशमासूर्यचन्द्रसमप्रभं च आसीत्। सः परमसुन्दरः, कामदेवमपि मोहितुम् अर्हति। तस्य नेत्रे सुशोभने, सर्वपद्मशोभां अतिक्रान्ते। ललाटं कपोलौ च परममनोहरौ। त्रिषु लोकेषु सः अतुल्यं पूर्णरूपं बिभ्रत्, सर्वगुणैः अतीव विशिष्टः आसीत्। नारायण उवाच—ब्राह्मणान् अन्विष्य सः सर्वत्र विचचार, हे मुनि। पार्वती उवाच—हे पितः, मां दर्शय; हे प्रभो, मम प्राणान् रक्ष। शिवः शीघ्रं उत्तिष्ठ, ब्राह्मणान् अन्वेषय। यदि गृहस्थः स्वगृहे पूजनं न करोति, तर्हि अतिथिः, यः साक्षात् भगवान्, नाभ्यागतः भवति। तस्य पिण्डोदकादानानि पितरः न प्रतिगृह्णन्ति। अशुचिना दत्तं हविः, पुष्पं, जलं, दानं च, सुरेभ्यः सुरां यथा भवति। एवमेव तस्मिन्नेव स्थले आकाशवाणी समुत्पन्ना। सा वदति—शान्तिं भव, हे जगन्मातः; स्वं पुत्रं देवगृहे पश्य। स एव पुण्यव्रक्षस्य नित्यफलम्। वैष्णवदेवताः ब्रह्मा, विष्णुः, शिवः च अन्ये च तम् उपासते। तस्य केवलं स्मरणमात्रेण सर्वविघ्नाः नश्यन्ति। सर्वेषु युगेषु त्वं तं नित्यतेजोमयं ध्यानयासि। स एव तव तपसः कल्पवृक्षस्य कामबीजं, फलस्वरूपः। नायं क्षुधितो ब्राह्मणः, किन्तु जनार्दनः स्वयम् ब्राह्मणरूपेण—इति सरस्वत्युक्त्वा तूष्णीं बभूव, हे नारद। आकर्ण्य तां वाणीं सती भयात् स्वगृहं प्रतिनिवृत्ता। सा गृहशिखरं शतचन्द्रसमप्रभं ददर्श। शय्यायां स विचरन्, यथाकामं हृष्टः, दृष्टः। तं अद्भुतरूपं दृष्ट्वा, सा भीता, शंकरस्य समीपं जगाम। पार्वती उवाच—यम् त्वं सर्वेषु युगेषु ध्यायसि, स एव इह आगतः, देवगृहं प्रविष्टः। शीघ्रं स्वपुत्रस्य मुखं पश्य, शुभबीजं, महोत्सवमिव। यत् पुण्यं सर्वतीर्थस्नानैः, सर्वयज्ञेषु दानैः च लभ्यते, यत् पुण्यं सर्वदानैः, भूमिपरिक्रमेण च, यत् पुण्यं सर्वतपसा, देवव्रतेभ्यः च बहूनि वर्षाणि, यत् पुण्यं द्विजभोजनैः, देवसेवया च— एवं पार्वत्या उक्तं श्रुत्वा, शिवः प्रमुदितचित्तः, स्वपुत्रं शय्यायां तप्तकाञ्चनसदृशप्रभं ददर्श।