द्विजः यः सन्ध्यां विहाय सदा अशुचिः भवति, कृष्णद्वेषी च, तस्य कर्णे गुरुमुखात् विष्णुमन्त्रः प्रविशति चेत्, सः शतशः पितामहैः मातामहैः च सह हरिधाम प्राप्नोति। यथा चत्वारः वर्णाः—ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, शूद्रः—एवम्, वैष्णवाः सदा गोविन्दपदाम्बुजे ध्यानं कुर्वन्ति। भगवतः भक्तजनरक्षणाय सुदर्शनं चक्रं नियोजितम् अस्ति। एवं सति, शौनकः उवाच—"निन्दया, उपोद्घातेन, कौतुहलेन च एतानि श्रुतानि मया। केन प्रजाः सृष्टाः? के च तेषु ब्रह्मचारिणः आसन्? पितुः शापात् पुत्रे च विरोधे किम् अभवत्?" इति। सूतः उवाच—"हे शौनक! अपान्तरतमाः, सनकादयः चासन्। तेषां विनाऽपि, ब्रह्मणः अन्ये अपि पुत्राः निरन्तरं सञ्जाताः। पुत्रस्य शापेन सृष्टिकर्ता ब्रह्मा अपूज्यः अभवत्। आचार्यस्य शापेन नारदः गन्धर्वत्वं प्राप्तवान्। सः गन्धर्वाणां मध्ये श्रेष्ठः, गन्धर्वराजः अभवत्। आचार्यस्य आज्ञया सः पुष्करे परमं ध्यानं अचरत्। तत्र शिवकवचस्तोत्रं द्वादशाक्षरं च मन्त्रं जपन्, शतवर्षाणि दिव्यं परमं मन्त्रं जपत्। शतवर्षान्ते सः शिवं पुरतः अपश्यत्। सः तेजस्विनं, नित्यं, विशालवपुषम् ईश्वरं ददर्श। सः तपस्वरूपिणं, तपःबीजं, तपःफलप्रदायकं च ददर्श। त्रिशूलिनं, शूलपाणिं, वृषवाहनं, दिगम्बरं च तम् अपश्यत्। तस्य जटामण्डलं तप्तकाञ्चनप्रभया शोभमानम् आसीत्। सः मृत्युञ्जयं, सर्वनाशकं, कालस्वरूपं अपि ददर्श। सः सत्यज्ञानदातारं, शान्तं, मुक्तिप्रदं, हरिभक्तिप्रदं च अपश्यत्। वसिष्ठेन दत्तेन स्तोत्रेण सः परमेश्वरं स्तुत्वा, हरौ भक्तिं च, विष्णोः परमभक्तं पुत्रं च ववाञ्छ। तदा गन्धर्ववचः श्रुत्वा, चन्द्रशेखरः भगवान् उवाच—"हे गन्धर्वराज! किं इच्छसि? कः कदापि तृप्तः भवति, हे अशुभात्मन्? हे पुत्र! अचला हरौ भक्तिः सर्वमङ्गलस्य मूलम्। स्ववंशः कोटिशः, मातामहवंशः च, त्रिविधं च पापं कोटिजन्मसम्भृतम्, भार्या, पुत्रः, सर्वं चिष्टितं ऐश्वर्यं, यावत् कृष्णे दुरापे भक्तिखड्गः चित्ते न उत्पद्यते, तावत् एव तिष्ठति। धन्याः ते येषां पुत्राः विष्णोः परमभक्ताः भवन्ति। एकः अपि एवं पुत्रः यः इच्छितं वरम् ददाति, सः किम् अन्यद् वाञ्छनीयम्? अस्माकं वैष्णवानां सम्पद् अतीव दुर्लभा। अन्यं वरं वृणीष्व, हे वत्स, यद् इच्छसि मनसि। सर्वसिद्धयः, महायोगः, ज्ञानम्, अमृतत्वं च—" एवं शङ्करवाक्यं श्रुत्वा, तस्य कण्ठः, ओष्ठः, तालु च शुष्कम् अभवत्। गन्धर्वः उवाच—"ब्रह्मपदं स्वप्नवत् यदि कृष्णभक्तिं न इच्छेत्। हे शिव!