एवं उक्त्वा ब्रह्मपुत्रः, हे मुनि, शंकरस्य गृहीत्वा तं समाश्रितवान्। तदा कुमारस्य शङ्करग्रहणं दृष्ट्वा, पार्वती—सा पुण्यशीला देवी—मनसा विचिन्त्य, एषा वस्तुतः दुस्तरं कार्यमिति मेने। तस्मिन्नेव क्षणे, देवाः पार्वत्या सहिताः, सर्वे मिलित्वा, दिवि दिक्षु दशसु, कोटिसूर्यसमप्रभां, सर्वतः दीप्तिं विलोकयामासुः। तदा विष्णुः उवाच—“एषा तव षोडशकलाः; वयं कः महापुरुषस्य समीपे?” ब्रह्मा उवाच—“कथं तं स्तोतुं वर्णयितुं वा शक्नोमि? परमं कथं स्तौमि?” देवाः ऊचुः—“न वेदाः तं स्तोतुं शक्नुवन्ति, न सरस्वती अपि।” ऋषयः ऊचुः—“वाक् अपि त्वां स्तोतुं न शक्ताः, यः वाङ्मनसो अपि अतीतः।” सरस्वती अपि उवाच—“नाहं कदापि त्वां स्तोतुं शक्तास्मि, यः वाङ्मनसो अतीतः।” सावित्री उवाच—“स्त्रीभावेन किमहं सर्वकारणस्य कारणं स्तोतुं शक्नोमि?” लक्ष्मीः उवाच—“कथं त्वां स्तौमि, यः लोकबीजं, यस्मात् मम शक्तयः अपि उत्पद्यन्ते?” हिमालयः उवाच—“स्तुत्येच्छया अपि, अहं तु अल्पः; कथं स्तौमि, अयोग्यत्वात्?” एवं क्रमशः सर्वे देवाः स्तुतिं कृत्वा, मौनं जगृहुः, हे मुनिवर। तदा सा पार्वती, शुद्धवस्त्रधरिणी, जटाधरिणी, व्रते स्थित्वा, नियममाचरन्ती, अग्निशिखासमप्रभा, सतीरूपेण तेजोमयी आसीत्। पार्वती उवाच—“को वा वेद वेदज्ञाः, उत वेदाः, उत तेषां कर्तारः? तव अंशाः अपि त्वां न जानन्ति, तर्हि तव विकाराः कथं जानेयुः? त्वं अणोः अणीयान्, अव्यक्तः; महतः महीयान्, परमः। त्वं कार्यं, त्वं कारणं, त्वं सर्वकारणकारणं। असङ्गः, निर्गुणः, साक्षी, स्वात्मरमः, परात्परः; तथापि सगुणः, स्वांशेन रूपं गृह्णासी, सृष्ट्यर्थं। त्वं प्रकृतिः, त्वं पुरुषः; न वेदः त्वत्तः पृथक् अस्ति कुतःचित्। त्वं कर्म, त्वं कर्मबीजं, त्वं कर्मफलप्रदः; केचन त्वां चतुर्भुजं, शान्तं, मनोहरं, लक्ष्म्याः प्रियं पश्यन्ति। वैष्णवाः त्वां साकारं, मनोहरं, आकर्षकं पश्यन्ति। द्विभुजं, सुन्दरं, युवानं, श्यामं, रमणीयं च पश्यन्ति। भक्ताः त्वां हृष्टया सेवन्ते, हे प्रभा, निरन्तरं; त्वं ब्रह्मणा स्तूयमानः, सुरारिविनाशाय प्रादुरासीः। अहं च नित्यं तेजःस्वरूपा; रूपं गृहीत्वा, हे प्रभो, तव मायया, अहं तव एव माया; पूर्वं दानवान् मोहयित्वा। तदा तारकदित्यान् पीडितैः देवैः स्तूता। दक्षयज्ञे देहम् उत्सृज्य, शिवनिन्दया शिवा अभवम्। अनेनैव जन्मना बहुतपसा शिवः प्राप्तः। किन्तु तद् प्रेमोत्थं तेजः दिव्यया मायया न प्राप्तवती। अधुना व्रतेन तव सदृशं पुत्रं प्राप्नोम्यहम् इच्छामि। एतत् सर्वं श्रुत्वा, हे करुणासिन्धो, त्वं मयि अनुग्रहम् कर्तुम् अर्हसि। यः कश्चित् भारतवर्षे पार्वत्याः एषां स्तोत्रं श्रद्धया शृणोति, संवत्सरं हविर्भुज् हरिं भक्त्या पूजयति, सः सर्वसमृद्धिदायकं विष्णोः स्तोत्रं लभते। एतत् सर्वसौन्दर्यबीजं, कीर्तिसम्पद्वर्धनं च। नारायणः उवाच—सः स्वस्वरूपं प्रकटयामास, यः सर्वैः अदृश्यः, दुर्लभतमः।