यद्यपि द्विजः मूढः वा विद्वान् वा स्यात्, यदि सः सन्ध्या-विधिना शुद्धः भवति, तदा सः पूजनीयः। ब्राह्मणं न कदापि ताडयेत् न शापयेत्, अपि तु यदि सः ताडयति वा शापयति वा, तस्य सत्कारः शतगुणं गोभ्यः अधिकः कर्तव्यः; सः हरि-भक्तः इति दृष्टः। द्विजः यदि ब्राह्मण-पादोदकं वा तस्य निवेदितं भोजनं स्वीकरोति, यदि एकादशी-दिने नैव भोजनं करोति, सदा कृष्णं पूजयति, यदि सदा केवलं प्रसादं, निवेदितं भोजनं एव भुङ्क्ते, तदा सः पुण्यवान्। यत् अन्नं, मलम्, क्षीरं, मूत्रं विष्णवे न निवेदितम्, तत् ग्राह्यम् न। ब्रह्मा च ब्रह्म-पुत्राः सर्वे विष्णु-भक्ताः सन्ति। पितृभिः, मातामहैः, गुरुना च सम्पर्के अपि — किं गुरु:, किं पिता, किं पुत्र:, किं मित्रम्? द्विजेषु ब्राह्मणः यदि विष्णु-भक्तः न भवति, तदा विष्णु-भक्तः, अपि चण्डालः, तं अतिक्रान्तः। द्विजः यदि सन्ध्या-विधिं लङ्घयति, सदा अशुद्धः भवति, कृष्णे विरक्तः स्यात्, तदा सः पतितः। यस्य गुरोः मुखात् विष्णु-मन्त्रः कर्णे प्रविशति, सः शतशः पितृ-मातामहैः सह हरि-धाम प्राप्नोति। चत्वारः वर्णाः — ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, शूद्रः — सन्ति; किन्तु वैष्णवाः सदा गोविन्द-पदकमलानि ध्यायन्ति। भगवतः भक्तानां रक्षणार्थं सुदर्शनं नियोजितम्। तत्पश्चात् शौनकः उवाच — हे सूत! उपालम्भेन, उपोद्घातेन, जिज्ञासया च एतानि श्रुतानि। के प्राणिनः सृष्टवन्तः? के तेषु ब्रह्मचारी तपस्विनः आसन्? पितुः पुत्रे शापस्य परिणामः कः अभवत्, तयोः विरोधे? सूतः उवाच — हे शौनक! अपान्तरतमाः, सनकादयः च आसन्। तेषाम् अतिरिक्तं ब्रह्मणः अन्ये अपि पुत्राः निरन्तरं आसन्। पुत्रस्य शापेन ब्रह्मा स्वयम्, प्रजापतिः, पूज्यत्वं न प्राप्नोत्। गुरोः शापेन नारदः गन्धर्वः अभवत्। सः सर्वेषां गन्धर्वाणां राजा, श्रेष्ठः अभवत्। गुरोः आदेशेन सः पुष्करे परमं ध्यानं अचरत्। सः शिवस्य कवच-स्तोत्रं द्वादशाक्षरं मन्त्रं च जपन् अभवत्। परमं दिव्यं मन्त्रं शतवर्षं जपितवान्। शतवर्षे समाप्ते सः शिवं पुरतः ददर्श। सः भगवन्तं, नित्यं, महातेजस्विनं, विशालरूपं ददर्श। सः तपोमूर्तिं, तपस्याः बीजं, तपस्याः फलदायकं ददर्श। त्रिशूलं शूलं च धारयन्तं, वृषारूढं, दिश्वः वस्त्रं धारयन्तं ददर्श। सुवर्ण-दीप्त-जातिलोकं श्रेष्ठं ददर्श। मृत्युञ्जयं, सर्वनाशकं, कालस्वरूपं ददर्श। सः ज्ञानदाता, शान्तः, मोक्षदाता, हरि-भक्तिदाता च ददर्श। वसिष्ठेन दत्तं स्तोत्रं जपित्वा, सः परमेश्वरं स्तुत्वा, हरि-भक्तिं तथा विष्णु-भक्तं पुत्रं प्रार्थितवान्। गन्धर्वस्य वाक्यं श्रुत्वा, चन्द्रशेखरः भगवान् उवाच — “हे गन्धर्वराज! किं इच्छसि? कः सदा तृप्तः, हे अशुभतमः? हे वत्स! अविचलिता हरि-भक्तिः सर्वमङ्गलस्य मूलम्। स्ववंशः शतकोटिभिः सह, मातामहस्य अपि, तथा त्रिविधं पापं यः कोटिजन्मसु सञ्चितम्...