सर्वेषु आश्रमेषु ब्राह्मण एव श्रेष्ठः, नास्ति ब्राह्मणसमः कश्चन गुरुर्विद्यते। आदित्यस्य वचः श्रुत्वा भरद्वाजः तं प्रणम्य सस्मार। ततः तव द्वौ पुत्रौ यज्ञभागिनौ भविष्यतः इति आदित्येन उक्तम्। स भरद्वाजः चिन्तितः, हरिसेवायाम् एकचित्तः, गङ्गातटं जगाम। तयोः द्वयोः ब्राह्मणस्य आशीर्वादेन, द्विजपादपवित्रेण, यज्ञभागिनौ मान्यौ च अभवताम्; ब्राह्मणपादपवित्रस्य प्रसादेन सर्वत्र जयः प्राप्यते। यः कश्चित् प्रातःकाले "नमो ब्राह्मणेभ्यः" इति पठति, स सर्वतीर्थफलम् आप्नोति, यथा सर्वतीर्थानि अपि समुद्रे सन्ति। यः ब्राह्मणपादोदकं पिबति, यावत् पृथिवी स्थित्वा, तावत् स पुण्यं लभते। यः भक्त्या ब्राह्मणपादोदकं पिबति, स पुण्यशाली भवति। यः कश्चित् तीव्ररोगपीडितः अपि ब्राह्मणपादोदकं पिबति, स अपि स्वास्थ्यं प्राप्नोति, हे द्विजश्रेष्ठ। द्विजः, मूढो वा विद्वान् वा, सन्ध्योपासनेन शुद्धः भवति। ब्राह्मणं न हन्तव्यम्, न शप्तव्यम्, अपि चेद् स हन्ति वा शपति वा; स गोशताधिकः पूज्यः, हरिभक्तः इति मन्यते। द्विजः यः ब्राह्मणपादोदकं वा तस्य अवशिष्टं भोजनं वा गृह्णाति, स पुण्यं लभते। यः एकादश्याम् उपोष्य, सदा कृष्णं पूजयति, स पुण्यवान्। यः सदा नैवेद्यशेषभोजनं करोति, स धर्मिष्ठः। यत् अन्नं, मूत्रं, क्षीरं वा विष्णवे न समर्पितम्, तत् ग्राह्यं न भवति। ब्रह्मा च ब्रह्मणः पुत्राः च सर्वे विष्णुभक्ताः एव। पितृभिः मातामहैः गुरुणा च सम्पर्के, यः धर्मं चरति, स एव श्रेष्ठः। कः गुरुः, कः पिता, कः पुत्रः, कः सखा—सर्वे तावत् भक्तौ एव निर्णीयन्ते। द्विजेषु, यः ब्राह्मणः वैष्णवः न भवति, स चण्डालोऽपि वैष्णवेन अतिवर्तते। द्विजः यः सन्ध्यायाः अनुष्ठानम् उपेक्षते, नित्यं अशुचिः, कृष्णद्वेषी च, स पतति। यस्मिन् गुरुमुखात् विष्णुमन्त्रः कर्णे प्रविशति, सः शतशः पितृभिः मातामहैः सहितः हरिधाम प्राप्नोति। यथा चत्वारः वर्णाः—ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, शूद्रः—तथा वैष्णवाः सदा गोविन्दस्य पदाम्बुजं ध्यानयन्ति। भक्तरक्षणाय सुदर्शनं प्रवर्तितवान्। शौनकः उवाच—निन्दया, उपक्रमेण, जिज्ञासया च एतानि श्रुतानि मया। के सृष्ट्वा प्रजाः, के च तेषु ब्रह्मचारिणः आसन्? किं तु पित्रा पुत्रे शापात् विरोधे किम् अभवत्? सूतः उवाच—हे शौनेक! अपान्तरतमाः, सनकादयः च आसन्। तेषां विनापि, बहवः ब्रह्मणः पुत्राः सततम् उत्पन्नाः। पुत्रस्य शापेन ब्रह्मा स्वयम्, प्रजापतिः अपूज्यः अभवत्। गुरोः शापेन नारदः गन्धर्वत्वं प्राप्तवान्। स गन्धर्वाणां राजा अभवत्, सर्वेषां श्रेष्ठः। गुरोः आज्ञया पुष्करे परमध्यानं अकरोत्। तत्र शिवकवचस्तोत्रं द्वादशाक्षरं मन्त्रं च जपन्, शतसंवत्सराणि दिव्यमन्त्रं जपित्वा, शतसंवत्सरान्ते शिवं पुरतः अपश्यत्। सः भगवन्तम् अनादिम्, महातेजस्विनं, महाकायं च दृष्टवान्। तपोरूपिणं, तपःबीजं, तपःफलदायकं च तं ईश्वरं साक्षात् अपश्यत्।