एकः पुरुषः हर्षेण शैवमन्त्रम् अधिगच्छति, यः सर्वार्थदायकः स्यात्। तव पदपङ्कजस्य प्रसादेन स मायामन्त्रम् अपि प्राप्नोति। तदा स नारायणस्य पूज्यभागम् आप्नोति। भक्तजनसङ्गेन कृष्णभक्तिः तस्य हृदि जायते। भक्तजनसेवया स परिपक्वां भक्तिम् अधिगच्छति, तदा च मोक्षफलदं परमं कृष्णमन्त्रम् आप्नोति। कृष्णव्रतं कृष्णमन्त्रश्च सर्वकामफलप्रदौ स्तः। महाप्रलये सर्वेषां पतनं निश्चितमेव। किन्तु अक्षये गोलोके कृष्णपरिकराः प्रमोदन्ते। हे महेश्वर! त्वं सर्वनाशकः, भक्तानां तु न नाशकः। माया तु नारायणी, सर्वजननी, या कृष्णभक्तिदायिनी। सा एव नारायणमाया आद्याप्रकृतिः, स्वामिनी च। सा तेजःस्वरूपिणी, स्वेच्छया रूपमाधत्ते। सा दानवगणान् विनिर्जित्य, भारतदेशे दक्षपत्नी चाभवत्। तव तिरस्कारात्, हे सति, सा स्वपितुः यज्ञे देहम् उत्सृज्य गतवती। तत् स्वरूपं गृहीत्वा गुणानां परमा आश्रयिणी जाता। मया तव जागरणं श्रीशैलतीरप्रदेशे कृतम्। सा पुण्यकव्रतम् आचरतु, या पुण्यशीला, धैर्यवती, शुभा च। तत्र धनव्ययः सहस्रराजसूययज्ञसमानः। पुण्यकव्रतबलात् त्वं स्वयमेव प्रजापतिः अभवः। स एव भगवान्, करुणानिधिः, देवगणाधिपतिः। तस्य केवलस्मरणेन सर्वविघ्नाः नश्यन्ति। तस्य कृते पुण्यकव्रते नानाविधानि दानानि दातव्यानि। यदा शनेः दृष्ट्या तस्य शिरः छिन्नम्, तदा गजशिरसा संयोजितः। परशुरामकुठारेण तस्य दन्तः भग्नः। स सर्वैः देवैः पूजितः, अस्माकं लोकनाथः। सर्वदेवपूजायाम् आदौ तस्यैव पूजनं कार्यम्। गणेशपूजनात् लोकेषु विघ्नाः समूलं नश्यन्ति। तेन मुक्तिः, पापक्शयः, कीर्तिः, परमं श्रेयश्च लभ्यते। अग्निपूजा बुद्धिशुद्धिप्रदायिनी इति निगद्यते। शङ्कराग्न्योः सेवा दानग्रहणयोः कारणम्। तयोः विना त्रैलोक्यस्य स्थितिः प्रतिकूलत्वं यान्ति। एते देवाः नित्यस्थिताः, सृष्टौ नित्यम् प्रवृत्ताः। एवं उक्त्वा श्रीहरिः सभायां तत्र विरराम। ततः नारायणः स्नेहेन पार्वतीं सम्बोध्य, हरिसंवादं आशीर्वदन् अवदत्। शिवाज्ञां प्राप्य, शिवा हृष्टचेतसा बभूव। स्नाता, सुन्दरी, विशुद्धा, नवान्नवस्त्रधारिणी सा, आम्रपत्रैः भूषिता, फलैः अक्षतैश्च शोभिता। रत्नमयासने स्थित्वा, सती रत्नजन्मजा, रत्नैः समृद्धा। सायं रत्नसिंहासने निषण्णं मुख्यपुरोहितं सम्पूज्य, सा भक्त्या दिशां रक्षः रत्नैः भूषितान् पुरतः स्थापयामास।