श्रीनारायणः सभायाम् उपस्थितानां मध्ये पद्मनाथं स्तुत्वा तुष्टाव, ततो विरराम। तस्य शङ्करस्य वचः श्रुत्वा जगन्नाथः सस्मितम् अभाषत। श्रीविष्णुः उवाच— हे महेश्वर, तव पत्नी पतिसौभाग्यबीजस्य कर्तुम् इच्छति। एष धर्मः सर्वैः सुलभः, कष्टोपास्यः, सर्वकामफलप्रदः। आत्मा साक्षिरूपः, प्रकाशस्वरूपः, नित्यश्च। भक्तजनानां प्राणः, भक्तानां नाथः, भक्तानां कृपानिधिश्च सः। भगवतः भक्तिनिष्ठः, सर्वसिद्धिपूर्णः, भक्त्याभावे तु निष्फलः। सः ग्रहाणां मध्ये उग्रः, सर्वग्रहविनाशकः; त्वया विना त्रयः कोटिजन्मसु अपि साध्यं न भवति। भारतजन्मलाभेन मनुष्यः हरिभक्तिं प्राप्नोति। तव प्रसादेन एव सः सूर्यबीजं लभते। सः हर्षेण शिवबीजं प्राप्नोति, यत् सर्वं ददाति। तव पादपद्मकृपया मायामन्त्रम् अपि लभते। सः नारायणस्य पूज्यभाग्यं प्राप्नोति। भक्तसङ्गात् कृष्णभक्तिं लभते। भक्तसेवया परिपक्वभक्तिं प्राप्य, परमं कृष्णमन्त्रम् आप्नोति, यः मोक्षदः। कृष्णव्रतं कृष्णमन्त्रश्च सर्वकामफलप्रदौ स्तः। महाप्रलये सर्वस्य पतनं निःसंदेहं भवति। तत्रापि अक्षये गोलोके कृष्णपरिकराः मुदं लभन्ते। त्वं सर्वनाशकः, हे महेश्वर, भक्तानां तु न नाशकः। माया नारायणी, सर्वजननी, कृष्णभक्तिदायिनी। सा एव नारायणस्य माया आद्याप्रकृतिः, स्वामिनी च। सा तेजःस्वरूपा, स्वेच्छया रूपं धारयति। सा दैत्यगणान् विनाश्य, भारतदेशे दक्षपत्नी सती, तव गर्हणात् पित्र्यज्ञे शरीरे त्यक्तवती। तस्याः रूपं धारयित्वा सा गुणानां परमा आश्रयः अभवत्। मया एव त्वं श्रीशैलतीरे नदीतीरे जागृतः। सैव सा पुण्यकव्रतम् आचरत्व्या, या धर्मिष्ठा, स्थिरा, शुभा च। तस्मिन्व्रते सहस्रराजसूयसमं व्ययः करणीयः। पुण्यकव्रतबलात् त्वं स्वयमेव प्रजापतिः अभवः। स एव भगवान् करुणासिन्धुः देवगणाधिपः। तस्य केवलं स्मरणेन विघ्ननाशः निश्चितः। तस्य कृते पुण्यकव्रते नानाविधानि दानानि दातव्यानि। शनीदृष्ट्या यस्य शिरः छिन्नम्, सः गजाननः अभवत्। परशुरामस्य परशुना तस्य दन्तः भग्नः। सः सर्वैः देवैः पूज्यते, अस्माकं लोकनाथः। सर्वदेवपूजायां प्रथमं तं पूजयेत्। गणेशपूजया लोकस्य विघ्नानि मूलतः नश्यन्ति। तेन मोक्षः, पापनाशः, कीर्तिः, परमसमृद्धिश्च लभ्यते। अग्निपूजा स्वबुद्धिशुद्धिं जनयति इति कथितम्। शङ्करस्य च अग्नेः च सेवया दाता च भोक्ता च भवति।