एवं उक्त्वा सुतपाः स्वपुत्रेण सह स्वगृहं प्रति प्रस्थितवान्। तस्मिन्नेव काले सूर्यः, त्रैलोक्यनाथः, द्वाभ्यां पुत्राभ्यां व्याध्युपतापिताभ्यां दुःखितः अभवत्। स सूर्यः भारद्वाजं मुनिश्रेष्ठं समुपेत्य तस्य पुत्रयोः अपराधं प्रति इदं वचनमुवाच— “ब्रह्मा, विष्णुः, महेशः, सर्वे देवाः च सदा ब्राह्मणं सेवन्ते, सर्वेषु लोकेषु पूज्यन्ते च। ब्राह्मणः तुष्टः चेत् नारायणः स्वयं प्रसन्नः भवति। गङ्गायाः सदृशं तीर्थं नास्ति, न च कृष्णात् परः कश्चन देवः। सत्याद् उच्चतरं धर्मं नास्ति, पार्वत्याः श्रेष्ठा न काचिद् धर्मपत्नी। रोगात् समः रिपुः नास्ति, न च गुरोः पूज्यः कश्चन। एकादश्याः व्रतं तपः श्रेष्ठं, तस्मात् उत्तमं उपवासं नास्ति। सर्वेषु आश्रमेभ्यः ब्राह्मणः श्रेष्ठः, न च ब्राह्मणात् उपदेशकः कोऽपि।" सूर्यस्य वचनानि श्रुत्वा भारद्वाजः तं प्रणम्य नतमस्तकः अभवत्। ततः सूर्यः उक्तवान्— “तव द्वौ पुत्रौ यज्ञभागिनौ भविष्यतः।” भारद्वाजः चिन्तितचित्तः, हरिसेवायै अभिप्रयन्, गङ्गां जगाम। तत्र तयोः पुत्रयोः द्विजवरप्रसादेन, ब्राह्मणपादानामनुग्रहेण, यज्ञभागित्वं तथा सर्वत्र विजयश्रीः प्राप्ता। ब्राह्मणानामभिवन्दनं प्रातःकाले यः पठति, स सर्वतीर्थानि लभते। पृथिव्यां यानि तीर्थानि, तानि सर्वाणि सागरस्थानि अपि सन्ति। ब्राह्मणपादोदकम् आचमनं यः करोति, स यावत् पृथिवी तिष्ठति, तावत् पुण्यलाभं प्राप्नोति। भक्त्या ब्राह्मणपादोदकं यः पिबति, स महान् पुण्यभाग् भवति। यदि कश्चन घोरव्याध्युपतप्तः अपि द्विजपादोदकं पिबति, स स्वस्थः भवति। अविद्वान् वा विद्वान्, यः द्विजः सन्ध्यायाः शुद्धः, स पूज्यः। ब्राह्मणं न ताडयेत्, न शपेत्, यद्यपि स ताडयति वा शपति वा; स शतगुणं गोभ्यः पूज्यः, स हरिभक्तः इति कथ्यते। द्विजः यः ब्राह्मणपादोदकं वा तस्य अवशिष्टं भोजनं वा भुङ्क्ते, स पुण्यशीलः। एकादशी उपवासं यः नित्यं करोति, कृष्णं च पूजयति, स पुण्यशाली। नित्यं नैवेद्यशेषभोजनं यः करोति, स पवित्रः। विष्णवे अर्पितं न भवति यत् अन्नं, मलं, क्षीरं वा मूत्रं, तत् त्याज्यम्। ब्रह्मा च ब्रह्मपुत्राः च सर्वे विष्णुभक्ताः सन्ति। पितृभिः, मातामहैः, आचार्येण च सह संस्पर्शः यथोचितः। कः आचार्यः, कः पिता, कः पुत्रः, कः मित्रं, इति विचार्यते। द्विजेषु ब्राह्मणः वैष्णवो न चेत्, तर्हि चाण्डालोऽपि वैष्णवः तेन श्रेष्ठः। सन्ध्यायाः विलोपी, नित्यशुचिः न भवति, कृष्णद्वेषी च द्विजः त्याज्यः। यस्य कर्णे गुरुमुखात् विष्णुमन्त्रः प्रविशति, स सह शतपितृभिः, मातामहैः च, हरिधाम प्राप्नोति। यथा चत्वारः वर्णाः— ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, शूद्रः— तथा वैष्णवाः सदा गोविन्दपादारविन्दध्यानपरायणाः। भक्तरक्षणार्थं भगवतः सुदर्शनचक्रः सदा प्रवृत्तः। एवं कथायाम्, शौनकः उवाच— “निन्दया, उपोद्घातेन, कौतूहलात् च एतानि श्रुतानि मया। के प्रजाः सृष्टवन्तः? के ब्रह्मचारिणः आसन्? पितुः शापात् पुत्रेण सह यत् प्रतिरोधे जातं, तत् किम् अभवत्?” सूतः उवाच— “हे शौनक! अपान्तरतमाः, सनकादयः अपि तत्र आसन्।