यथा जातिषु ब्राह्मणः श्रेष्ठः, तीर्थेषु पुष्करं, तथा पुण्यदिने एकादशी स्मर्यते। मासेषु मार्गशीर्षः, ऋतुषु माधवः, वर्षेषु संवत्सरः, युगेषु कृतयुगः, बन्धुषु धर्मपत्नी, विश्वस्तेषु मनः, धनस्य रत्नं, प्रियेषु पतिः, फलानां आम्रः, वर्षेषु भारतवर्षः, नगराणां काशी, दीप्तिमन्तः सूर्यः, शास्त्रेषु वेदाः, सिद्धेषु कपिलः, विदुषीषु ज्ञानं, काव्येषु रम्यं, धने हरिकथाः, सुखेषु हरिध्यानम्, पापेषु मिथ्या, पापिन्यः पतिता स्त्री, गोसुतुषु घृतम्, तपस्विषु ब्रह्मा, दानेषु जलम्, शुद्धेषु अग्निः, पक्षिणां गरुडः, गजानां ऐरावतः, गन्धर्वेषु चित्ररथः, बुद्धिमतां जीवनम्, प्रवाहेषु समुद्रः, क्षमासु पृथिवी, शुद्धेषु वैष्णवः, अक्षराणां प्रणवः, विदुषु वाक्, छन्दः गायत्री, पर्वतेषु तव पिता, गोषु सुरभिः, सुखप्रदेषु लक्ष्मीः, शीघ्रगमिषु मनः, प्रतिमासु शालग्रामः, कुठारेषु विष्णुकुठारः, इन्द्रियेषु अन्तरात्मा, व्याधिषु दुर्बलाग्निः, स्थूलसंग्रहे विराट्, सूक्ष्मेषु परमाणु, दधीचिः दानेषु श्रेष्ठः, धर्मेषु प्रह्लादः, नराणां रामः राजाधिराजः, धनुष्मतां लक्ष्मणः, सारभूतेषु कृष्णः, व्रतेषु पुण्यव्रतम्। तस्मात् त्रैलोक्ये दुर्लभं व्रतम् आरभस्व, हे भाग्यशालिनी। व्रतेन कृष्णः पूज्यते, स सर्वकामान् ददाति। यः हरिमन्त्रं लब्ध्वा हरिं सेवते, स निश्चितं कोटिजनान् उद्धरति, वैकुण्ठं गच्छति, भ्रातृभिः, सेवकैः, बन्धुभिः, सखिभिः सह। अतः हे गिरिजे, दुर्लभं हरिमन्त्रम् स्वीकर। इत्युक्त्वा भगवान् शङ्करः गिरिजया सह जगाम। तस्यै स्नेहपूर्वकं कवचं स्तोत्रं च दत्तवान्। नारायणः उवाच: ततः शङ्करः सर्वव्रतानां विधिं पृच्छितुम् आरभत। पार्वती उवाच: हे प्रभो, करुणासिन्धो, दीनबन्धो, परमेषु परमः, व्रतानां द्रव्याणि फलानि च के? अहं दीनाऽस्मि, युक्तं प्रतिष्ठितं पुरोहितं देहि। अन्यानि यानि युक्तानि, यानि ज्ञातुं न शक्नोमि। बाल्ये पिता रक्षकः सदा। पिता अशोकः, स्वजीवितसमां कन्यां श्रेष्ठेभ्यः दत्तवान्। त्वं, हे प्रभो, सर्वस्य आत्मा, साक्षी, सर्वज्ञः।