महादेवः भयभीतः सन्, पर्वततनयायाः सौम्यायाः शोभनायाः च कोपं दृष्ट्वा, सान्त्वनपूर्वकं मधुरं वचनं प्राह— "कथमिदं ते रोषः संजातः, हे पुण्ये रम्ये च पर्वतसुते? त्वं मम सौभाग्यस्वरूपिणी, जीविताधिष्ठात्री देवी चासि। अस्मिन्सर्वसंसद्भ्यः किं नु साध्यमस्ति? किञ्चिददृष्टदोषात् संजातं, यत्त्वया शमं कर्तव्यम्। त्वद्विना अहं नित्यं शून्यः, अशुभः शवसमः स्याम्। त्वमेव तृप्तिः, त्वमेव पुष्टिः, त्वमेव शान्तिः, त्वमेव क्षमा। त्वं सर्वस्याधारभूता, सर्वबीजानां साररूपिणी। त्वदीयरोषविषेण दग्धः, मृतवत्सन्निहितोऽहं, शीघ्रं मां जीवनय।" एवं शम्भोर्वचनानि श्रुत्वा, पार्वती क्षमया युक्ता सस्मितं प्राह— "योऽयं आत्मतृप्तः, निराशः, सर्वदेहेषु स्थितः, स एवास्ति। स्त्री पतये स्वचित्तं, स्वकामं, स्वाज्ञानं च निवेदयति। एषा स्त्रीणां महागोप्या, लज्जाकरणमूलिका च। सुखेषु सम्पत्तिषु च, हे देवेश, स्त्रीणां दुःखं नास्ति, यथा तद्वियोगदुःखम्। यथा कृष्णपक्षे चन्द्रमा क्षयमुपैति, तथा स्त्रीणां मनसि चिन्तारोगः सदा वर्धते। सुखविच्छेदः प्रथमं शोकः, द्वितीयो रेतःक्षयः। त्रैलोक्यनाथं त्वां लब्ध्वापि, पुत्रो मे नास्ति। पूर्वसुकृतस्य, तपसः, दानस्य च फलं सुखम्। श्रेष्ठः पुत्रः स्वामिनः अंशः, स्वामिनः तुल्यं सुखं ददाति। स्वयं स्वामी पुण्ययोषितां गर्भे जन्म लभते। पतिव्रता स्त्री सुखदा, पतितस्त्री शत्रुवत्, सदा सन्तानाय क्लेशदा। किं उपायं कुर्यामि? ब्रूहि, योगिनां प्रभो।" एवं उक्त्वा देवी पार्वती विनतानना बभूव। शुभस्य पुत्रस्य बीजं सुखदं, दुःखनाशहेतुश्च। तदा श्रीमहादेवः प्राह— "उपायेन त्रिषु लोकेषु कार्यसिद्धिः निश्चितम्। शुभं बीजं सर्वकामफलप्रदं भवति। हरिं सम्पूज्य व्रतमाचर, हे सुन्दरानने। उत्तमं परमतेजस्वि बीजं कल्पवृक्षसमम्। यथा नदीनां गङ्गा, देवानां हरिः। वर्णानां ब्राह्मणः, तीर्थानां पुष्करः। पुण्यदानेषु एकादशी, मासानां मार्गशीर्षः, ऋतुषु माधवः। संवत्सराणां संवत्सरः, युगेषु कृतयुगः, बन्धुषु पतिव्रता, विश्वस्तेषु मनः। धनानां रत्नं, प्रियेषु पतिः। फलानां आम्रः, संवत्सरेषु भारतसंवत्सरः। नगरेषु काश्यां, दीप्तिमन्तः सूर्यः। शास्त्रेषु वेदाः, सिद्धेषु कपिलः। विदुषीषु ज्ञानं, काव्येषु रमणीयता। धनानां हरिकथाः, सुखेषु हरिस्मरणम्। पापेषु अनृतं, पापिनां पतिता स्त्री।" एवं श्रीमहादेवपार्वत्योः संवादः पुण्यः, प्रेमपूर्वकः च समजनि।