एवं प्रशंसां श्रुत्वा योगविद्या-विशारदः स भगवान् महेशः, देवतानां भीतिभिः संतप्तान् पुनः स्तुत्युपक्रमे स्थितान् दृष्ट्वा, स्वयम् भयशर्मलः समुत्थितः। ततः श्रीनारायणः उवाच— करुणया परिपूर्णः स भगवान् महेशः, पार्वत्याः भीतये "पलायध्वम्" इत्युक्त्वा तान् देवतान् विससर्ज। पार्वत्याः प्रभोः शापात् भीताः ते देवाः त्वरया पलायितवन्तः। तदा दुर्गा शय्यायाः समुत्थाय, तत्र देवतान् न पश्यन्ती बभूव। सा क्रोधविस्फुरितलोचना, "आद्यतः एते देवाः निर्बलाः स्युः" इत्युक्त्वा शापं दत्तवती। एवमेव तदा शिवः, पार्वत्याः कोपारुणलोचनां शिवां दृष्ट्वा, तस्या दुःखितां क्रोधदीप्तलोचनां विलोक्य, भयभीतश्च सान्त्वनपूर्वकं मधुरवचनानि प्रोवाच— "कस्मात् त्वं रुष्टा, हे गिरिसुत उत्तमभाग्ये रम्ये च? त्वमेव मम सौभाग्यस्वरूपा, जीवितेश्वरी च। अस्मिन्सर्वसंसद्भ्यः किमत्र असाध्यमस्ति? अदृष्टदोषात् किञ्चित् अज्ञातं जातम्; त्वं मां शमयितुं युक्ता। त्वयाविना, प्रभो, अहं सदा शववदशुभः। त्वं तृप्तिः, त्वं पुष्टिः, त्वं शान्तिः, त्वमेव क्षमा च। त्वमेव सर्वस्य आधारः, बीजारूपा च। क्रोधविषेण दग्धं मां शीघ्रं जीवनय, मृतवत् अस्मि।" शङ्करस्य वचनं श्रुत्वा, पार्वती क्षमया परिपूर्णा बभूव। सा उवाच— "यः स्वात्मारामः, निराशः, सर्वदेहेषु स्थितः, स्त्री स्वभावतः स्वमनोवाञ्छां, स्वमोहं, स्वाज्ञानं पतये निवेदयति। एषा स्त्रीणां परमगोप्या, लज्जायाः कारणं हि सा। सुखेषु सम्पदः च, देवेश, स्त्रीणां दुःखं नास्ति तस्य नाशतुल्यं। यथा कृष्णपक्षे चन्द्रः प्रतिदिनं क्षीयते, तथा स्त्रीणां चिन्तारोगः सर्वाः पीडयति। सुखविच्छेदः एकः शोकः, द्वितीयः रेतःनाशः। त्रिलोकवन्द्य त्वां प्राप्यापि, मम पुत्रो नास्ति। पूर्वजन्मनां पुण्यतपःदानैः सुखं लभ्यते। सुतः पत्युः अंशः, स एव पत्युः समं सुखं ददाति। स्वीयेनैव अंशेन पतिः साध्वीगर्भे जन्म लभते। पतिव्रता विहीना स्त्री शत्रुवत्, सदा सन्तानदुःखदा। किमुपायं कुर्यामि? ब्रूहि, योगेश्वर।" एवं उक्त्वा, देवी पार्वती नम्रवदना बभूव। सुतबीजं सुखदं, दुःखनाशनं च भवति। ततः श्रीमहादेवः उवाच— "उपायेन त्रिषु लोकेषु कार्यसिद्धिः नूनं भवति। शुभं बीजं सर्वकामफलप्रदं। हरिं पूज्य, व्रतमाचर, सुन्दरवदने। परमं शक्तिमद् बीजं कल्पवृक्षसमं। यथा नदीनां गङ्गा, देवानां च हरिः।