नारदः प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रोवाच — एतानि सर्वाण्याख्यातुं मम महदुत्सुकं मनः। तच्छ्रुत्वा श्रीनारायणः प्राह — एषा कथा पापव्यथां निवारयति, सर्वविघ्नानां च नाशिनी भवति। सा सर्वमङ्गलप्रदा, सारभूता, श्रोतॄणां हृदयेषु हर्षजननी च। सा कथा देवतेजसः सम्भूता, यदा देवा दानवैः पीड्यमानाः आसन्, तदा समुत्पन्ना। सा देवी सतीनाम्नी, पूर्वं स्वपतिना तिरस्कृता। ततः पर्वतो हर्षेण ताम् पार्वतीं शङ्कराय ददौ। शङ्करः पुष्पचन्दनलेपनविभूषितं सुखशय्यां कृतवान्। तत्र सहस्रं दिव्यवर्षाणि, हे नारद, देवमानुषेण कालेन, क्रीडां चक्रतुः। दुर्गाशरीरस्पर्शमात्रेण शिवः प्रेम्णा मूर्छितः अभवत्। तस्मिन् स्थलि हंसचक्रवाकसङ्कुले, कोकिलपुरुषघोषनिनादिते, सुरभिपुष्पगन्धवायुविलसिते च, तयोः रमणीयक्रीडां दृष्ट्वा देवाः महतीं चिन्ताम् आगता। ततः ब्रह्मा प्रणिपत्य तं यथेष्टां कथां कथयितुम् आरब्धवान्। ब्रह्मा उवाच — सङ्गमे स्थितः स योगी न निवर्तते स्म। हे जगन्नाथ, यदा तयोः सङ्गमः समाप्तः, तदा भगवानेवमुवाच — मय्याश्रितानां कथं दुःखं स्यात्? यथाकथञ्चित् तत् बीजं भूमौ पतति नूनम्। यदा शम्भोर्बीजं पार्वत्या उदरे पतति, तदा सर्वे देवाः शक्रादयः, नारायणाज्ञया, तत्रैव पर्वतगुहाबाह्ये, समागताः। शक्रः, राजा, कुबेरः, वरुणः, हुताशनः, यमः, भास्करः, पुनः हुताशनश्च — एवं देवाः अन्यान् देवतान् क्रीडाविघाताय नियोजयन्ति। द्वारे स्थित्वा, शिरः कुटिलीकृत्य, शक्रः महेश्वरं संबोधितवान् — "हे जगन्नाथ, जगद्बीज, भक्तभयापह, नमः ते।" तदनन्तरं हरिः, यथोक्तं, आगतः; भास्करः अपि आगतः। श्रीसूर्यः उवाच — "हे देवश्रेष्ठ, महाभाग, पार्वतीपतिं नमामि।" इत्युक्त्वा, भयात् तत्रतः निर्गतः। चन्द्रः उवाच — "स्वयमनन्द, स्वयम्पूर्ण, यस्य श्रवणं कीर्तनं च पुण्यं।" पवनः उवाच — "धर्मार्थकाममोक्षाणां प्राचीनबीजरूप।" एवं स्तुतिं श्रुत्वा, योगविद्याविशारदः, देवाः पुनः भयाकुलान् दृष्ट्वा स्तुत्यर्थमुत्सुकान्, महेशः भयलज्जायुतः उत्तिष्ठन्। अनन्तरं, अहं तां परममधुरां कथां वक्ष्यामि। श्रीनारायणः पुनरुवाच — दयया सः उक्तवान् "पलायध्वं" इति, पार्वतीभयात्। ततः देवाः तस्याः पतिवचनभयात् पलायिताः। शय्यायाः उत्तस्थाय दुर्गा, तत्र देवान् न दृष्टवती। तदा सा उवाच — "अद्यप्रभृति ते देवाः शक्तिहीनाः भवन्तु।" ततः शिवः, पार्वतीपतिं क्रोधारुणनेत्रां शिवां दृष्ट्वा, तस्याः दुःखितां, क्रोधदीप्तलोचनां च दृष्ट्वा, ...