तस्य रूपं तेजस्वि, अतीव महद्, रत्नमयम्, परमं च आसीत्। स योगेन भगवता धृतः, उत्तमः, आकाशे स्थितः। तत्र असंख्य रत्नमयप्रासादैः भूषितः। तस्य अधः, दक्षिणतः च वामतः च, पञ्चाशत् कोटियोजनविस्तारः। वैकुण्ठः, वृत्ताकारः, एककोटियोजनविस्तीर्णः। तत्र चतुर्भुजैः सहचरैः सेव्यमानः, जरामरणादिभिर् विमुक्तः। प्रलये शून्यः, सृष्टौ शिवसहितः शिवगणैः युक्तः। स परममदन्यः, नित्यसुखसमुद्रः। तस्यैव सुकृतिः, निराकारः, परमातीतः। तस्य वर्णः नवमेघश्यामः, नेत्रे रक्तकमलोपमे। तस्य सौन्दर्यं कोटिकामदेवात् अधिकं, दिव्यलीलानिकेतनं, मनोहरम्। स बहुसत्यरत्नाभरणैः भूषितः, भक्तेषु प्रेम्णा युक्तः। तस्य वक्षसि श्रीवत्सचिह्नं, कौस्तुभमणिना दीप्तम्। रत्नसिंहासने उपविष्टः, वनमालया अलङ्कृतः। स स्वेच्छया कृतः, सर्वबीजः, सर्वाधारः, परमातीतः। स कोटिपूर्णचन्द्रप्रभया युक्तः, भक्तेषु अनुग्रहम् ददाति। रासमण्डलमध्ये स्थितः, शान्तः, रासेश्वरः। परमसुखबीजः, सत्यम्, अक्षरम्, अव्ययम्, सर्वसिद्धिनाथः, सर्वसिद्धिस्वरूपः, सिद्धिदः। प्रकृत्याः परः, निर्गुणः, नित्यरूपः। सत्यम्, स्वतन्त्रः, एकः, परमात्मस्वरूपः। एवं, एतत् परमरूपं धारयन्, केवलं भगवान् एव तिष्ठति। सौति उवाच— तत्र जीवशून्यं, जलरहितं, भयङ्करं, वातरहितं, तमोवृतं च आसीत्। तत्र वृक्षगिरिसागरादिरहितं, विकृतस्वरूपम् आसीत्। तद् सर्वं चित्ते विचिन्त्य, स एव, अनन्यः, आरम्भे सृष्टेः। जीवाः दक्षिणतो मनस्याः उत्पन्नाः। ततः महाहंकारः, पञ्च सूक्ष्मभूतानि च अभवन्। अनन्तरं नारायणः स्वयं प्रभुः प्रकटितः। स शङ्खचक्रगदापद्मधारी, पद्ममुखः, स्मिताननः। श्रीवत्सचिह्नेन वक्षसि, श्रीनिवासः, श्रीबीजः, श्रीस्रोतः। स सुन्दररूपः, मनोहरः, कामदेवप्रभया दीप्तः। नारायणः उवाच— कारणानां कारणम्, तस्य क्रियायाः कारणम्। तपः, तस्य नित्यफलम्, तपस्वीनां प्रभुः, तपस्वी च। निराशः, इच्छारूपः, इच्छानाशकः, इच्छाकारणम्। वेदारूपः, वेदबीजः, वेदवर्णितफलः, फलस्वरूपः। एवं उक्त्वा, भक्तिपूर्णः, तत्र आज्ञया स्थितः। यः नारायणकृतं स्तोत्रं एकाग्रचित्तः पठति— पुत्रकामः पुत्रम् लभते, पत्नीकामः प्रियम् लभते। बन्धनदुःखितः स्तोत्रेण विमुक्तः भवति। सौति उवाच— ततः स शुद्धः, स्फटिकसदृशः, पञ्चमुखः, दिश्वेव वस्त्रधारी प्रकटितः। तस्य रूपं तप्तकाञ्चनवर्णम्, जटाभरणः, परमश्रेष्ठः।