नारदः भगवतः नारायणस्य समीपे उपविष्टः, अध्यायस्य समाप्तौ प्राकृत्या सुरथस्य संवादे, दुर्गान्यायने, नारद-नारायणयोः संवादे, ब्रह्मवैवर्तपुराणस्य प्राकृति खण्डे, ज्ञानोपदेशाख्ये अध्यायस्य समाप्तिं शृणोति। ततः नारदः पुनः कुतूहलात् परमर्षिं नारायणं प्रष्टुम् आरभते— “हे मुनिश्रेष्ठ, प्राकृत्याः स्तोत्रं तथा कवचं ब्रूहि।” नारायणः प्रत्युवाच— “मधुमासे भक्त्या रासमण्डले पूज्यते या देवी, तस्याः स्तोत्रं शृणु। तस्मिन्नेव समये, ब्रह्मा मृत्यु-संकटे स्थितः; पूर्वं त्रिपुरस्य अत्युद्ररे युद्धे, इन्द्रः सर्वदेवैः सह प्राणभयम् अनुभूतः। सर्वयुगेषु सा परमापरमेश्वरी, स्तूयते पूज्यते च; सुखमोक्षप्रदायिनी, साररूपा, संसारतरणे कारणं च सा। श्रीकृष्णः तां देवीं स्तौति— “त्वमेव आद्या, सृष्टेः मूलम्, स्वेच्छया त्रिगुणात्मिका। कर्मार्थं गुणयुक्ता, वस्तुतः निर्गुणा। तेजस्वरूपा, परा, भक्तवत्सला। बीजसाररूपा, सर्वपूज्या, निराधारिणी। सर्वबुद्धिरूपा, सर्वशक्तिस्वरूपा। देवयज्ञे ‘स्वाहा’, पितृयज्ञे ‘स्वधा’। निद्रा, दया, तृष्णा, आत्मप्रियत्वं त्वमेव। श्रद्धा, पोषणं, तन्द्रा, लज्जा, शोभा, दयालुता च त्वं। सतां मध्ये स्नेहः, दुष्टानां मध्ये कलहे बीजं त्वं। देवेषु स्वधामप्रदा, भूताधारिणी, करुणामयी। योगनिद्रा, योगरूपा, योगदायिनी योगिभ्यः। ब्रह्माणी, माहेश्वरी, विष्णुमाया, वैष्णवी च त्वं। ग्रामे ग्रामदेवी, गृहे गृहे गृहदेवतारूपा। महायुद्धे, महामारिषु, दुष्टनाशिनी त्वं। ब्रह्मादिभिः सदा स्तूया, पूज्या, नम्या। पण्डितेषु ज्ञानरूपा, साधुषु बुद्धिरूपा। राज्ञां मध्ये वीर्यरूपा, जनेषु व्यापाररूपा। अन्ते महामारीरूपा, लोकैः सर्वैः पूजिता। मम दुर्गमाया त्वमेव, येन जगत् मोहितम्। एवं दुर्गायाः स्तोत्रं मया कृतम्, दुःखनाशिनी। योऽपि स्त्री वन्ध्या, या मृतवत्सला, या दारिद्र्यपीडिता; योऽपि बन्धनस्थः, घोरनिग्रहस्थः; योऽपि क्षयपीडितः, कृमिरोगयुक्तः, तीव्रशूलयुक्तः, उच्चज्वरपीडितः; योऽपि पुत्रनाशः, कुलनाशः, पतिनाशः, दारिद्र्ययुक्तः; राजद्वारे, श्मशाने, महावने, रणभूमौ; गृहदाहे, वनदाहे, चौरपाशे; योऽपि अतीव दरिद्रः, मूर्खः, सः स्तोत्रं संवत्सरं पठेत्, तस्य दुःखं नश्यति।” एवं प्राकृति-खण्डे, ब्रह्मवैवर्ते, नारद-नारायणसंवादे, दुर्गास्तोत्राख्ये अध्यायस्य समाप्तिं शृणोति। नारदः पुनः पृष्टवान्— “हे भगवन्, प्राकृत्याः कवचं ब्रूहि, यत् ‘विश्वमोहिनी’ इति प्रसिद्धम्।” नारायणः उवाच— “एतत् श्रीकृष्णेन ब्रह्मणे दयया उक्तं। धर्मार्थसंबद्धं सर्वं ब्रह्मा जाह्नवीतीरे उक्तवान्। येन त्रिपुरारिः त्रिपुरं विनाशयामास, येन भद्रकालिका रक्तबीजं हत्वा; येन महेन्द्रः लक्ष्मीधाम प्राप्तवान्— तद् कवचं शृणु।