नारायणः उवाच—उत्तरदिशि देवीमुपास्य, श्रवणानक्षत्रसमये तां सुस्नानं स्थापयेत्। नवम्यां तु आर्द्रानक्षत्रयुक्तायां देवीमुत्थापयेत्। मूलनक्षत्रप्रवेशे मानवमेधाफलं लभते। श्रवणानक्षत्रे देवीमावाह्य, तस्य विसर्जनं कृत्वा, मानवः पृथिव्याः प्रदक्षिणफलमवाप्नोति पूजनात्। नवमीदिने देव्या उत्थापनं कृत्वा, पक्षं सम्यगर्चयित्वा, पूजनं विधिवत् कुर्यात्। सप्तम्यां तु पूजनं कृत्वा, बुद्धिमान् हविर्दद्याद्। अष्टम्यां हविर्दानेन जनानां अमङ्गलं जायते। हविर्दानेन, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, दुर्गा जनानां तुष्टा भवति। यश्च यजमानः, दाता, छेत्ता, पोषकः, रक्षकश्च—यः परं हन्ति, स एवात्मानं हन्ति; एवं वेदे निगद्यते। एवं सुरथः वर्षमेकं भक्त्या देवीमर्चयत्। तस्य स्तुत्या तुष्टा सा साक्षात् प्रकटिता। सा तेजोरूपिणी, परा, गुणातीतगुणवती, उत्तमा। सा स्वेच्छया, करुणामयी, भक्तानां वरदायिनी आसीत्। तस्य स्तुत्या तुष्टा सा स्मितपूर्वकं भक्त्या वाक्यमुवाच। प्रकृतिरुवाच—यदिष्टं धनं त्वया, तत् ददामि। सर्वान् शत्रून् जित्वा, दुःखरहितं राज्यं प्राप्स्यसि। ज्ञानमपि ते दास्यामि, राजन्, कालेन। यः मां साक्षात् प्राप्य धनमिच्छति, स मंदबुद्धिः। ब्रह्मादिभ्यः तृणान्तेषु सर्वं नश्वरमेव। ब्रह्मा, विष्णु, शिवादिषु अहं प्रथमाऽस्मि, परात्परा च। सा नित्या च अनित्या च, सर्वरूपा, सर्वकारणकारणम्। पुण्ये रम्ये वृन्दावने, गोलोके, रासमण्डले च अहं वर्ते। सावित्री वेदजननी, ब्रह्मलोकस्थिता ब्राह्मणी च अहम्। नानारूपेण मम मायया सर्वा नार्यः। पुरुषस्य भ्रुकुटिविलासेन महाविराट् सृष्टः। ताः सर्वाः अनन्ताः, मायया कृत्रिमाश्च। सप्तसागरसप्तद्वीपयुक्ता पृथिवी। एवं विविधं विश्वं, ब्रह्माण्डं, ब्रह्मणा निर्मितम्। परं ज्ञानं यत् कृष्णः सर्वेश्वरः। कृष्णः सर्वदेवतासारभूतः स्मृतः। तस्य भक्तस्य वातस्पर्शेन तीर्थानि पुण्यानि जलानि च विशुद्धानि भवन्ति। केवलं मन्त्रपाठेन नरः नारायणो भवति। मातृकुलशतं पितृकुलसहस्रं च तेन उद्धृतम्। एष ते सारभूतं ज्ञानं कथितं, राजन्। यं अहं सन्तुष्ट्या पवित्रं करोमि, तस्मै शुद्धिं ददामि। यं मोहयामि, तस्मात् श्रियमपहरामि। एवं ज्ञानं ते उक्तम्; गच्छ तात, यथेष्टं। राजा राज्यं प्राप्य, तां प्रणम्य, स्वगृहं प्रतस्थे।