यदा कश्चित् दृढं पुत्रं समर्पयति, तदा तस्य दातारः पुत्रः चण्डिकया निहन्यते। यदा तु क्रीडनकं दत्तं भवति, तदा मृत्युः सम्पद्यते; विचित्रशिरसां तु दानात् विघ्नाः जायन्ते। तत्र सर्गातीतानां स्वभावं शृणु, मुने श्रेष्ठ। यः कुमारः पितृमातृविहीनः, रोगरहितः, परस्त्रीसम्भूत्यभावात् शुद्धः, सुदृष्टैः शूद्रैः सुपोषितश्च। तं स्नाप्य, यजमानः वस्त्रचन्दनादिभिः समर्चयेत्। ततः स वर्षमेकं सेवकद्वारा सम्यक् सञ्चार्यः। अष्टम्याः नवम्याश्च योगे मयात्यै समर्पणं कार्यम्। स्तुत्वा च होमं कृत्वा, कवचं धारयित्वा, प्राज्ञः स्यात्। नारदः उवाच— भगवन्, स्तोत्रं कवचं पूजार्थं फलं च यथाकालं वद। नारायणः उवाच— उत्तरदिशि सम्यग् पूज्य, श्रवणानक्षत्रे तां विसर्जयेत्। नवम्याम् आर्द्रायुक्तायां देव्या जागरणं कार्यम्। मूलनक्षत्रप्रवेशे नरमेधफलं लभ्यते। श्रवणानक्षत्रे विसर्जनं कृत्वा, नरः पृथिवीं प्रदक्षिणीकृत्य फलमवाप्नोति। नवम्यां जागरित्य, पक्षं सम्यक् पूजयित्वा, पूजनं कुर्यात्। सप्तम्यां पूजां कृत्वा, प्राज्ञः हविर्यजेत्। अष्टम्यां हविर्दानेन जनानां पापं जायते। हविर्दानेन, विप्रश्रेष्ठ, दुर्गा जनान् तुष्टावति। यो दाता, छेदकः, पोषकः, रक्षकश्च, सः— यः परं हन्ति, सः स्वयमेव हन्ति; एवं वेदेषु निश्चितम्। एवं सुरथः वर्षमेकं भक्त्या पूजां कृतवान्। तस्य स्तवेन तुष्टा सा देवी साक्षात् प्रकटिता। सा तेजोमयी, परा, गुणातीतगुणवती, श्रेष्ठा। स्वेच्छया, करुणामयी, भक्तानुग्रहदायिनी च सा। स्तुत्या तुष्टा, सस्मिता, भक्त्या वाक्यम् अवोचत्। प्रकृतिरुवाच— यत् संपदं कामयसि, तां तुभ्यं ददामि। सर्वशत्रून् जित्वा, निर्भयम् राज्यं प्राप्स्यसि। ज्ञानं च ते दास्यामि, राजन्, कालेन। यः मां साक्षात् प्राप्य, धनमेव याचते, सः मन्दधीः। ब्रह्मादिभ्यः तृणपर्यन्तं सर्वं नश्वरमेव। ब्रह्मविष्णुशिवादिषु अहं प्रथमास्ति, परात्परा। सा नित्यापि, अनित्यापि, सर्वरूपा, सर्वकारणकारणम्। पुण्ये रम्ये वृन्दावने, गोलोके, रासमण्डले च अहं वर्ते। अहं सावित्री, वेदानां माता, ब्रह्मलोकस्थिता ब्राह्मणी च। मम विविधैः रूपैः, मायया च, सर्वा नार्यः अहमेव। तस्य पुरुषस्य भ्रूविलासेन महाविराट् सृष्टः। ते सर्वे अनन्ताः, मायया कृत्रिमाश्च। सप्तसिन्धुसंयुक्ता सप्तद्वीपवती पृथिवी। एवं नानाविधं विश्वं, ब्रह्माण्डं च, ब्रह्मणा निर्मितम्।