सप्तजन्मानि ते विष्णोः करुणामय्याः मायायाः सेवाṃ कुर्वन्ति। ततः ते ज्ञानस्वरूपस्य देवस्य शङ्करस्य, यः हरौ भक्तिमान् अस्ति, सेवां कुर्वन्ति। ततो विषयासक्ताः पुरुषाः सगुणं शुद्धसत्त्वस्वरूपं विष्णुं पूजयन्ति। तत्र सत्त्वप्रधानाः वैष्णवाः पुरुषाः अपि सगुणं विष्णुं पूजयन्ति। ये गुणवन्तं विष्णुं भक्त्या सेवन्ते, ते पुण्यात्मानः तस्य निर्मलमन्त्रं प्राप्नुवन्ति। वैष्णवाः अनन्तानां ब्रह्माणां पतनं पश्यन्ति। यः पुरुषो भक्तात् कृष्णस्य कृष्णमन्त्रम् अधिगच्छति, सः सहस्रं मातामहान् अपि च स्वां जननीं मोचयति। सा जननी संसारसागरस्य भीषणे मध्ये नाविकरूपेण तस्य सहायिका भवति। वैष्णवी च वैष्णवानां कर्मबन्धनं छिनत्ति। राजन्, शक्तेः बलं द्विविधं—विवेकात्मकं च आवरणात्मकं च। श्रीकृष्णः सत्यमयः, तस्मात् अन्यत् सर्वं नश्वरम्। एषा श्रीः नित्यरूपिणी मम एव, सा एव बुद्ध्यावरणशक्तिर्भवति। राजन्, अहं प्रचेतसः पुत्रः ब्रह्मणः पौत्रश्च। गच्छ राजन्, तीरं प्रति, दुर्गां नित्यां पूजय। निष्कामस्य वैश्यस्य विष्णुभक्तस्य च सा विष्णुभक्ता देवी भवति। एवं उक्त्वा करुणासिन्धुः स श्रेष्ठमुनिः तयोः उभयोः ददौ। वैश्यः तां दयामयीं सेवया मोक्षं प्राप। इति दुर्गायाः समग्रं उत्तमं चरितं कथितम्। एवं द्विषष्टितमोऽध्यायः, सुरथवैश्यकामसिद्धिर्नाम, नारदनारायणसंवादे, दुर्गाचरिते, प्रकृतिखण्डे, महापुराणे श्रीब्रह्मवैवर्ते समाप्तः। नारदः उवाच—कथं राज्ञा परमां प्रकृतिं पूजिता? च निष्कामः स वैश्यः समाधिकृतनामन् निर्गुणं भगवन्तं पूजयामास। का सा पूजनपद्धतिः, ध्यानं वा मन्त्रः वा? का सा परा विद्या या देवीना वैश्याय दत्ता? ज्ञानं प्राप्य स वैश्यः का दुर्लभां गतिं प्राप? श्रीनारायणः उवाच—सः स्तोत्रं च कवचं च, देवीमन्त्रं च ध्यानं च विधिपूर्वकं चकार। एकवर्षं त्रिःस्नानं कृत्वा शुद्धः अभवत्। राजा तया इच्छितं राज्यं सुखं च वररूपेण दत्तम्। यत् पूर्वं कृष्णेन परमात्मना शिवाय दत्तम्। सः तं शिशुं शून्यं निःश्वासं च गोदावार्धे धृत्वा रुरोद। सा च चैतन्यस्वरूपिणी तस्मै चेतनां दत्तवती। ततः सा परमकारुण्या स्नेहपूर्णेन मनसा तम् उवाच— श्रीः प्रकृतिरुवाच—ब्रह्मत्वं वा अमरत्वं वा, यद् अत्यदुर्लभं—इन्द्रत्वं, मनुत्वं, सर्वसिद्धयः वा। वैश्य उवाच—तर्हि किम् अत्यदुर्लभतरं? न जानामि किम् इच्छेयम्। त्वय्येव शरणं प्राप्तः, यद् इच्छसि तत् देहि। प्रकृतिरुवाच—तस्मात् त्वं गच्छ गोलोकं परमं धाम, यद् अत्यदुर्लभं। सर्वविद्यायाः सारं च, यद् देवर्षिभिः अपि दुष्प्रापम्। स्मरणं, स्तवनं, ध्यानं, पूजनं, गुणकीर्तनं—एवं नवधा भक्तिरेषा वैष्णवेषु।