सः वैश्यः प्रतिदिनं ब्राह्मणेभ्यः कोटिमणीन् ददौ। तस्य क्रोधेन ब्राह्मणैः परित्यक्तः सन्, पश्चात्तापेन दुःखितः पुनः तान् प्रार्थयामास। तस्य पुत्राः पितृशोकविह्वलाः स्वगृहं परित्यज्य वनं गताः। स वैश्यः दुर्लभं हरिसेवां काङ्क्षितवान्। श्रीमेधा उवाच— गुणातीतस्य श्रीकृष्णस्याज्ञया त्रैगुण्यं जगत् प्रवर्तते। स धर्मिष्ठेषु दयां ददाति, सा च करुणामयी तद्वद् अनुग्रहं करोति। हे नृप, ये मोहिता मायया, तेषु सा मायानुग्रहं न करोति। तेऽस्मिन् नश्वर-अस्थिरे लोके सदा भ्रमन्ति, मोहग्रस्ताः। ते अन्यदेवान् पूजयन्ति, तेषां मन्त्रांश्च पठन्ति। सप्तजन्मानि ते देवान् सेवन्ते, ये हि हरेः अंशाः। सप्तजन्मानि विष्णोः करुणामयीं मायां सेवन्ते। ते ज्ञानाध्यक्षं शङ्करं सेवन्ति, यः स्वयं हरिभक्तः। ततः विषयासक्ताः सत्त्वगुणसम्पन्नं गुणात्मानं विष्णुं पूजयन्ति। सत्त्वप्रधानाः वैष्णवाः गुणयुक्तं विष्णुं पूजयन्ति। तस्य भक्ताः निष्कलङ्कं मन्त्रं लभन्ते। वैष्णवाः अनन्तानां ब्रह्माणां पतनं पश्यन्ति। स श्रेष्ठः पुरुषः यः कृष्णभक्तात् कृष्णमन्त्रम् लभते, सः सहस्रं मातामहान् मातरं च तारयति। संसारसागरस्य भीषणे, सा नौकायाः रूपेण तस्य सहायिका भवति। वैष्णवी वैष्णवानां कर्मबन्धनं छिनत्ति। हे नृप, शक्तेः स्वरूपं द्विविधं—विवेकात्मिका चावरणात्मिका च। श्रीकृष्णः सत्यमूर्तिरेव, तस्मात् अन्यत् सर्वं नश्वरम्। एषा श्रीः नित्यरूपा मम स्वमेव, सा च बुद्धेः आवरणशक्तिरेव। अहं प्रचेतसः पुत्रः, ब्रह्मणः पौत्रः च। गच्छ त्वं नृप, नदीतीरं प्रति, चिरस्थायिनीं दुर्गां पूजय। निष्कामस्य वैश्यस्य, विष्णुभक्तस्य च, सा विष्णुप्रिया देवी भवति। एवं उक्त्वा, सः करुणासिन्धुः श्रेष्ठऋषिः, तयोः उभयोः ददौ। वैश्यः तां करुणामयीं सेवित्वा मोक्षं प्राप्तवान्। एवं दुर्गायाः सर्वमुत्तमं चरितं कथितम्। इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे प्रकृतिखण्डे दुर्गाकथायां नारदनारायणसंवादे 'सुरथवैश्यकामपूरणं' नाम द्विषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। नारद उवाच— केन प्रकारेण नृपतिः परां प्रकृतिं पूजयामास? निष्कामः स वैश्यः समाधिनाम्ना, निरुपाधिकं परमेश्वरं पूजयामास। का तस्य पूजाविधिः, किम् उपासनं, किम् वा मन्त्रः? का सा परा विद्या या देवीना वैश्याय दत्तवती? विद्याम् प्राप्य स वैश्यः का दुर्लभां स्थितिं प्राप्तवान्? श्रीनारायण उवाच— सः स्तोत्रं देवीमन्त्रं रक्षामन्त्रं ध्यानं च विधिवत् अकरोत्। संवत्सरं त्रिः स्नात्वा शुद्धः अभवत्। स राजा देवीदत्तं राज्यं कामान् च लब्धवान्। या पूर्वं कृष्णेन परमात्मना शिवाय दत्ता। सः तं अङ्के कृत्वा, अश्रूणि स्रवयन्, निष्प्राणं स्थिरं च, रुरोद।