बलिनाऽबलः गृहीतः सन् यदि न इच्छति, न पतति। या तु कामिनी, स कामेन स्वस्य सुखाय प्रियं रमते। सा यावच्चन्द्रसूर्यौ तिष्ठतः तावद् कुम्भीपाके पच्यते। या पापकर्मणा युक्ता, सा साधुभिः परिहृता भवति। हे कुलवधू, लज्जां त्यज; सर्वं पूर्वकर्मणा जायते। प्रिये, अद्य अहम् आत्मकर्मणा सोमगर्भं धारयामि। यदा चन्द्रेण, दयाशून्येन, दुष्टचित्तेन गृहीता, तदा तत्र ब्रह्मतेजसा दीप्तः सुन्दरः पुत्रः जातः। स स्वं निवासं गतवान्, ब्रह्मा च सागरतीरं प्रति प्रस्थितवान्। स्रष्टा शम्भुं धर्मं च आशीर्वाद्य स्वं लोकं प्रति गतः। स्वभक्तां स्त्रीं लब्ध्वा तस्य चित्तं हर्षेण पूरितम्। तेजस्वी धर्मात्मा ब्रह्मा, सोमस्य महात्मा पुत्रः, स्थिरः आसीत्। घृताच्याः कुबेरबीजसम्भवः सुतः जातः। सा षोडशवयस्का युवती आसीत्। तदा स एकान्ते तस्यां बीजं न्यवपत्। स धर्मात्मा महाबलः सप्तद्वीपां पृथिवीं शासति। प्रतिदिनं स शतसहस्रं मधुरान्नं पुण्यं च ददाति। विप्राः च तेषां नद्याः पुण्यं भुञ्जते। स राजा शतसहस्रं सुवर्णं शतसहस्रं उत्तमानि वस्त्राणि च दत्तवान्। द्विजातिभ्यः प्रतिदिनं यावत् जीवितं तानि दत्तवान्। तस्य पुत्रः सुरथः नाम, विश्वपतिः, महायशाः आसीत्। स प्राचीनकाले भारतदेशे विष्णोः मायाम् आश्रित्य, महाज्ञः वैश्यः सह तत्र स्थितवान्। तस्य पुत्रः द्रुमिः नाम, महायोगी, मुनिश्रेष्ठः आसीत्। स समाधिं प्रविश्य, वैष्णवानां मध्ये श्रेष्ठं स्थानं प्राप्तवान्। स एकं कोटिसुवर्णं दत्तवान्, प्रतिदिनं जलं पानं कृतवान्। स राजा मनुपदवीं प्राप्य, विघ्नरहितं राज्यं प्राप्तवान्। नारदः उवाच— भगवन्, वैश्यस्य च मेधसः च मोक्षं मम वक्तुम् अर्हसि। श्रीनारायणः उवाच— सः स्वायम्भुवमनुवंशजः, सत्यवादी, जितेन्द्रियः आसीत्। स शतविभागान् सेनां संनिहत्य, वर्षपर्यन्तं युद्धं कृतवान्। सुरथः, एकाकी, भयभीतः, नन्दिना निर्वासितः। तत्र स पुष्पभद्रातटे वैश्यं दृष्टवान्। तौ वैश्येन सह मेधसः आश्रमं गतौ। तत्र राजा तपसा दीप्तं मुनिं दृष्टवान्। राजा च वैश्यः च तं मुनिश्रेष्ठं शिरसा वन्दितवन्तौ। शुभप्रश्नान् पृष्टवन्तौ, स्वस्वजातिनामानि पृथक् उक्तवन्तौ। सुरथः उवाच— अहं स्वराज्यात् नन्दिना बलवता निष्कासितः। किं साधनं मया कर्तव्यम्? कथं मे राज्यं पुनः प्राप्यते? अयं च वैश्यः, समाधिः नाम, स्वगृहात् निष्कासितः।