संसारजननी भद्रकाल्याः स्वरूपं यथा वर्णितम्, सा खड्गं कपालं च धारयन्ती दिव्यरूपा तत्र स्थित्वा, भयानकशिरःमालया भूषिता, सहस्रबाहुश्च विराजमानासीत्। तस्याः दन्ताः अत्युद्राः, सप्ततितालवृक्षपरिमाणाः, तस्याः भीषणं रूपं प्रकटयन्ति। तत्र शङ्करस्य गणाः सम्यक् कवचधारिणः, अत्यन्तदृढाः, विक्रान्तः च, सर्वे शिवस्य सहचराः, महान् बलपराक्रमसम्पन्नाः आसन्। तेषां मध्ये, सहस्रशीर्षशेषस्य फणमण्डलविभूषितः कालाग्निरुद्रः, शम्भोः गणः, आदित्यसमप्रभः, त्रिकोटिसूर्यसमदीप्तः, अद्भुतः, परमतेजस्वी च विराजते। तस्य पाशुपतास्त्रं, दुरापं, यस्य प्रभावेण महाबलशङ्खचूडः शूलद्वारा विदारितः। स एव मधुकैटभयोः तथा हिरण्यकशिपोः हन्ता अभवत्। एवं कथयित्वा, लोकानां स्रष्टा सभायाम् मौनं समास्थितवान्। ततः प्रह्लादः प्रणम्य, सर्वपूज्यस्य, सर्वेश्वरस्य पुरतः वदति—कथं अहं वदामि? स एव हिरण्यकशिपोः तथा मधुकैटभयोः विनाशकर्ता। तस्य सुदर्शनचक्रं सर्वात्मस्वरूपं नाम। अतः शम्भुः वा पाशुपतास्त्रं वा, तस्मात् बलवत्तरं नास्ति। हे विश्वेश, यस्य केशेषु सर्वलोकाः स्थिताः, स एव महान् विराट्, भगवतः षोडशांशः। सर्वदेवाः समागताः युद्धाय समुत्सुकाः। शिवाय, शुभस्वरूपाय, नमः। श्रीकृष्णकृपया अहं निर्भयः, निर्लज्जः च। मम पितरः विष्णुनिन्दायाः पापेन, पूर्वं मृतः। त्रिपुरः अस्माकं सेवकः, तस्य वीर्यं न गणितम्। एवं उक्त्वा, दानवश्रेष्ठः सभायाम् मौनं समास्थितवान्। ततः ब्रह्मा स्नेहसमन्वितः, बालं प्रति, सर्वमङ्गलप्रदं पादस्पर्शं अयाचत्। तारा मां, भिक्षुकं स्रष्टारं, दत्त्वा दानं कुरु। तदनन्तरं सनत्कुमारः वदति—यदा स्रष्टा स्वयं भिक्षुकः, तस्य कीर्तिः कथं वर्णनीया? सनातनः वदति—कृष्णचक्ररक्षायाः वास्विना, वैष्णवः धर्मिष्ठः, शुद्धः च। सनन्दनः पृच्छति—गुरुः वैष्णवः शुक्रः, स कथं पराभूतः? सनकः वदति—धर्मदीपः, कुपथवायोः नाशेन न नश्यति। ऋषयः पुनःपुनः प्रार्थयन्ति—यथा अस्माकं कीर्तिः दीर्घकालं स्थिता भवेत्। प्रह्लादः वदति—स्रष्टारं, प्रियं गुरुं शुक्रं, धर्मिष्ठश्रेष्ठं, कथय। शिष्याणां स्वामी, गुरुः धर्मिष्ठेषु प्रभुः। वयं तस्य सेवकाः, अधीनाः, गणाः। प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा, कविः स्वं याचनं अकरोत्। ततः शुक्रः तारां सोमाय दत्त्वा, स्रष्टारं पादयोः प्रणम्य, प्रह्लादः च स्वसहचरैः सह स्रष्टारं पादयोः भक्त्या प्रणम्य। ब्रह्मा तारां, भक्तां, स्वपादयोः प्रणतां दृष्ट्वा, स्रष्टा सोमं, प्रणतं, स्वयम् गोदौ स्थापयित्वा, शक्त्या तद् अकरोत्। ततः स्रष्टा तारां प्रति वदति—मां दृष्ट्वा, भयं त्यज; मम उपस्थितौ तव किम् भयम्?