सर्वज्ञानमन्त्रदातृ, सर्वधनप्रदाता, सर्वकर्मफलप्रदाता, च सर्वलोकानां परमवरदः स भगवान् अस्ति। शुक्रेण स्तुत्याः लोकनाथः सन्तुष्टः अभवत्। ततः शुक्रः उत्तमरत्नासनं शिरसा समर्पयामास। शुक्रः ब्रह्माणं, कुमारं, शाकुनं, क्रतुम्, कपिलं, पञ्चशिखं, वोढुं, अङ्गिरसं च साष्टाङ्गं नमस्कृत्य, यथायोग्यं श्रद्धया प्रत्येकं पूजयामास। तदनन्तरं दितिपुत्राः सर्वे हर्षपूर्णमुखाः नम्राः अभवन्। शुक्रः सर्वान् स्तुत्वा, कृताञ्जलिः, विनयपूर्वकं प्रोवाच— "धन्यः स्रष्टा स्वगृहे साक्षात् दृष्टः। तस्य च शाश्वतान् पुत्रान् पुण्यवान् अपि साक्षात् दृष्टवान्। हे प्रभवः, अहं इह आगतः युष्माकं कार्यसिद्धये तथा शिशोः स्वागताय। हे प्रभवः, मम आगमनं युष्माकं शुद्ध्यर्थं अस्ति।" ततः ब्रह्मा उवाच— "पुत्रपौत्रवियोगः मृत्युनाऽत्यन्तदुःखदः। हे श्रेष्ठमुने, तव पुत्राणां पत्नीनां च कल्याणं भवतु। प्रतिदिनं अविच्छिन्नं श्रीकृष्णस्य पूजनं इच्छितम्। गुरोः प्रियस्य च पूजनं सर्वमङ्गलकारणम्। यदा गुरुस्तुष्टः, तदा प्रियदेवता अपि जनानां तुष्टिः भवति। गुरुर्ब्राह्मणो वा देवो वा यदि कोपितः, तदा जनानां पापं भवति। किन्तु, प्रियः श्रीकृष्णः प्रकृत्याः परः सदा तुष्टः।" "स्मर्तव्यं, हे विद्वन्, मम आगमनस्य हेतुम् शृणु। धर्मात्मा तारा, बृहस्पतेः पत्नी, शिवगुरुपुत्रस्य पत्नी—शम्भुः, धर्मः, सूर्यः, शक्रः, अनन्तः च, हे पुत्र, त्रिकोटिदेवाः सम्यक् आयुधधारिणः युद्धाय आगच्छन्ति। भूताः, प्रेताः, पिशाचाः, कूष्माण्डाः, ब्रह्मराक्षसाः च अपि। तारा-कस्य युद्धे अहं पुत्रैः सह तटस्थः आसीत्।" शुक्रः पुनः उवाच— "अहं युद्धं करिष्यामि, महेशं सर्वगुरुं निष्क्रिय्य।" तदा दैत्याः ऊचुः— "धर्मः सर्वस्य साक्षी, त्वमेव पितामहः। अन्यान् तृणसमः वयं मन्यामहे। यदि महेश्वरः गुरुपुत्रस्य करुणया आगच्छति—" ततः ब्रह्मा उवाच— "हे पुत्राः, कः तेन सह युद्धं करिष्यति?" तदा भगवती भद्रकाली, विश्वजननी, खड्गकपालधारिणी, शिरमालया भूषिता, सहस्रबाहु, भयानकदंष्ट्रा, सप्ततितालवृक्षसमानदंष्ट्रा, अतीव उग्रवेषा, कवचधारिणी, शङ्करस्य गणाः, सर्वे शिवसखा, महाबलपराक्रमसम्पन्नाः, सहस्रशीर्षशेषनागफणावर्तेन भूषिता, कालाग्निरुद्रः, शम्भोः गणः, यस्य पाशुपतास्त्रं दुस्तरं, यस्य शूलात् महाबली शङ्खचूडः विदारितः। सः त्रिकोटिसूर्यसमप्रभः, अद्भुतः, परमदीप्तिमान् अस्ति।