एवं सम्यगुक्त्वा लोकानां स्रष्टा भगवाञ् शुक्रस्य समीपं गतवान्। तत्र नारदः प्रणम्य जगन्नाथं प्रोवाच—“भगवन्, श्रोतुमिच्छामि; मम कौतूहलं महदस्ति।” ततो नारायणः प्राह—“शृणु, हे मुनिश्रेष्ठ। तत्र तु शुक्रस्य सभा विविधैः दैत्यगणैः परिपूर्णा, मणिमण्डपैश्च विभूषिता बभौ। पञ्चाशत्कोट्यः ब्रह्मविद्या-प्रवक्तारः शिष्याः तं समन्तात् परिवव्रुः। शतकोटिदैत्यगणैः रक्षिभिश्च तद्भवनं सुरक्षितम्। तत्रैव स्रष्टा लोकानां भृगुपुत्रं सभायां ददर्श। स तु परं ब्रह्म, स्वस्वरूपं श्रीकृष्णं, परमेश्वरं, स्वयमेव उच्चारयन् आसीत्। स्रष्टा तु तं स्वपौत्रं तेजस्विनं दृष्ट्वा हृष्टमानसः अभवत्। शुक्रोऽपि प्रपितामहं लोकनाथं दृष्ट्वा, आदरपूर्वकं षोडशोपचारैः सम्पूज्य, तं सत्कृतवान्। स हि ज्ञानमन्त्रदातारः, सर्वसम्पदां प्रदाता, सर्वकर्मफलप्रदः, सर्वलोकानां परं वरदः च। शुक्रस्य स्तुत्या लोकनाथः तुष्टिम् आप। शुक्रः मणिमयमुत्तमासनं शिरसा समर्प्य, ब्रह्माणं, कुमारं, शकुनं, क्रतुम्, कपिलं, पञ्चशिखं, वोढुं, अङ्गिरसं च प्रणम्य, तान् सर्वान् यथार्हं पूजयामास। दितेः सर्वे पुत्राः हृष्टवदनाः सस्मिताः प्रणम्य तिष्ठन्ति स्म। शुक्रः तान् सर्वान् स्तुत्वा, कृताञ्जलिः स्नेहेन प्रोवाच— “यः साक्षात् स्वधाम्नि साक्षात्कृतः भगवाञ्छ्रष्टा, तस्य च नित्यपुत्राः पुण्यात्मानः साक्षात्कृताः। भगवन्तः, अहं तु एष बालस्य स्वागतार्थं च, भवतां कार्यसिद्ध्यर्थं च आगतः। भगवन्तः, मम आगमनं भवतां शुद्ध्यर्थमेव।” तदा ब्रह्मा उवाच—“सुतपौत्रवियोगः मृत्युनाऽत्यन्तदुःखदः। हे मुनिश्रेष्ठ, तव पुत्राणां पत्नीनां च कल्याणं भूयात्। नित्यं श्रीकृष्णस्य अविच्छिन्ना पूजा काम्या। गुरोः च प्रियस्य च पूजनं सर्वमङ्गलकारणम्। गुरौ तुष्टे प्रियदेवता अपि तुष्टाः भवन्ति। गुरुः ब्राह्मणो वा देवता वा कोपिता इह जनानां पापकारकाः। प्रियः श्रीकृष्णः तु स्वभावातीतः सदा सन्तुष्ट एव।” पुनः ब्रह्मा उवाच—“अद्य शृणुष्व मे वचनं, हे बुद्धिमन्, मम आगमनकारणम्। तारा नाम धर्मपत्नी बृहस्पतेः, शिवगुरोः सुतस्य पतिव्रता। शम्भुः, धर्मः, सूर्यः, शक्रः, अनन्तः च, त्रिकोटिदेवगणाः सम्यक् शस्त्रधारिणः युद्धाय आगच्छन्ति। भूतगणाः, प्रेताः, पिशाचाः, कूष्माण्डाः, ब्रह्मराक्षसाश्च—सर्वे तत्र संग्रामे आगताः। तारकासुरेण युद्धे अहं स्वपुत्रैः सहितः तटस्थवत् स्थितवान्। शुक्रः पुनरुवाच—“महेशं च सर्वगुरुं विहायाहं युद्धाय स्थितः। दैत्याः ऊचुः—‘धर्मः साक्षी सर्वेषां, त्वमेव प्रपितामहः। अन्यान् त्वदन्यांश्च तृणवत् मन्यामहे। यदि महेश्वरः गुरुपुत्रस्य कृते करुणया आगच्छेत्—’” तदा ब्रह्मा उवाच—“वत्साः, को वा तेन सह युद्धं करिष्यति?