बृहस्पतिः उवाच – “तारा तत्रैव स्थातुं अर्हति; मम तस्याः किञ्चित् प्रयोजनं नास्ति।” स भगवानं सम्बोध्य पुनः अवदत् – “भगवन्, मम दृष्ट्या सर्वमिदं विषसमं दृश्यते; सर्वं क्षणभङ्गुरं, न किञ्चित् स्थिरं विद्यते।” तदा श्रीमहादेवः उवाच – “यस्य मानः प्रतिष्ठितः, तस्य अपमानः मृत्युः अपि अतिशयेन दुःखदः। अतः, भद्रं ते, त्वं नर्मदायाः तीरं याहि।” एवं शिववचनं श्रुत्वा, देवगुरुः स्वयमेव तस्मात् प्रदेशात् निर्गतः। तस्मिन्नेव काले, शङ्करः स्वगणैः सहितः, तेजसा सुषमाभिः च विराजमानः, तत्र आगतः। स शम्भुः विष्णुं कमलजं च प्रणम्य, विनयेन शिरः नतवान्। एतस्मिन्नन्तरे बृहस्पतिः अपि तत्र उपस्थितः। स सूर्यं धर्मं अनन्तं नरं मां च महर्षींश्च चिन्तयन्, मनसि विचिन्त्य, तस्मिन् सभायां वाक्यं प्रवक्तुम् आरब्धवान्। तदा विष्णुः उवाच – “शुक्रं वा कञ्चिद् उदासीनं प्रेषयितुं युक्तम्। केवलं संघर्षेण कार्यं दुष्करं भविष्यति, अत्र संदेहः नास्ति। देवैः स्तुतः तुष्टः च शुक्राचार्यः अनुकूलः भविष्यति। यूयोः स्तुतिभिः च प्रार्थितः, अहं अपि तुष्टः अस्मि।” एवं उक्त्वा, लोकानां पतिः तस्मात् स्थलात् निवृत्तः। लोकनाथस्य गमनानन्तरं, नारद, स श्वेतद्वीपं जगाम। ततः ब्रह्मा, मुनीन् देवांश्च सम्बोध्य, तस्मिन् सभायाम् अवदत् – “वत्साः, अस्माकं स्नेहः सुरासुरयोः समः एव।” एतस्मिन्नन्तरे, सोमः दैत्यगुरुं शुक्रं उपगम्य, उवाच – “देवाः, तारा हेतोः अहं शुक्रस्य गृहम् गच्छामि।” एवं उक्त्वा, लोकस्रष्टा सः शुक्रस्य समीपम् अगच्छत्। नारदः उवाच – “भगवन्, अहं श्रोतुम् इच्छामि; मम जिज्ञासा महती अस्ति।” नारायणः उवाच – “दैत्यसमूहैः परिपूर्णं, रत्नमण्डपेन विराजितं, पञ्चाशत्कोटिशिष्यैः ब्रह्मविद्योपदेशकैः परिवृतं, शतकोटिदैत्यैः च रक्षितं, तत्र लोकस्रष्टा भृगुपुत्रं सभायां ददर्श। स च परमं ब्रह्म, कृष्णं, स्वात्मानं, भगवन्तं जपन् आसीत्। तं पौत्रं तेजस्विनं दृष्ट्वा, सृष्टिकर्ता हृष्टचित्तः अभवत्। महापितामहं दृष्ट्वा, शुक्रः, लोकनाथः, षोडशोपचारैः तं पूजयामास। स ज्ञानमन्त्रदात्ता, सर्वधनप्रदाता, सर्वकर्मफलप्रदाता, सर्वलोकानां परमवरप्रदाता च। शुक्रस्य स्तुत्या, लोकस्रष्टा तुष्टः अभवत्। शुक्रः शिरसा रत्नसिंहासनं उत्तमं समर्पितवान्। शुक्रः ब्रह्माणं, कुमारं, शकुनं, क्रतुम्, कपिलं, पञ्चशिखं, वोढुं, अङ्गिरसं च, हे मुने, सविनयं प्रणम्य, यथायोग्यं समर्चयत्। सर्वे दितिपुत्राः प्रमुदितमुखाः प्रणेमुः। सर्वान् स्तुत्वा, स मुनिः कृताञ्जलिः वाक्यम् अवदत् – “धन्यः सृष्टिकर्ता स्वगृहे प्रत्यक्षतः दृष्टः। तस्य च नित्याः पुत्राः पुण्याः अपि प्रत्यक्षतः दृष्टाः।