भगवतो भक्तः मोक्षं न इच्छति, हे प्रभो, केवलं भक्तिसागरस्य मन्थनं एव कामयते। वाचसिद्धिः सृष्टिकर्तृत्वं च भक्तैः नाभिलष्यते। अहं ब्रह्मा विष्णुर्मा धर्मः अनन्तः कश्यपः, कपिलः कुमारः नरा नारायणौ, भृगुः शुक्रः दुर्वासाः वसिष्ठः क्रतुः अङ्गिराः, वायुः सूर्यः गरुडः दक्षः गणपतिः स्वयम्, ये च तस्य प्रमुखा अवताराः, सर्वे भगवद्भक्तौ निष्ठिताः सन्ति। हे मुने, लक्ष्म्याः बीजम् मायायाः कामस्य च बीजम् कृष्णपादप्राप्तये कारणम्। तस्य विधिपूजनं ध्यानं च मन्दाकिन्याः शुद्धतीरे कर्तव्यम्। सः संसारसागरस्य विषादेन आकुलः सन् तं सम्बोधितवान्। बृहस्पतिः उवाच – तारा तत्रैव स्थातुं अर्हति; मम तस्याः प्रयोजनम् नास्ति। सर्वं विषसमं पश्यामि, हे प्रभो; सर्वं नश्वरं। श्रीमहादेवः उवाच – यः सम्मानितः, तस्य निन्दा मृत्युतः अपि दुःखदाः। तस्मात्, हे भाग्यशालिन्, त्वं नर्मदातीरे गच्छ। शिवस्य वचनं श्रुत्वा, देवगुरुः स्वयम् तत्र प्रस्थितवान्। शङ्करं सपरिवारं, तस्य मुखं तेजस्वि प्रसन्नं च दृष्ट्वा, शम्भुः विष्णुं पद्मजं च नमस्कारं कृतवान्। तस्मिन्नेव काले, बृहस्पतिः अपि तत्र आगतः। सः सूर्यं धर्मं अनन्तं नरं मम आत्मानं च महर्षीन् च चिन्तयित्वा, मनसि विचिन्त्य तत्र सभायाम् उक्तवान्। विष्णुः उवाच – शुक्रं वा तत्र तटस्थं कञ्चन प्रेषयितव्यं। केवलं विवादेन कार्यं कठिनं भविष्यति – न संशयः। देवैः स्तुतः सन्तुष्टः च शुक्राचार्यः अनुकूलः भविष्यति। युष्माभिः अनुरोधितः स्तुतिभिः च अहं तुष्टः। एवं उक्त्वा, लोकनाथः तत्र निवृत्तः। लोकनाथस्य गमनानन्तरं, नारदः श्वेतद्वीपं प्रत्यगच्छत्। ब्रह्मा मुनिभिः देवैः च संबोधितः सभायां उक्तवान् – असुराणां देवतानां च प्रेम समं अस्ति, हे पुत्राः। चन्द्रः शुक्रं, दैत्यगुरुम्, समीपं गच्छत्। हे देवाः, तारा हेतोः अहं शुक्रगृहं गच्छामि। इत्युक्त्वा, लोकसृष्टा शुक्रस्य समीपं गतवान्। नारदः उवाच – हे प्रभो, श्रोतुम् इच्छामि; मम कौतुकम् महत्। नारायणः उवाच – विविधैः दैत्यगणैः पूर्णं, रत्नमण्डपेन शोभितं, पञ्चाशत्कोटिभिः ब्रह्मवादिभिः शिष्यैः परिवृतं, रक्षकसमूहैः शतकोटिदैत्यैः च रक्षितं, लोकसृष्टा भृगुपुत्रं सभायां ददर्श। सः परं ब्रह्म कृष्णं स्वात्मानं प्रभुं जपन् आसीत्। तं पौत्रं दीप्तिमन्तं दृष्ट्वा, ब्रह्मा मनसा हृष्टः अभवत्। तं प्रपितामहं दृष्ट्वा, शुक्रः लोकनाथः, षोडशोपचारैः पूजां कृतवान्।