अहं ब्रह्मा, शेषः, धर्मः, तथा कर्मसाक्षी—एते सर्वे भूतानि भारतवर्षे स्वकर्मानुसारं फलम् उपयान्ति। भगवतः भक्तवत्सलस्य कृपया तेषां पूर्वकर्म विनश्यति। तेजस्विनां मध्ये वैष्णवः भ्रिगुवंशजः श्रेष्ठतमः अस्ति। सुदर्शनः अपि बलवान् सन् शुक्रं विजेतुं न समर्थः। तस्मात् सत्यं परमं ब्रह्म कृष्णं आत्मानं प्रभुं पूजय। भ्रातः, अहं तव तस्य मन्त्रं वरं कल्पवृक्षं दास्यामि। ब्रह्मादि तृणपर्यन्तं सर्वं वारिबिन्दुवत् नश्वरं; यावत् रमणीयविलासेषु कामना, तावत् पुरुषेषु इच्छाः वर्तन्ते। यावत् गुरोः कमलमुखात् हरिमन्त्रं न लभ्यते, तावत् वैष्णवाः न इन्द्रपदं न अमृतत्वं इच्छन्ति। भक्तः मोक्षं न इच्छति, केवलं भक्ति-संवर्धनम् एव। वाक्सिद्धिं सृष्टिकर्तृत्वं च भक्ताः न इच्छन्ति। अहं ब्रह्मा, विष्णुः, धर्मः, अनन्तः, कश्यपः, कपिलः, कुमारः, नारः, नारायणः, भ्रिगुः, शुक्रः, दुर्वासाः, वसिष्ठः, क्रतुः, अङ्गिराः, वायुः, सूर्यः, गरुडः, दक्षः, गणपतिः च—एते भगवतो भक्त्ये समर्पिताः। हे मुनि, लक्ष्मीसूत्रं मायाकामबीजं कृष्णपादप्राप्तये नेतव्यं। तस्य विधिपूजनं ध्यानं च मंदाकिन्याः शुद्धतीरे कर्तव्यम्। सः संसारसागरदुःखितः सन् तं संबोधितवान्। बृहस्पतिः उवाच—"तारा तत्र स्थातुं अर्हति; मम तया कार्यं नास्ति।" सर्वं विषतुल्यं पश्यामि, प्रभो; सर्वं नश्वरम्। श्रीमहादेवः उवाच—"सम्मानितस्य अपमानः मृत्युः अपि अधमः।" तस्मात् सौभाग्यशाली, नर्मदातीरे गच्छ। शिववचनं श्रुत्वा देवानां गुरुः स्वयम् तत्र गतवान्। शङ्करं तस्य परिचारकैः सह तेजस्विनं प्रसन्नं दृष्ट्वा, शम्भुः विष्णुं कमलजं च नमस्कृतवान्। तस्मिन्नेव समये बृहस्पतिः अपि तत्र आगतः। सः सूर्यं, धर्मं, अनन्तं, नारं, आत्मानं, महर्षींश्च मनसा चिन्तितवान्। मनसि विचिन्त्य सभा मध्ये उवाच। विष्णुः उवाच—"शुक्रं वा तद्वत् तृतीयं प्रेषय; केवलं संघर्षे कार्यं कठिनं भविष्यति, न संशयः।" देवैः स्तुतः तुष्टः शुक्राचार्यः अनुकूलः भविष्यति। "युवयोः अनुरोधेन स्तोत्रैः च अहं तुष्टः।" इति उक्त्वा लोकनाथः तत्र निवृत्तः। लोकनाथस्य निर्गमने, नारदः श्वेतद्वीपं गतवान्। तदा ब्रह्मा, ऋषीणां देवतानां च सभा मध्ये उवाच। ब्रह्मा उवाच—"अस्माकं स्नेहः दैत्यदेवयोः समानः, हे पुत्राः।" ततः चन्द्रः शुक्रं दैत्यगुरुं समीपं गतवान्। "हे देवाः, तारायाः कृते अहं शुक्रगृहं गच्छामि।