कर्मभिः जनाः लज्जां स्तुतिं च प्रसन्नतां च अनुभवन्ति। कदाचित् क्रोधेन आक्रान्तः त्रिशूलधारी भगवतः हस्तात् अक्षसूत्रं अपतत्। शिवः, विष्णोः सखा, संहारकर्ता च रक्षकः च अस्ति। हे नारद, शिवः कृष्णस्य—गुणातीतस्य प्रकृतिपतेः—सखा एव। तदा शिवः उवाच—ये वैष्णवान् न सन्ति, अधर्मिष्ठाश्च, तेषां प्रतिपदं अशुभता वर्तते। ये च सुप्रतिष्ठिताः सन्तः वैष्णवानां दुःखदायिनः भवन्ति, तेषां हृदयं कदापि शुद्धं निर्मलं च न भवति। हृदयग्रन्थिः छिद्यते, सर्वसंशयाः छिद्यन्ते। अहो, श्रीकृष्णस्य सेवकानां परमशुद्धः स्वभावः! यस्य गुरुः विशिष्टः, क्रोधरहितः, धर्मिष्ठः च भवति—तस्य जीवनं पुण्यमयं। मम भ्रातुः, देवगुरोः बृहस्पतेः, श्वासतः अपि, स धर्मभङ्गभीत्या तं शप्तवान्। अहो, अत्रेः अधार्मिकः पुत्रः परस्त्रीलोभी च कपटी च। ब्रह्मपुत्राः धर्मनिष्ठाः, वैष्णवा ब्राह्मणाश्च, सर्वे पूज्याः। ये ब्राह्मणाः सात्त्विकाः, देववत् एव; राजसिका अपि तथैव। ये ब्राह्मणाः स्वधर्मे स्थिताः, नारायणपरायणाः, मोक्षकामाः, विष्णुभक्ताः, सेवासक्ताश्च, तेषां ब्राह्मणस्य स्वधर्मः कृष्णपूजनं एव, यत् सर्वैः काम्यते। ये ब्राह्मणाः वैष्णवाः, स्वतन्त्राः, ते परमां गतिम् आप्नुवन्ति। वर्णेषु ब्राह्मणाः श्रेष्ठाः, विशेषतः धर्मिष्ठा वैष्णवाः। ये वैष्णवाः धर्मिष्ठाश्च, वृद्धो वा बालो वा, ते एव सत्यम्। यथा शुष्कतृणं अग्नौ सदा भस्मीकृतं भवति, एवं गुरुना वक्त्रात् विष्णुमन्त्रस्य कर्णे निवेशनेन, पित्रोः शतं मातुः शतं च पितृणां मोक्षं लभते। गयायां पिण्डदानस्य काले, दातृभिः पिण्डग्रहणकर्तृभिश्च, पुण्यं लभ्यते। केवलं मन्त्रग्रहणेन, जीवन्नेव मुक्तो भवति। गङ्गादीनि पुण्यक्षेत्राणि भारतभूमौ पावनानि सन्ति। ये पापिनां पुण्यक्षेत्रेषु यावन्ति पापानि जातानि, तानि अपि कृष्णमन्त्राराधकपादरजसा नश्यन्ति। वातः, वायुः, अग्निः, सूर्यः च सर्वे पावयन्ति। अहं ब्रह्मा, शेषः, धर्मः, कर्मसाक्षी च—सर्वेऽपि—भारते कर्मानुसारं फलं ददामः। भक्तवत्सलः भगवान् स्वभक्तानां पूर्वकर्माणि विनाशयति। तेजस्विनां मध्ये वैष्णवः भ्रिगुवंशजः श्रेष्ठः। सुधर्शनः अपि शक्तिमान् सन् शुक्रं जयितुं न शक्नोति। तस्मात्, सत्यं परं ब्रह्म—कृष्णं, आत्मानं, ईश्वरं—पूजय। भ्रातः, अहं तव तस्य मन्त्रं, परमकामकल्पद्रुमं, दास्यामि। ब्रह्माद् यावत् तृणपर्यन्तं, सर्वं जलबिन्दुवत् नश्वरं; यावत् स्त्रीसुखभोगे कामना, तावद् इह पुरुषेषु तादृशः कामः वर्तते। यावत् गुरोः पद्मवक्त्रात् हरिमन्त्रं न लभ्यते, तावत् मोक्षः न सुलभः। वैष्णवाः न इन्द्रपदं न च अमरत्वं इच्छन्ति।