नारदः उवाच। भगवन्, भवतः शशिनिभमुखात् प्रवाहितं महदाख्यानं मया सम्यग् आस्वादितम्। अधुना मम इच्छाऽस्ति श्रोतुम्—किं बृहस्पतिना उक्तम्? किं जगदुत्पत्तिकर्त्रे च नियन्त्रे च तेन प्रोक्तम्? नारायणः उवाच। बृहस्पतिः नमस्कृत्य, लज्जया कुटिलग्रीवः तस्य पुरतः स्थितवान्। तदा शम्भुः, स्वगुरुपुत्रम् आगतम् दृष्ट्वा, कुशासनात् उत्थाय, आत्मनः आसने तं स्थाप्य, मधुरैः वाक्यैः पृष्टवान्। श्रीशङ्करः उवाच—हे भ्रातः, अश्रुपूर्णलोचनः लज्जितश्च त्वं किमर्थं? कृपया कारणं कथय। किं तव तपः न्यूनम्? किं सायंप्रातःसंध्याराधनं न सम्पाद्यते, हे मुनिश्रेष्ठ? किं वा गुरौ भक्तिरल्पा, वा स्वदेवते, वा पुनः गुरौ? किं तव अतिथिः प्रत्यागतः, वा ये पालयसि ते क्षुधार्ताः? किं सुषिक्षितः शिष्यः न वश्यः, वा सेवकाः आदेशान् न पालयन्ति? ये महान्तः, उत्तमाश्च, तेषां मनः सदा तुष्टमेव। किं तव इष्टदेवता कुपिता, वा तव अश्वाः कोपिताः? किं बान्धववियोगः जातः, वा कश्चित् प्रभावता सह विवादः? केनापि पापिना, दुर्जनेन वा, तव निन्दा कृता, हे मुनिवर? किं तव बान्धवो विरक्त्या वा क्रोधेन वा त्यक्तः? किं तव गुरोः, बान्धवानां वा, निन्दां पापकस्य वदनात् श्रुतवान्? तथैव नीचजन्मनां पापिनां च निन्दा दुःखदायिनी। ये अन्यान् स्तुवन्ति, ते भारतवर्षे पुण्यशीलाः, धर्मिष्ठाश्च। पुत्रेषु, यशसि, जले, श्रीम्नि, शौर्ये च—वाक्येषु, बुद्धौ, स्वभावे, आचरणे च—यथा हृदयं, तथा भाग्यं भवति। एवं कथयित्वा, महादेवः स्वसभायाम् मौनं जगाम। तदा बृहस्पतिः उवाच—जनाः कर्मबन्धनैः बद्धाः, नानाजन्मसु कृतकर्मणां फलानि अनुवर्तयन्ति। जीवः स्वकृतस्यैव फलं जन्मजन्मनि भुङ्क्ते। केचित् दैवात्, अन्ये स्वभावात् इति वदन्ति। कर्मैव कर्ता, कर्मैव हि दैवेन प्रेर्यते। सर्वस्य जीवस्य, प्रतिजन्म, स्वकृतमेव दैवं भवति। आत्मा, गुणयुक्तः सदा, स्वकर्मफलभोक्क्ता एव। स एव आत्मा सर्वैः सेवनीयः, स एव सर्वेषां फलप्रदाता। कर्मणा एव जनाः लज्जां, स्तुतिं, प्रमोदं च अनुभवन्ति। एवम् उक्ते, त्रिशूलधारिणः करात् रुद्राक्षमाला कोपवशात् पतिता। शिवः विष्णोः सखा, संहारकर्ता च रक्षकश्च। नारद, शिवः कृष्णस्य सखा, स गुणातीतः प्रकृतेः पतिश्च। शिवः उवाच—ये वैष्णवान् न, अधार्मिकाश्च, तेषां प्रत्येकं पदेऽपि अमङ्गलमेव। यः कश्चिद्, प्रतिष्ठितः सन्, वैष्णवानां दुःखदायकः भवति—तस्य हृदयम् न कदापि निर्मलम्। हृदयग्रन्थिः भिद्यते, सर्वसंशयाः छिद्यन्ते। अहो, श्रीकृष्णदासानां परमशुद्धः स्वभावः! यस्य गुरुः उत्तमः, क्रोधरहितः, धर्मात्मा च—स एव श्रेयांसि लभते।