श्रूयताम्, भगवती सा सुन्दरी स्वकीयम् शरीरम् पितृयज्ञे परित्यज्य, योगबलात् सिद्धयोगिनी अभवत्। सा च कालेन श्रीकृष्णस्य तपसा शंकरम् सम्अवाप; श्रीकृष्ण एव हि शम्भोः गुरुः, परमात्मा, परात्परः। अयं च बृहस्पतिः स्वयं श्रीकृष्णस्य भाग्यवान् पुत्रः। एवं सर्वमिदं रहस्यतमं प्राचीनं चोक्तम्। अहम् अन्यं पुराणवृत्तान्तम् अपि कथयिष्यामि, शृणु सावधानः। तौ द्वौ आङ्गिरसः शिष्यौ, अथवा आचार्यपुत्रौ स्मृतौ। भगवतः स्वज्ञानं स्वमात्मानं च स्वमोहात् पुनः स्मृतवान्। तेन हेतुनाऽयं आचार्यः मम च शिवार्च च पुत्रः अभवत्। ततः तत्र देवैः सहितः सिद्धः भूत्वा त्वं नर्मदातटं गच्छ। आचार्यः कैलासं जगाम, महेन्द्रः नर्मदातटं प्राप। नारद उवाच—भगवन्, तव शशाङ्कमुखात् प्रवहदाख्यानम् अमृतरूपेण श्रुतम्। अधुना श्रोतुमिच्छामि—किं बृहस्पतिना उक्तम्? स जगतः स्रष्टारं नियन्तारं च किं प्रोवाच? नारायण उवाच—स बृहस्पतिः प्रणम्य, लज्जया नतमूर्धा, तस्य पुरतः स्थितवान्। तदा आचार्यपुत्रं दृष्ट्वा, श्रीशम्भुः कुशासनात् उत्थाय, स्वासने उपवेश्य, सौम्यवचनैः पृच्छति स्म। श्रीशङ्कर उवाच—किं भ्रातः, अश्रुपूर्णलोचनः लज्जितः च, एतस्य कारणं वद। किं तपो वा सन्ध्योपासनां वा त्वया न साधितम्? किं वा गुरौ, इष्टदेवतायां, वा गुरौ अपि, भक्तिः नास्ति? अथवा अतिथि निवृत्तः, भृत्याः च क्षुधिताः? किं वा सुशिक्षितः शिष्यः अनुवर्ती नास्ति, सेवकाः आज्ञां न पालयन्ति? उत्तमाः श्रेष्ठाश्च सदा चित्तसन्तुष्टाः भवन्ति। किं वा इष्टदेवता कुपिता, अश्वा वा कोपिताः? किं बान्धववियोगः, वा बलिनः सह विवादः? केन त्वं, मुने, निन्दितः—दुष्टैः पापिभिः वा? किं वा त्यक्तः स्वजनः वैराग्येन वा क्रोधेन वा? किं वा पापवदनात् गुरुबान्धवदोषश्रवणं कृतम्? तद्वद एव कुलहीनानां पापानां च निन्दा। ये परान् स्तुवन्ति, ते पुण्यश्लाघ्याः भारतवर्षे। पुत्रेषु, कीर्तौ, तोये, श्रीविक्रमयोः; वाचि, बुद्धौ, स्वभावे, आचारे च; यथा हृदयं, तथा भाग्यम्। इति उक्त्वा महादेवः स्वसभायाम् मौनं जगाम। ततः बृहस्पतिः उवाच—जनाः कर्मबन्धनैः युक्ताः, नानाजन्मकृतकर्मफलम् अनुवर्तमानाः। जीवः स्वकर्मणः एव फलं जन्मान्तरं भुङ्क्ते। केचित् दैवात्, अन्ये स्वभावात् इति वदन्ति। कर्मैव कर्तृत्वस्य कारणम्; कर्म च दैवात् जायते। सर्वस्य प्राणिनः स्वकर्मैव जन्मे जन्मे भाग्यं विधत्ते। आत्मा सदा गुणयुक्तः, स्वकर्मफलभोक्ता भवति। स एव आत्मा सर्वैः उपास्यः, स एव सर्वेषां फलदः। एवं सुसम्प्रयुक्ता एषा कथा प्रवहति, भगवतः श्रीनारायणस्य मुखात्, पावनां सत्यां च।