कारुण्यनिधिः तस्यै पुण्यशीलायै श्रीसमालङ्कृतायै स्नेहपूर्वकं भाषाम् उदाहरन्। श्रीकृष्णः उवाच—सुखेन वरं भुङ्क्ष्व, दुहितर् मम; ममांशसमन्वितः पुत्रः तव भविष्यति। तव पतिः सुराचार्यः भविष्यति, महात्मनाम् अग्रण्यः, महाबुद्धीनां च श्रेष्ठः। मम वरेण एव सः भविष्यति, मम च वरजा: पुत्रः स एव। वरसम्भवः, तेजसः सम्भवः, क्षेत्रसम्भवश्च सः रक्षकः भविष्यति। एवं उक्त्वा राधापतिः स्वालयं प्रतस्थे। पूर्वं सः मृत्युंजयस्य महाज्ञानं शिवाय दत्तवान्। तेन हिमालये त्रिशतसहस्रवर्षाणि दिव्यं तपः कृतम्, स्वशक्त्या, विष्णुमायया, स्वांशेन, वृषवाहनेन च सह। स्वत्रिशूलं, स्वकवचं, द्वादशाक्षरं मन्त्रं च तेन धृतम्। शिवार्थे तत्र देवी विष्णुमाया अभवत्, या शिवस्य प्रिया। सा नारायणस्य शाश्वती शक्ति स्वयम् अभिव्यक्ताभूत्। सा दानवगणं नाशयित्वा, देवेभ्यः पदं दत्तवती। पितृयज्ञे देहम् उत्सृज्य, योगेन सिद्धयोगिनी अभवत्। कालेन, कृष्णस्य तपसा, सुन्दरी शंकरं प्राप्तवती; श्रीकृष्णः हि शंभोः गुरु:—परमात्मा, परात्परः। अयं बृहस्पतिः कृष्णस्यैव पुत्रः पुण्यश्लोकः। एवं सर्वं रहस्यं प्राचीनं प्रोक्तम्। अन्यं पुराणवृत्तान्तं ते वक्ष्यामि; शृणु समाहितः। तौ आङ्गिरसस्य शिष्यौ अथवा पुत्रौ स्मृतौ। भगवाञ् स्वविद्यां स्वात्मानं च स्वमोहात् स्मृतवान्। तस्मात् कारणात् आचार्यः मम च शिवस्य च पुत्रः अभवत्। तत्र त्वं देवैः सह नर्मदातटं गच्छ। आचार्यः कैलासं गतः, महेन्द्रः नर्मदातटं गतः। नारदः उवाच—महानाख्यानं तव शशाङ्कमुखात् प्रवृत्तं श्रुतम्। अधुना इच्छामि श्रोतुम्—बृहस्पतिना किमुक्तम्? स जगत्कर्त्रे नियन्त्रे च किमुवाच? नारायणः उवाच—सः प्रणम्य, लज्जया नतमूर्धा तस्य पुरतः स्थितः। तदा शंभुः आचार्यपुत्रं दृष्ट्वा कुशासनात् उत्थाय, स्वासने उपवेश्य, सौम्यवचनैः पृष्टवान्। श्रीशङ्करः उवाच—अश्रुपूर्णलोचनः, लज्जितः भ्रातः, एतस्य कारणं वद। कच्चित् तपो हीनम्? सन्ध्याराधनं वा न कृतम्, विप्र? कच्चित् गुरुर्भक्त्या न पूजितः, वा स्वदेवतायाः, वा पुनः गुरोः? कच्चित् अतिथिर्निरस्तः, वा भृत्या: शून्यपेटाः? कच्चित् शिष्यः सुशिक्षितोऽपि न वशगः, वा सेवकाः आज्ञां न पालयन्ति? श्रेष्ठाः उत्तमाश्च सदा तुष्टचित्ताः भवन्ति। कच्चित् स्वदेवता कुपिता, वा तव अश्वाः क्रुद्धाः? कच्चित् बान्धववियोगः, वा शक्तिमतः संग्रामः? कच्चित् पापकृतः, दुष्टैः, वा तव निन्दा कृताऽस्ति? कच्चित् बान्धवः विरक्त्या वा कोपेन वा परित्यक्तः? कच्चित् दुष्टवक्त्रात् गुरोः, बान्धवानां वा निन्दां श्रुतवान्? तथैव नीचजन्मनाम्, पापिनां च निन्दा। ये परान् स्तुवन्ति, ते पुण्यश्लोकाः भारतवर्षे। पुत्रेषु, कीर्तौ, आप्सु, श्रीषु, शौर्ये च—एषु पुण्यफलम्। एवं श्रीकृष्णस्य अनुग्रहेण, शिवस्य च कृपया, बृहस्पतेः उत्पत्तिः, तस्य महत्त्वं, तस्य तपः, देवीशक्तेः प्रादुर्भावः, दानवानां विनाशः, देवानां प्रतिष्ठा, योगिन्याः सिद्धिः, सुन्दरीनां शिवप्राप्तिः, बृहस्पतेः कृष्णपुत्रत्वं, आचार्यशिष्ययोः सम्बन्धः, नर्मदातटगमनम्, बृहस्पतेः शंभुसंवादः च एकस्मिन् प्रवाहेण उक्तम्।