शुक्रगृहं प्रविश्य, तत्र सोमं निर्भयमपश्यन्, स ज्वररहितोऽभूत्। एतद्विदित्वा, शुनशिरा नम्रशिराः बृहस्पतिं समीपमुपाजगाम। तदा महेन्द्रः सान्त्वनपूर्वकं वचोऽब्रवीत्— "माभैः, महाभाग! सर्वं शुभमेव भविष्यति। न त्वया शुक्रो जितः, न चाहं दितेः सुतं विजितवान्। शीघ्रं वयमपि ब्रह्मलोकं गच्छामः।" एवं उक्त्वा, महेन्द्रः क्लेशितचित्तः स्वगुरुणा सह तत्र गतः। ब्रह्माणं दृष्ट्वा, स गुरुणा सह प्रणम्य स्थितः। महेन्द्रस्य वचः श्रुत्वा, पद्मयोनी प्रहस्योवाच— "शाश्वतं कृष्णं गुरुः क्लेशं ददाति। अहं सृष्टिकर्ता, विष्णुः चिरस्थायी सृष्टेः पालनकर्ता। धर्मः सर्वस्य साक्षी, सर्वकारणं च।" "त्रयः—बृहस्पतिः, उतथ्यः, संवर्तश्च जितेन्द्रियः—ते गुरोः शिष्याः। संवर्ताय कनिष्ठाय गुरुणा किञ्चिदपि न दत्तम्। उतथ्याय मध्यस्थाय भार्या गुर्वी दत्ता। यः कामवशात् भ्रातुः भार्यां गृह्णाति, स्वेच्छया वा न वा, स कुम्भीपाकं यावच्चन्द्रदिवाकरौ तिष्ठतः, तावद् याति। तत्र पापी स मलपेशस्कृमिरूपेण जायते। ततः सहस्रकोटिवर्षाणि महापापी भवति। पुनः सहस्रकोटिजन्मसु गृध्रः, शतजन्मसु श्वा भवति।" "यः शक्तिमानपि दुर्बलाय दायं न ददाति, तस्य कर्मानुभवो नश्यति न कदापि, कोटिकल्पेष्वपि। बृहस्पतिः, गुरुपुत्रः, शिवस्यापि—जगन्नाथस्य—गुरुः। सर्वे देवगणाः शस्त्रधारिणः स्ववाहनैः सहिताः संनिविष्टाः। ततः अहमपि पुण्ये नर्मदातटे गमिष्यामि।" महेन्द्र उवाच—"गुरुपुत्रो बृहस्पतिः मृत्युंजयशम्भोः सम्बद्धः।" ब्रह्मा प्रोवाच—"अङ्गिराः तव पुत्रः, तस्य पुत्रो बृहस्पतिः। शृणु, पुरातनं चरितं कथयामि। कदाचित् कर्मदोषेण अङ्गिरसः पत्नी गर्भं नष्टवती। सा वर्षमेकं पुंसवनं कृतवती। ततः करुणासिन्धुः परं ब्रह्म गोलोकात् आगतः।" "स दयासागरः तां पुण्यशीलां श्रीयुक्तां सम्बोधितवान्—'सुभगे, मत्प्रसादात् पुत्रः तव जातः स्याद्यशः, ममांशसमन्वितः। तव पतिः देवगुरुः भविष्यति, महतां प्राज्ञानां च श्रेष्ठः। मम वरात् स भविष्यति, स च मम वरजः पुत्रः स्यात्। स वरजः, तेजसः, क्षेत्रजः च स्याद्, स च रक्षकः।'" एवं उक्त्वा, राधापतिः स्वधाम पुनर्ययौ; पूर्वं स मृत्युंजयविद्यां शिवाय दत्तवान्। स हिमालये त्रिलक्षवर्षाणि दिव्यं तपः कृतवान्, स्वशक्त्या, विष्णुमायया, स्वांशेन, नन्दिवृषेण च। तत्र स्वत्रिशूलं, स्वकवचं, द्वादशाक्षरमन्त्रं च धारयन्, शिवलोकस्य तां देवीं विष्णुमायां, शिवप्रियां, सन्दर्शितवान्। सा नित्यशक्तिः नारायणस्य प्रकटिता। सा दानवगणं विनाश्य, देवेभ्यः स्थानं दत्तवती।