इति उक्त्वा गुरुर्भवनं पुनः पुनः प्रविष्टवान्। सः पुनः पुनः मूर्च्छितः पतितः, ततो चेतनावस्थां प्राप्तवान्। तस्मिन्नन्तरे, तत्त्वविद् महान् धीरैः प्रबोधितः। ततः गुरुस्तस्य मरुत्वता आदरपूर्वकं सत्कारं प्राप्तवान्। बृहस्पतेः वचनानि श्रुत्वा, महेन्द्रस्य नेत्रे कर्दमेन लिप्तपद्मवत् रक्तानि अभवन्। महेन्द्रः उवाच—“सः अतिशयकुशलः, सत्यलाभाय योग्यः।” यत्र यत्र पापी चन्द्रः तारया सह अस्ति, मम गणनया—“तत्त्वं चिन्ता त्यज, महाभाग; सर्वं शुभं भविष्यति।” इति उक्त्वा शुनशिरः सहस्रदूतान् प्रेषितवान्। ते दूताः शून्येषु स्थानेषु शतवर्षाणि विचरन्तः। तत्र ते शुक्रहवने चन्द्रं निर्ज्वरं प्राप्तवन्तः। ततः शुनशिरः, श्रुत्वा, नम्रशिरा बृहस्पतिं उपगच्छत्। महेन्द्रः पुनः उवाच—“भीतिं त्यज, महाभाग; सर्वं शुभं भविष्यति।” शुक्रः त्वया न जितः, न मया दितिपुत्रः जितः। शीघ्रं ब्रह्मलोकं सह अस्माभिः गच्छ। इति उक्त्वा, महेन्द्रः दुःखितः, गुरुणा सह गच्छत्। तत्र ब्रह्माणं दृष्ट्वा, गुरुना सह नमस्कृतवान्। महेन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा, पद्मजः हसित्वा। ब्रह्मा उवाच—“सर्वदा कृष्णः तं दुःखं ददाति, गुरुश्च तस्मै दुःखं ददाति। अहं सृष्टिकर्ता, विष्णुः नित्यः सृष्टिसंरक्षकः। धर्मः सर्वस्य साक्षी, सर्वकारणम्। बृहस्पतिः, उतथ्यः, संवर्तः च—इन्द्रियविजयी संवर्तः। संवर्ताय, कनिष्ठाय, गुरुर्न किञ्चिद् दत्तवान्। उतथ्याय, मध्यमाय, पत्नीं गुर्वीं दत्तवान्। यः कामेन प्रेरितः भ्रातुः पत्नीं गृह्णाति, सा इच्छति वा न वा—सः कुम्भीपाके गच्छति, यावत् चन्द्रसूर्यौ स्थिता। तत्रातिक्रम्य, पापी पुरीषकिटः जायते। ततो महापापी सहस्रकोटिवर्षाणि भवति। सः गृध्रः सहस्रकोटिजन्मानि, श्वा शतजन्मानि भवति। यः बलवान् अपि दुर्बलाय वारसं न ददाति—अनुभूतं कर्म न नश्यति, कोटिकल्पेष्वपि। बृहस्पतिः, गुरुपुत्रः, शिवस्य जगन्नाथस्य गुरुश्च। सर्वे देवगणाः आयुधयुक्ताः, वाहनयुक्ताः, समागता। तदनन्तरं, अहं अपि तत्र पुण्ये नर्मदातटे गमिष्यामि। महेन्द्रः उवाच—गुरुपुत्रः बृहस्पतिः मृत्युञ्जयशम्भोः। अङ्गिरा तव पुत्रः, तस्य पुत्रः बृहस्पतिः। ब्रह्मा उवाच—श्रुणु, पुरातनं चरितं कथयामि। कदाचित्, कर्मदोषात्, अङ्गिरसः पत्नी गर्भं हिनस्ति। सा एकवर्षं पुण्सवनं विधिं अकरोत्। तदा, करुणापूर्णः परात्मा गोलोकात् आगतः।