बृहस्पतिः शिष्यमण्डलैः सहितः दुःखविह्वलितहृदयः उच्चैः रोदितुम् आरब्धवान्। तदा सः शिष्यान् प्रति शास्त्रसम्मतान् आचारवचनानि उवाच। बृहस्पतिः अवदत्—धर्मविपरीतं आचरन् निःसंशयं दुःखमाप्नोति। यस्य पतिव्रता भार्या रिपुणा हृता, यस्य धर्मपत्नी सुशीला सुन्दर्यपि गृहम् उत्सृज्य गता—हन्त! यस्य पतिसंयता भार्या दैवेन हृता, यस्य वा गृहे माता नास्ति, अथवा भार्या न सुशासिता, यस्य प्रियया वियुक्तं गृहम्, अपि च धनबन्धुसम्पूर्णम् अस्ति—तस्य गृहम् अपि शून्यं भवति। भार्याहीनं गृहम् अरण्यसदृशम्; केवलं यत्र भार्या अस्ति, तत्र एव गृहम् इत्युच्यते। यः पुरुषः भार्यां विना तिष्ठति, सः दैवपितृकार्येषु अशुचिः भवति। यथा दुर्बलः अग्निः दग्धुं न शक्नोति, तथा भार्याबलरहितः अपि न शक्नोति। यथा देहविहीनः आत्मा, अथवा बलरहितः प्राणी, यथा दक्षिणावर्जितः यज्ञः फलदः न भवति, यथा सुवर्णं विना सुवर्णकारः कर्म कर्तुं अशक्तः, तथा गार्हस्थ्यधर्माः अपि भार्यां विना पूर्णाः न भवन्ति। सर्वाः क्रियाः भार्यायाम् एव प्रतिष्ठिताः; गृहारम्भः अपि भार्यायाम् एव। भार्यायाः एव नित्यं सुखं जायते, शुभत्वं अपि तत्र एव। यथा रथः सारथेः, तथा गृहम् अपि गृहीणः। सर्वेषु रत्नेषु स्त्रीरत्नं श्रेष्ठम्—even यदि सा नीचकुलसम्भवा। यथा पद्मं जलं विना न भवति, तथा पद्मस्य शोभा अपि प्रभां विना न भवति। एवं उक्त्वा गुरुर्मुहुः स्वगृहम् प्रविवेश। पुनः पुनः सः मूर्च्छाम् आपद्य, चेतनां प्राप्नोत्। तस्मिन्नन्तरे महाज्ञः तैः प्राज्ञैः जागृतः। सः गुरुर्मारुत्वता अतिथिसत्कारं लब्ध्वा पूजितः। बृहस्पतेः वचनानि श्रुत्वा, तस्य नेत्रे कर्दमलिप्तपद्मसदृशे रक्ते अभवताम्। तदा महेन्द्रः उवाच—"अत्यन्तं निपुणः समर्थः चायं, सत्यम् अवाप्तुम् अर्हति।" "यत्र यत्र पापात्मा चन्द्रः तारया सहितः, मम मते तत्र—" इति महेन्द्रः अवदत्। "महत्फलभाग् त्वं मा शुचः, सर्वं शुभं भविष्यति।" इत्युक्त्वा शुनशिरा सहस्रदूतान् प्रेषयामास। ते दूताः शतसंवत्सराणि निर्जनदेशेषु अपि विचरन्तः, अन्ततः शुक्रगृहे ज्वररहितं चन्द्रं दृष्टवन्तः। एतद् ज्ञात्वा शुनशिरा विनताननः बृहस्पतिम् उपागच्छत्। तत्र महेन्द्रः पुनरुवाच—"मा बिभीः, महाभाग, सर्वं शुभं भविष्यति।" "त्वया शुक्रो न जितः, नापि अहं दितिसुतम्। शीघ्रं ब्रह्मलोकं गच्छावः।" इत्युक्त्वा महेन्द्रः दुःखितः स्वगुरुणा सह तत्र गतः। तत्र ब्रह्माणं दृष्ट्वा सः सहाचार्यः प्रणम्य स्थितः। महेन्द्रवचनं श्रुत्वा पद्मयोनिर्गृहीत्वा हसितवान्। तदा ब्रह्मा उवाच—"शाश्वतः कृष्णः, सः गुरुः, तस्मै दुःखं ददाति। अहं सृष्टिकर्ता, विष्णुः शाश्वतः सृष्टेः रक्षकः।