सा या स्वं पतिं मोहयित्वा अन्यं पुरुषं यान्ति, तस्य पापं घोरं भवति। यः कामेन अन्यस्य कीर्तिं नाशयित्वा स्वकीर्तिं कुर्यात्, स तत्र दोषं उपजायते। यः पितरं मातरं वा भार्यां वा न पोषयेत्, स पापी उच्यते। परस्त्रीभिः कृतं भोजनं, भीरुणा कृतं भोजनं, रजःस्वलायाः स्नानान्तरे कृतं भोजनं—एतत् सर्वं पापजन्यं भवति। तस्य पापात् कुम्भीपाकनरके चत्वारि युगानि पतति। यः दिवासु ग्रामधर्मं कुर्यात्, स महापापी उच्यते। तं घोरं चन्द्रपापनरकं गच्छेत्। यः परस्त्रियाः मुखं, श्रोत्रं, स्तनं वा पश्येत्, स चन्द्रपापे चत्वारि युगानि लाला भक्षयति। ग्रामधर्मे प्रवृत्तः चन्द्रकिल्बिषं नरकं गच्छेत्। तत्रतः पापी चण्डाल्याः जन्म लभते। यः एकादश्यां अथवा कृष्णजन्माष्टम्यां भक्षयति, स कुम्भीपाके चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं स्थित्वा पतति। यः ताम्रपात्रे स्थितं क्षीरं, मधु, घृतं वा भक्षयति, तथा पानानन्तरं शेषं जलं, भोजनानन्तरं शेषं तण्डुलं वा भक्षयति, स घोरं चन्द्रपापं नरकं गच्छेत्। ब्राह्मणः स्वकन्यां विक्रीणाति, मिथ्याश्रमधारी, वृषवाहकः, अश्वत्थवृक्षच्छेदकः, विष्णोः वा भक्तानां निन्दकः—एते पापात् तप्तशिलानरके पतन्ति। तत्रतः पापी चण्डाल्याः जन्म लभते। शतजन्मानि गधः, सप्तजन्मानि वराहः, शतजन्मानि जालूकः भूत्वा शुद्धिं यान्ति। यः स्वार्थाय मांसं वा पक्वान्नं भक्षयति, स चन्द्रपापं तथा तिक्तपत्रनरकं चतुर्दशयुगानि गच्छेत्। ब्राह्मणः केशकर्तकः, जातिजीवी, वैद्यः, स्वगुणप्रशंसकः—एते चन्द्रपापं गच्छन्ति, चन्द्रः ज्वरमुक्तः भवति। चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं तत्र भिद्यते। यः लाक्षा, मांसं, रसाः, तिलः, लवणं वा विक्रीणाति, ब्राह्मणः कुम्भकारः, चौरः—एते चन्द्रपातनं गच्छन्ति। सहस्रइन्द्रपर्यन्तं तत्र छिद्यन्ते। सप्तजन्मानि मर्जारः, पञ्चजन्मानि महिषः, शतजन्मानि मत्स्यः, पञ्चजन्मानि कर्कटः भूत्वा शुद्धिं यान्ति। नाविकः, शवजीवी, व्याधः, सुवर्णकारः—एते पापात् चन्द्रं शुद्धं कृत्वा, तदनन्तरं तारकां प्रति उक्तवान्। प्रायश्चित्तं विना त्वं शुद्धः, मनः शुद्धं कृतं। एवं उक्त्वा शुक्रः चन्द्रं वा धर्मिष्ठां तारकां वा सम्बोधितवान्। ततः नारदः पप्रच्छ—स धर्मिष्ठां स्त्रीं कथं प्राप्तवान्? तद् मे कथय। श्रीनारायणः उक्तवान्—सः शिष्यं जाह्नवीं अन्वेषणाय प्रेषितवान्। शिष्यः तत्र गत्वा, जनानां वाक्यैः तत्त्वं ज्ञातवान्। प्रियायाः चन्द्रेण हृतायाः वार्तां श्रुत्वा, देवगुरुः शोकितः अभवत्।