देवगुरुः स मम शत्रुः, हे सोम, धर्मिष्ठजननिलये तु नित्यं धर्मः प्रतिष्ठितः इति समाचष्ट। यत्र धर्मः तत्र कृष्णः, यत्र कृष्णः तत्र विजयः इत्यपि स सूचयामास। हिंसकाः विनश्यन्ति, धर्मः धर्मिष्ठान् रक्षति; तथापि धर्मद्रोहिणं पापिनं धर्मः न रक्षति। ब्रह्महत्यापातकस्य षोडशांशः एव अत्र पापस्य निष्कर्षः। यदि कश्चित् बलात् ब्राह्मण्याः वा साध्वीस्त्रियाः समीपं याति, तर्हि धर्मं आचर, हे भाग्यवती, ब्राह्मण्यां परित्यज्य। उपायेन तव पापं दूरं गमिष्यति। योऽपि निरायुधः, भीतः, दरिद्रः, शरणार्थी च स्यात्, शतसङ्ख्ये राजसूये यः रक्षिता, स फलमवाप्नोति। एवं उक्त्वा दैत्यगुरुः स्वर्गे मन्दाकिन्याः तीरे स्थित्वा, विष्णोः पदकमलसम्भूतं हविः शुभदं समाचष्ट। स पापकर्मणि प्रवृत्तं भीतं जनं गोदोहने उपवेश्य, शुक्रः उवाच—सत्यं व्रतानां फलम्, सत्यं सत्यवचनस्य फलम्। तीर्थस्नानस्य फलम् अपि सत्यं, दानस्य च, यदि तदपि सत्यं स्यात्। यो ब्राह्मणः त्रिसन्ध्यां नाचरति, विष्णुपूजाविहीनः च, स्वपत्नीं विहाय परस्त्रियं गच्छति, वा पत्न्याः दुश्चरित्रायाः वा दुष्टभावायाः वाक्यैः ताडयति, द्विजः च हर्यर्पितं न भुञ्जीत, व्यर्थं खादति, जले क्रीडति, भूमिं खनति, स्वपतिं छद्मना परपुरुषं गच्छति, परकीर्तिं नाशयित्वा स्वकीर्तिं कामात् करोति, पितरं मातरं भार्यां वा न पालयति—स पापिष्ठः स्मृतः। परस्त्रीभोजनं, भीरुभोजनं, रजोधर्मानन्तरं स्नातकस्य भोजनं—यः भुङ्क्ते, स कुम्भीपाकनरके चतुर्वर्णपर्यन्तं वसेत्। यो दिवसे ग्रामधर्मे प्रवर्तते, स महापापी; तं पातकिष्ठं चन्द्रपापे नरके पतन्तु। परस्त्रीवदनं, कट्याः, स्तनयोः वा पश्यति, सः चतुर्वर्णपर्यन्तं चन्द्रपापे लालयन् जिह्वामलान् भक्षयेत्। ग्रामधर्मे प्रवृत्तः चन्द्रकिल्बिषे पतति; तत्रातिक्रम्य, स पापी चाण्डाल्याः जन्म लभते। एकादश्यां कृष्णजन्माष्टम्यां वा यो भुङ्क्ते, स चतुर्दशेन्द्रपर्यन्तं कुम्भीपाके वसेत्। ताम्रपात्रे स्थितं क्षीरं, मधु, घृतं, पानानन्तरं जलं, भोज्यशेषं च—यः भुङ्क्ते, स दुःसहं चन्द्रपापं नरकं गच्छेत्। स्वकन्यां विक्रेतारं विप्रं, मिथ्याट्टव्रतीं, गोवाहनं, अश्वत्थच्छेदकं, विष्णुनिन्दकं वा—एते पापिनः तप्तवालुकानरके पतन्ति। तत्रातिक्रम्य, स पापी चाण्डाल्याः जन्म लभते।